กู้หมิงไม่เคยคิดเลยว่าหลังตายแล้วจะยังมีความรู้สึกอยู่
ความอัดอั้นที่ถูกโยนความผิดให้รับแทน และความปวดแสบปวดร้อนกลางอก ยังคงติดค้างอยู่ในหัวใจ
“เฮ้ย……”
กู้หมิงลืมตาโพลงขึ้นอย่างฉับพลัน หอบหายใจเสียงดัง แสงแดดจ้าสาดเข้ามาผ่านช่องระหว่างม่าน จนเขาต้องเงยมือขึ้นบังตาโดยสัญชาตญาณ
เดี๋ยวก่อน แสงแดด?
กู้หมิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ค่อย ๆ วางมือลงแล้วกวาดสายตามองรอบ ๆ
นี่ห้องของเขาเหรอ?!
เลย์เอาต์ที่คุ้นเคย รูปถ่ายจากทริปเที่ยวจบมหาวิทยาลัยที่ยังติดอยู่บนผนัง แม้แต่กระถางพลูด่างบนขอบหน้าต่างที่เขาเลี้ยงจนเกือบตาย ก็เหมือนในความทรงจำทุกอย่าง
แต่เขาไม่ใช่ตายไปแล้วเหรอ?
ตายตอนอายุ 28 ปี ตายอยู่ในห้องทำงานแบบแถวโต๊ะจอนนั้นที่ทำให้เขาชาเย็นจนหนีไม่ได้
“หรือว่า……”
กู้หมิงดึงผ้าห่มออกแล้วพุ่งตัวลงจากเตียงในทันที แล้ววิ่งเท้าเปล่าตรงไปยังกระจกเงาตั้งพื้นที่มุมห้อง
เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ใช่ตัวเขาที่ถูกชีวิตบดขัดจนไร้คม แต่เป็นเขาสมัยเพิ่งจบมหาวิทยาลัย
ผิวขาวสะอาด หนุ่ม หล่อ แถมแก้มตายังมีความไร้เดียงสาแบบเด็กนักศึกษาอยู่ เขาลูบบี้หน้าท้องดู — ไขมันยังไม่ทันสะสม แนวผมก็ยังไม่ถอย
กู้หมิงจ้องตัวเองในกระจกแล้วขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
เขายกมือขึ้นฟาดหน้าตัวเองเต็มแรงหนึ่งเป่า
ปวดจนหน้าบิดเบี้ยว
ไม่ใช่ความฝัน!
เขากลับมาจริง ๆ
ในขณะนั้นเอง เสียงกลไกเย็นชาก็ดังขึ้นในหัวโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ
【ติ๊ง——】
【ตรวจพบว่าอาการมีชีวิตเดิมของผู้ใช้สิ้นสุดลง ระบบได้ทำการย้ายจิตสำนึกของผู้ใช้ไปยังโลกคู่ขนานแล้ว】
【กำลังผูกระบบสนับสนุนความฝัน……ผูกสำเร็จ】
【จับคู่ตัวตนใหม่เสร็จสิ้น เริ่มการหลอมรวมความทรงจำ】
กู้หมิงอึ้งไปชั่วครู่
ระบบ?
เขาอ่านนิยายแนวระบบมาไม่น้อย รู้ดีว่านี่คือของคู่กันคลาสสิกของนิยายทะลุมิติและกำเนิดใหม่
แค่ไม่เคยคิดว่าสักวันมันจะตกมาเป็นของตัวเอง
เสี้ยววินาทีที่ไม่ทันตั้งตัว ความทรงจำมหาศาลก็ทะลักเข้ามาในหัวของกู้หมิงอย่างรุนแรง
อีกไม่กี่นาทีต่อมา เขาย่อยความทรงจำทั้งหมดเสร็จ
เขาเกิดใหม่แล้ว มาอยู่ในโลกคู่ขนานที่ชื่อว่า หลานซิง
ชีวิตนี้เขายังชื่อกู้หมิงเหมือนเดิม แต่นอกจากชื่อและหน้าตาแล้ว อย่างอื่นล้วนมีความต่างจากชาติที่แล้วอยู่บ้าง
ที่ที่เขาอยู่คือประเทศหัวเซีย นครหยุนไห่
หยุนไห่เป็นเมืองรองในเขตสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี มีทั้งภูเขาและแม่น้ำทิวทัศน์ร่มรื่น ใจกลางเมืองยังมีแม่น้ำชิงหลานไหลผ่าน
แม้จะเป็นแค่เมืองรองเล็ก ๆ แต่ที่นี่มีวิทยาลัยศิลปะหยุนไห่ที่ติดอันดับ 3 ของประเทศ และมหาวิทยาลัยหยุนไห่ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยระดับ 985 โดยเฉพาะสาขาคอมพิวเตอร์ติดสิบอันดับแรกของประเทศเลยทีเดียว
อายุปีนี้ของเขาคือ 22 ปี เพิ่งจบสาขาคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยหยุนไห่พอดี
ที่บ้านพ่อแม่ยังสุขภาพดี พ่อชื่อกู้เจี้ยนกั๋ว เปิดบริษัทวัสดุก่อสร้าง
แม่ชื่อหวังซิวหลาน เป็นครูมัธยม
น้องชายชื่อกู้หยาง เล็กกว่าเขา 3 ปี ปีนี้เพิ่งเข้าปีหนึ่ง อยู่ที่มหาวิทยาลัยหูโจวใกล้ ๆ
ฐานะทางบ้านเรียกว่าร่ำรวยไม่ได้ แต่ในหยุนไห่ถือว่าไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่เลย
อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเหมือนชาติที่แล้วที่ต้องทุกข์ทุกวันกับวันครบกำหนดผ่อนและค่าเช่า ยังต้องเป็นห่วงค่ารักษาของแม่กับค่าเล่าเรียนค่าใช้จ่ายของน้อง
กู้หมิงที่ฟื้นตัวได้แล้ว ลองชิมลองถามออกไปหนึ่งคำ
“ระบบ?”
จอแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที
【ระบบสนับสนุนความฝัน】
【ผู้ใช้: กู้หมิง】
【อายุ: 22】
【บริษัท: ไม่มี】
【เงินทุน: 26,053 หยวน】
【เป้าหมายอาชีพ: กลายเป็นโปรดิวเซอร์เกมมืออาชีพ】
【ฟังก์ชันระบบ: สนับสนุนเงินทุน (ฟังก์ชันอื่นรอปลดล็อก)】
【คำอธิบายระบบ: ระบบนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อช่วยผู้ใช้บรรลุความฝันด้านเกม จะไม่มอบผลงานหรือแผนออกแบบใด ๆ โดยตรง ผู้ใช้ต้องสร้างสรรค์ด้วยความสามารถของตนเอง】
กู้หมิงอ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำไปมาหลายรอบ มุมปากค่อย ๆ เฉียงขึ้น
ไม่ให้เกม?
ไม่ให้ก็ถูกแล้ว!
ถ้าระบบโยนเกมระดับตำนานสักสองสามเกมให้เป็นของขวัญ หยิบผลงานที่ผ่านการพิสูจน์ในตลาดจากชาติที่แล้วมาให้เฉย ๆ
แม้ใครจะไม่รู้ แต่เขาก็จะรังเกียจตัวเอง
ของคนอื่นก็คือการขโมย คือการคัดลอก
ลอกได้ดีแค่ไหน มันก็เป็นของคนอื่น และของคนอื่นจะกลายเป็นของตัวเองไม่ได้ตลอดกาล
ที่สำคัญ ชาติที่แล้วเขาคลุกอยู่ในวงการเกมมา 5 ปี ไต่จากพลานเนอร์ขึ้นเป็นหัวหน้าพลานเนอร์ สะสมแผนงานต้นฉบับไว้มากมาย
แผนพวกนั้นในสายตาเจ้านายรุ่นก่อน ๆ ล้วนเป็นขยะที่ไม่ทำเงินทั้งนั้น หนุ่มหลิวปินคนนั้นแถมยังเหวี่ยงแผนเขาลงพื้นต่อหน้า ด่าว่าเขาไร้สมองไม่เป็นจริง เสียเวลาชัด ๆ
สิ่งที่เขาขาดไม่ใช่ไอเดีย แต่คือเงิน
มีเงิน เขาก็สามารถเอาสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาสร้างเป็นผลงานทีละชิ้น
ระบบดังขึ้นอีกครั้ง
【ติ๊ง——】
【ส่งมอบรางวัลผู้เริ่มต้นแล้ว】
【ทุนตั้งต้นเริ่มธุรกิจ: 3,000,000 หยวนจีน】
【แหล่งที่มาของเงินก้อนนี้ชอบด้วยกฎหมาย ได้รับการโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของผู้ใช้ผ่านช่องทางที่ถูกต้องแล้ว】
กู้หมิงเหลือบมองช่องเงินทุนในข้อมูลตัวเองที่เปลี่ยนจากหลักสองหมื่นเป็นหลักสามล้าน ตาโตทันที
สามล้าน?!
เขาจ้องตัวเลขนั้นจนมือสั่น ลูกกระกลืนขึ้นลง สมองเบ้อเร่อไปหมด
ชาติที่แล้วเขาทำงานจนเกือบตายนาน 5 ปี ถูกกดขี่ ถูกโยนความผิด ถูกหักหลัง สุดท้ายเงินในบัญชียังไม่ถึงสองหมื่น
แล้วตอนนี้ระบบแค่กระพริบตาปริบหนึ่งครั้ง โอนสามล้านเข้าบัตรเขาเฉย ๆ เลยเหรอ?
“ระบบ”
กู้หมิงกดอารมณ์ที่คลั่งกรีดขึ้นมา บังคับตัวเองให้สงบ
“เงินนี้มีเงื่อนไขการใช้จ่ายไหม? มีภารกิจที่ฉันต้องทำให้สำเร็จหรือเปล่า? ถ้าล้มเหลวจะเกิดอะไรขึ้น? ฉันต้องแลกกับอะไร?”
เขาทุบทุกคำถามที่คิดออกออกมาหมดในคราวเดียว
ชาติที่แล้วเขาเชื่อคำโปรยของเจ้านายมากเกินไป โดนเล่นเป็นคนโง่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อจากนี้เขาจะไม่หลงกลแบบเดิมอีกแล้ว
เขื่อนที่ลอยลงมาจากฟากฟ้าเขาเห็นมานับไม่ถ้วน ขนมแต่ละก้อนล้วนผูกติดอยู่กับกับดักกินคนทั้งหมด
ระบบตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【เงินทุนที่ระบบมอบให้ไม่มีเงื่อนไขการใช้จ่ายใด ๆ ผู้ใช้จัดการเองได้ทั้งหมด】
【ผู้ใช้ไม่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยนกับสิ่งใด】
【ระบบนี้มีเป้าหมายเดียวคือ: ผู้ใช้กลายเป็นโปรดิวเซอร์เกมมืออาชีพ เป้าหมายนี้ไม่มีกรอบเวลา ไม่มีภารกิจบังคับ ไม่มีกลไกลงโทษใด ๆ】
กู้หมิงอึ้งไป
ไม่มีข้อจำกัด? ไม่มีภารกิจ? ไม่มีการลงโทษ?
แค่เอาสามล้านมาให้ฟรี ๆ ให้เขาใช้ยังไงก็ได้เลยงั้นเหรอ?
เขาจ้องจอแสงไปเกือบครึ่งนาทีเต็ม แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา หัวเราะไปหัวเราะมาขอบตาก็ร้อนผ่าว
ชาติที่แล้วสิ่งที่ทรมานที่สุดของเขาคืออะไร? ไม่ใช่ความเหนื่อย ไม่ใช่ความจน แต่คือเขารู้ดีว่าวิธีไหนถูกต้อง แต่กลับไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ
เขามีไอเดีย มีแนวคิด มีแผนงาน แต่ไม่มีเงิน ไม่มีโอกาส ไม่มีใครเชื่อเขา
เจ้านายต้องการรายได้หมุนเวียน ทุนต้องการผลตอบแทน สิ่งมีชีวิตแบบหลิวปินต้องการไต่ขึ้น ทุกคนบอกว่าทำเกมเปลี่ยนปกแล้วเก็บเกี่ยวเงินจากผู้เล่นถึงจะถูกทาง ส่วนของใหม่แท้นั้นคือทางตาย
เขาเป็นแค่พลานเนอร์ตัวเล็ก ๆ ที่เงินเดือนยังจ่ายไม่ครบบ้างเลย จะไปเปลี่ยนอะไรได้?
เปลี่ยนได้กลบทแล้ว
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตอนนี้ในบัญชีเขามีสามล้าน มีระบบคอยรองรับอยู่ข้างหลัง เขาในที่สุดก็เลือกทางเพื่อตัวเองได้สักที
กู้หมิงถามต่อ
“ระบบ การสนับสนุนเงินทุนนี้ให้ครั้งเดียวหรือเปล่า?”
สามล้านดูเหมือนเยอะ แต่การทำเกมนั้นกินเงินมหาศาล
ทีมเล็ก ๆ หนึ่งทีมค่าเงินเดือนรายปีก็หลักล้านเกินแล้ว ยังไม่รวมอุปกรณ์ สถานที่ทำงาน ค่าโปรโมชั่นในระยะหลัง สามล้านนี่หายไปได้ในพริบตา