เช้าวันรุ่งขึ้นเก้าโมง รถสีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้านของหยูเจ้อเฉิง คนที่มารับชิวผิงคือเสี่ยวหลี่จากหน่วยปฏิบัติการ
ชุยผิงยืนขวางที่หน้าประตู "นัดสิบโมง ตกลงกันไว้แล้ว ทำไมมาเก้าโมง?"
เสี่ยวหลี่ยิ้ม "หัวหน้าเกรงว่าจะเสียเวลา เลยให้ผมมารับก่อน"
"เมืองเทียนจินแค่นี้ จะไปสายได้สักแค่ไหนกัน?"
หยูเจ้อเฉิงเดินออกมาจากในบ้าน "ชุยผิง ปล่อยให้ชิวผิงไปเถอะ"
ชิวผิงสวมเสื้อกันหนาวเสร็จ เอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของชุยผิงเบา ๆ
"พี่สาว เดี๋ยวฉันกลับมา"
ชุยผิงกระซิบเบา ๆ "ถ้าเขาขู่เธอ อย่าไปเชื่อ"
"อือ"
"ถ้าเขาบอกว่าสืบรู้แล้ว เธอก็อย่าไปเชื่อ"
"อือ"
นี่คือสิ่งที่หยูเจ้อเฉิงสั่งเธอไว้ตอนเช้า ไม่ว่าหลี่หย่าจะพูดอะไร เธอต้องยืนยันคำพูดเดิมจากคืนก่อนเท่านั้น
ไม่อธิบายเพิ่ม ไม่เสริม ไม่เพิ่มรายละเอียดใหม่เพื่อทำให้คำโกหกดูจริงขึ้น
ภายในสถานีเทียนจินเงียบสงัด
เสี่ยวหลี่พาชิวผิงเข้าไปในห้องทำงานหนึ่ง รินน้ำให้เธอแก้วหนึ่ง แล้วก็ปิดประตูออกไป
ชิวผิงรออยู่นานกว่ายี่สิบนาที หลี่หย่าจึงเดินเข้ามา ในมือถือซองกระดาษสีน้ำตาลใบหนึ่ง นั่งลงโดยไม่ทักทาย เปิดแฟ้มบันทึกทันที
"เมื่อคืนนอนหลับพักผ่อนดีไหม?"
"ก็พอใช้ได้"
"แผลล่ะ?"
"ยังไม่ตาย"
หลี่หย่าเงยหน้ามองเธอ
"ชื่อ"
"ชิวผิง"
"ภูมิลำเนา"
ชิวผิงตอบตามคำให้การที่ซักซ้อมไว้เมื่อคืน
ช่วงต้นเป็นข้อมูลส่วนตัวทั่วไป ชื่อพ่อแม่ ที่ตั้งหมู่บ้าน ช่วงหลายปีที่ผ่านมาอาศัยอยู่บ้านญาติคนไหน
ชิวผิงหาคำตอบได้จากความทรงจำของร่างเดิม
หลี่หย่าถามไม่เร็ว แต่บางครั้งก็กระโดดกลับไปถามคำถามก่อนหน้า
"พ่อเธอเสียปีไหน?"
"ปีที่ยี่สิบเจ็ดแห่งสาธารณรัฐ"
ผ่านไปสองสามนาที เขาถามอีก "ตอนแม่เธอเสีย เธออายุเท่าไหร่?"
"สิบสาม"
"ปีนั้นคือปีอะไร?"
"ปีที่ยี่สิบเจ็ดแห่งสาธารณรัฐ"
คำตอบไม่เปลี่ยน หลี่หย่าพลิกหน้าถัดไป
"เธอบอกว่ามีคนแปลกหน้ามาที่หมู่บ้านเพื่อตามหาเธอ"
"ใช่"
"วันไหน?"
"เมื่อครึ่งเดือนก่อน จำวันเดือนปีไม่ได้"
"เช้าหรือบ่าย?"
"บ่าย"
"กี่โมง?"
"ไม่รู้"
"พบกันที่ไหน?"
"ปากหมู่บ้าน"
"ตอนนั้นมีใครอีก?"
"มีคนเดินผ่านไปมา ฉันไม่ได้สังเกต"
"เขาบอกว่าเขาชื่ออะไร?"
"ไม่ได้บอก"
"ทำไมเธอไม่ถาม?"
"เขาไม่ยอมบอก"
หลี่หย่าดันกระดาษแผ่นหนึ่งไปตรงหน้าเธอ
"รู้จักที่นี่ไหม?"
บนกระดาษวาดเส้นทางภูเขาไว้ มีข้อความกำกับว่าเขาชิงสื่อ
ชิวผิงเพียงเหลือบมอง
"ไม่รู้จัก"
"ตอนมาเทียนจินไม่ได้ผ่านที่นี่?"
"ไม่ได้ผ่าน"
"แน่ใจ?"
"แน่ใจ"
"เธอตกจากเขาที่ไหน?"
"เนินดินนอกหมู่บ้าน"
"หมู่บ้านไหน?"
ชิวผิงบอกชื่อหมู่บ้านของชาวนาที่ช่วยเธอไว้
หลี่หย่าพูด "ที่นั่นห่างจากหมู่บ้านเดิมของเธอร้อยกว่าลี้"
หัวใจชิวผิงกระตุกวูบ แต่สีหน้ายังคงทำเป็นมึนงง
"ฉันไม่รู้"
"เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงไปปรากฏตัวไกลร้อยกว่าลี้?"
"ฉันโบกรถหลายครั้ง เดินเท้าอีกหลายทาง ฉันไม่รู้จักสถานที่"
"เมื่อวานเธอบอกว่า พอได้ยินข่าวก็ออกเดินทางคนเดียว"
"ใช่"
"ระหว่างทางมีคนเดินทางด้วยไหม?"
"ไม่มี"
หลี่หย่าหยิบรูปถ่ายหนึ่งใบออกมาจากซองกระดาษสีน้ำตาล
ในรูปเป็นชายวัยกลางคนสวมหมวกสักหลาด ใบหน้าเบลอครึ่งซีก มองเห็นเพียงนิ้วก้อยข้างซ้ายที่ขาดหายไปหนึ่งข้อ
"รู้จักไหม?"
ชิวผิงมองอยู่ครู่หนึ่ง
"ไม่รู้จัก"
"ดูให้ดี ๆ"
"ไม่เคยเห็น"
"เขาชื่อเก้อหยุนเฟิง"
"ฉันไม่รู้จัก"
"มีคนเห็นเธอกับเขาผ่านเขาชิงสื่อด้วยกัน"
ชิวผิงเงยหน้า "ใครเห็น?"
หลี่หย่าไม่ตอบ ชิวผิงพูดต่อ "ให้คนนั้นมาชี้ตัวฉันสิ"
"เธอคิดว่าฉันกำลังโกหกเธอ?"
"ฉันแค่อยากเห็นหลักฐาน"
หลี่หย่าพิงพนักเก้าอี้ "เมื่อวานเธอบอกว่ามีผู้ชายคนหนึ่งบอกชื่อฉัน คนในรูปคือเขา"
"ไม่ใช่"
"เธอมองชัดแล้วหรือ?"
"คนนั้นมีหนวด คนนี้ไม่มี"
"โกนหนวดแล้วก็ได้"
"อย่างนั้นก็จำไม่ได้"
หลี่หย่ามองเธอ "คุณชิวผิง เธอใจเย็นเกินกว่าที่ฉันคิด"
"ฉันแค่พูดความจริง"
"คนโกหกก็ชอบพูดแบบนี้เหมือนกัน"
"งั้นเอาหลักฐานออกมา"
ห้องเงียบลง
หยูเจ้อเฉิงบอกไว้ว่า ตราบใดที่หลี่หย่าไม่มีหลักฐานโดยตรงที่พิสูจน์ว่าเธอโกหก คำถามทั้งหมดวันนี้ก็เป็นเพียงการคาดเดา
หลี่หย่ารู้ดี
เขาจึงเปลี่ยนคำถาม
"ทำไมเธอรีบตามหาชุยผิง?"
"เธอเป็นพี่สาวฉัน"
"เธอไม่กลัวหรือว่าเธอจะไม่ยอมรับเธอ"
"กลัว"
"แล้วทำไมยังมา?"
"เพราะถ้าไม่มา ฉันจะไม่มีทางรู้เลยว่าเธอยอมรับฉันหรือเปล่า"
หลี่หย่าจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง
"ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นยังบอกอะไรเธออีก?"
"ไม่มีแล้ว"
"ไม่ได้ให้อะไรเธอไว้?"
"ไม่ได้ให้"
"ไม่ได้ให้ฝากข้อความอะไร?"
"ไม่ได้ฝาก"
"ไม่ได้บอกว่าหยูเจ้อเฉิงทำงานที่ไหน?"
"ไม่ได้บอก"
"เธอไม่รู้หรือว่าหยูเจ้อเฉิงเป็นหัวหน้าสถานีเทียนจิน?"
"เพิ่งรู้เมื่อพบคุณ"
ชิวผิงยกน้ำที่เย็นแล้วขึ้นดื่มอึกหนึ่ง
"หัวหน้าหลี่สรุปว่าฉันมีปัญหา แล้วยังจะถามอะไรอีก?"
"ฉันไม่ได้สรุป"
"งั้นก็ปล่อยฉันกลับ"
"ถามเสร็จแล้วจะปล่อย"
"เมื่อไหร่จะถามเสร็จ?"
"เมื่อฉันแน่ใจว่าทำไมเธอต้องโกหก"
ชิวผิงวางแก้วลง
"งั้นก็อาจถามไม่เสร็จตลอดกาล"
หลี่หย่าไม่ได้โกรธ
เขาหยิบปากกาหมึกซึม เขียนบันทึกสองสามบรรทัด
"เธอกลับได้แล้ว"
ชิวผิงกลับตะลึงไปครู่หนึ่ง
"แค่นี้เอง?"
"เธออยากอยู่ต่อ?"
"ไม่อยาก"
หลี่หย่าดันบันทึกมาตรงหน้า
"อ่านหนึ่งรอบ แล้วพิมพ์ลายนิ้วมือ"
ชิวผิงตรวจสอบเนื้อหา
มีเพียงบันทึกว่าเธออ้างว่ามีคนแปลกหน้าบอกที่อยู่ของชุยผิง แล้วเดินทางมาคนเดียว และได้รับบาดเจ็บระหว่างทาง
เธอกดลายนิ้วมือ
เมื่อเดินถึงหน้าประตู หลี่หย่าก็ถามขึ้นทันที "คนในรูปไม่เคยเห็นจริง ๆ หรือ?"
ชิวผิงหันกลับมา
"ไม่เคยเห็น"
คำตอบของเธอไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
หลี่หย่าพยักหน้า "กลับเถอะ"
เสี่ยวหลี่รออยู่ข้างนอก
หลังจากชิวผิงจากไป เขาก็เดินเข้ามาในห้อง
"หัวหน้า เอาไว้ก่อนไหม?"
หลี่หย่ามองบันทึกบนโต๊ะ
"จะเอาเรื่องอะไร?"
"เธอโกหกแน่นอน"
"หน่วยปฏิบัติการจะจับคนต้องมีหลักฐาน"
เสี่ยวหลี่ไม่ยอม "จะปล่อยเธอไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?"
หลี่หย่าปิดซองกระดาษ "ส่งคนไปจับตาดู"
"จับตาดูใคร?"
"เธอ ชุยผิง และหยูเจ้อเฉิง"
เขาเดินไปที่หน้าต่าง ชิวผิงกำลังจะขึ้นรถที่ชั้นล่าง
ทันใดนั้นเธอก็เงยหน้ามองมาที่ชั้นสอง
หลี่หย่าไม่ได้หลบ
สายตาสองคู่สบกันผ่านกระจกชั้นบาง ๆ เพียงชั่วครู่
ชิวผิงละสายตาไปอย่างรวดเร็ว แต่หลี่หย่ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับ