ในห้องประชุม ผู้อำนวยการหลิวปินทุบรายงานข้อมูลกองหนึ่งลงบนโต๊ะ
“อัตราการจ่ายเงินร่วงไปสามจุด! ผู้เล่นรายวันหายไปแปดเปอร์เซ็นต์! คะแนนในฟอรัมดิ่งจาก 3.2 เหลือ 2.1! กู้หมิง ลองดูสิว่าเจ้าทำกิจกรรมขยะอะไรลงไป!”
น้ำลายกระเด็นเข้าเต็มหน้ากู้หมิง
แต่กู้หมิงก็เพียงบีบแผนกิจกรรมที่แก้มาแล้ว 13 รอบไว้แน่น โดยไม่พูดสักคำ
เมื่อสามเดือนก่อน ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขายื่นแผนนี้ขึ้นไป เขาก็บอกไปแล้วว่ากิจกรรมนี้คือการฆ่าไก่เอาไข่
บีบทรัพยากรที่ผู้เล่นต้องเก็บทั้งเดือนให้เหลือแค่สามวัน ผู้เล่นที่ไม่เติมเงินแม้แต่หางขนของรางวัลหลักก็ยังจับไม่ติด
นี่ไม่ใช่การทำกิจกรรม นี่คือการตบสี่คำว่า “ไม่มีเงินก็ไสหัวไป” ลงบนหน้าผู้เล่นโดยตรง
กู้หมิงในตอนนั้นยืนอยู่ในห้องทำงานของหลิวปินแล้วพูดว่า
“ถ้าเอาผู้เล่นทั่วไปบีบหนักเกินไปเขาจะเลิกเล่น พอผู้เล่นฟรีกับผู้เล่นเติมน้อยหนีหมด เซียนเติมหนักที่หยอดเงินไปแล้วจะตีใคร? ซื้อสกินไปให้ใครดู? สุดท้ายเขาก็จะรู้สึกไม่สนุก พอผู้เล่นรายวันทั้งเกมพัง ยอดรายได้ก็จะ—”
“นายรู้อะไร?”
หลิวปินขัดขึ้นมาทันทีโดยไม่แม้แต่จะแหงนหน้ามอง
“นี่มันกลยุทธ์การทำรายได้น่ะ”
เขายกแก้วชาขึ้นจิบหนึ่งอึก เสียงพูดเต็มไปด้วยความดูถูก
“ยิ่งคนอยู่ต่อน้อยลง ยิ่งต้องขุดหน้าเติมเงินหนักขึ้น ผู้เล่นจนอยากเล่นก็เล่น ไม่อยากเล่นก็ไสหัวไป พวกเรามองแค่ผู้เล่นที่จ่ายตัง เขาอยากได้พลังตีสูง อยากได้ของสวย อยากได้ความฟิน ขอแค่สนองให้ครบ ยอดรายได้มันก็ขึ้นเองไม่ใช่รึไง?”
“แต่ถ้าเกมมันไม่สนุกล่ะ—”
“สนุกกินเป็นมื้อได้เหรอ?”
หลิวปินแหงนหน้าขึ้น สายตาที่มองกู้หมิงเหมือนมองคนโง่ที่ยังไร้เดียงสา
“สนุกแล้วมันแปลงเป็นอัตราการเติมเงินได้ยังไง?”
กู้หมิงอ้าปากค้าง แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
เขาเป็นแค่มือจ้าง แม้ในใจจะมีความคิดแค่ไหนก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้
บนสั่งให้ทำอะไร เขาก็ต้องทำอย่างนั้น
แผนกิจกรรมทั้งหมดที่เขาเขียนก็เขียนตามความต้องการของหลิวปิน และคนที่รับรองมันก็คือหนอนตัวนี้เอง
แต่พอขึ้นเซิร์ฟจริงแล้วพัง ตอนนี้กลายเป็นความผิดของเขาทั้งหมดงั้นรึ?
“กู้หมิง! นายเป็นหัวหน้าทีมออกแบบ เรื่องนี้นายไม่รับผิดชอบแล้วใครจะรับ!”
หลิวปินตบแผ่นเสียงลงบนโต๊ะประชุมจนแก้วน้ำสะเทือนเป็นเชิงกระโดด
กู้หมิงแหงนหน้าขึ้น สายตากวาดผ่านศีรษะที่ก้มลงเรียงรายในห้องประชุม
หัวหน้าทีมอาร์ตอย่างล่างจางเมื่อสัปดาห์ก่อนยังเคยตบไหล่เขาที่ห้องน้ำชาแล้วพูดว่า กิจกรรมครั้งนี้มันรุนแรงไปจริง ๆ ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาควรพูดบ้างแล้ว ผลกลับก้มมองมือถือ นิ้วปัดหน้าจอเร็วจี๋ ไม่รู้กำลังดูข่าวด่วนอะไรอยู่
ส่วนหลี่เจ้าของระบบตัวเลข ลูกศิษย์ที่เขาเป็นคนปั้นมาเอง
ขณะนี้กำลังแสร้งทำเป็นเปิดสมุดจด สายตาหลบหลีกไม่กล้าสบตาเขาเลย
กู้หมิงบีบเอกสารในมือแน่นจนแทบจะขาดเป็นท่อน
อยากจะรีดบัตรพนักงานดึงออกจากคอแล้วฟาดเข้ากลางหน้าหลิวปิน พร้อมตะโกนว่ากูไม่ทำแล้ว
แต่เขาทำไม่ได้
ค่างวดบ้านยังเหลืออีกยี่สิบปี ค่างวดรถอีกสี่ปี ค่าห้องหักเดือนละครั้งตรงเวลา ยาลดความดันของแม่หยุดไม่ได้ ค่าเทอมเทอมหน้าของน้องชายก็ยังเก็บไม่ครบ
เขาหายใจลึก ๆ เขากลืนมันลงไป เขายอมรับความพ่ายแพ้
กู้หมิงบังคับตัวเองให้กลืนความไม่ยอมแพ้ทั้งหมดลงไป พร้อมกับศักดิ์ศรีของตัวเอง
“คืนนี้ผมจะรีไวซ์ใหม่อีกรอบ”
“รีไวซ์อะไรอีกวะ”
หลิวปินฟาดมือปัดปะเข้าท่า ตัดสินอย่างสบายอารมณ์
“โพสต์ประกาศให้ผู้เล่นเลย บอกว่ากิจกรรมอัปเดตเทคนิคสิ้นสุดก่อนกำหนด แล้วชดเชยให้ห้าร้อยคอยน์ปิดเรื่อง นายกลับไปคิดดูว่ากิจกรรมไตรมาสหน้าจะออกแบบยังไง อย่าเอาเรื่องแปลก ๆ พวกนี้มาให้ผมปวดหัวอีก!”
ห้าร้อยคอยน์
เทียบมูลค่าก็ราวห้าบาท
เขาไม่กล้าคิดเลยว่าผู้เล่นจะด่าประกาศนี้กันขนาดไหน ฟอรัมจะระเบิดเป็นอย่างไร รีวิวแง้มจะไหลมากี่แถว
แต่เขาก็ไม่มีแรงจะโต้แย้งแล้ว
พอหันหลังออกจากห้องประชุม เสียงกระซิบที่กดต่ำลงแต่ดังพอดีให้เขาได้ยินก็ดังตามหลังมา
“คราวนี้หัวหน้ากู้พังจริง ๆ แล้ว”
“ใครให้เขาดื้อเองล่ะ ให้ผู้อำนวยการหลิวทำยังไงก็ทำตามสิ”
“เนอะ ไม่มีวาสนายังอวดเก่ง”
กู้หมิงเร่งฝีเท้า ทิ้งเสียงพวกนั้นไว้ข้างหลัง
พอกลับมาถึงโต๊ะทำงาน ไอคอนกลุ่มเพนกวินมุมขวาล่างหน้าจอคอมกำลังกะพริบรัว
นั่นคือกลุ่มรับฟังความคิดเห็นผู้เล่นที่เขาใช้แอคเด้งลับแอบแทรกเข้าไป
ปกติเขาแค่ดูไม่พูด ดำน้ำเงียบ ๆ อ่านความคิดจริง ๆ ของผู้เล่น
วันนี้เขาควรจะปิดทิ้งเลย แต่มือกลับดั้นด้นกดเข้าไป
“กู้หมิงมารยาทเสีย ๆ นักออกแบบคนนี้จะได้ตายเมื่อไหร่! ฉันเติมไปสี่ตัว 648 หายหมดเป็นว่าเปล่า!”
“สี่ตัว 648 มันเท่าไร อีกฝั่งนั้นเซียนเติมไปแปดหมื่น ถอนเกมออกทันทีเลยนะครับ”
“พวกเราครับ ฟังผม รวมพลไปรีวิวแง้มในสโตร์! ทำเกมมลายนี่ให้ตาย!”
“รีวิวแง้มมันมีประโยชน์อะไร นักออกแบบเปลี่ยนโปรเจกต์ไปแล้วก็ไปรบกวนคนอื่นต่อ”
“หัวหน้าทีมไม่มีม้า ครอบครัวขึ้นสวรรค์!”
“หัวหน้าทีมไม่มีม้า ครอบครัวขึ้นสวรรค์!”
“หัวหน้าทีมไม่มีม้า ครอบครัวขึ้นสวรรค์!”
แถวข้อความเรียงตัวกันสแปมผ่านไป กู้หมิงจ้องหน้าจอแล้วสะอื้มใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
หัวเราะได้สองครั้ง แล้วอกก็รุมเริงดึงเจ็บขึ้นมาทันที
ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่จากกลางอกออกไป หน้าเขาเริ่มมืดมัว โลกเริ่มหมุนกลับหัว
เขาอยากยืนมือจับฉากกั้นโต๊ะทำงาน แต่มือยกขึ้นครึ่งทางก็ไม่เชื่อฟังคำสั่ง
“พี่กู้? พี่กู้!”
หลี่ร้องเรียกเขาอย่างตกใจ
หลิวปินมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
“กู้หมิง นายเป็นอะไรหรือเปล่า? อย่าแสร้งนะ ประกาศนายต้องโพสต์ให้ทันก่อนสองทุ่ม!”
แต่ร่างของกู้หมิงกลับหน้ามืดทรุดลงไปอย่างไม่เป็นท่า เข่ากระแทกพื้น ตามด้วยไหล่ แล้วทั้งโลกก็พลิกคว่ำ
เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของใครบางคน เสียงตะโกนให้โทร 1669 และเสียงใครบางคนถามว่าเขาหัวใจวายรึเปล่า
ในวินาทีที่ล้มลง เขาเห็นเอกสารแผนการที่กระจายเต็มหน้าจอคอม
กิจกรรมเติมเงิน แพ็กเกจเติมครั้งแรก ระบบการ์ดค้ำประกัน แก้อัตราดรอปแอบแฝง ส่วนลดจำกัดเวลา...
ล้วนเป็นเล่ห์กล ล้วนเป็นการเก็บเกี่ยว ล้วนมองผู้เล่นเป็นผักชีให้ตัดรายได้
มองไปที่หลอดไฟดาวน์ลอยต์บนเพดาน ความคิดสุดท้ายในหัวของกู้หมิงคือ
อะไรสักเทพนี่มันก็เรียกว่าเกมได้ด้วยรึไง?
แล้วหน้าเขาก็มืดสนิทลง
กู้หมิงตายแล้ว
อายุ 28 ปี
ตอนตาย หน้าจอคอมของเขายังค้างอยู่กับประโยคเดียวที่ผู้เล่นสแปมกันเป็นแถว
และเขากลับรู้สึกว่า ผู้เล่นด่าถูก
เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็อยากด่า
ถ้าอุตสาหกรรมเกมมันเป็นแบบนี้ ถ้าหน้าที่ของนักออกแบบคือหาวิธีรื้อเงินจากกระเป๋าผู้เล่น งั้นห้าปีที่ผ่านมา เขาก็แหละที่ไม่เคยได้สร้างเกมแท้ ๆ สักเกม
สติของกู้หมิงลอยเคว้ง เขาฝันไปถึงสมัยเด็กของตัวเอง
วันนั้นพอหยุดเรียนเมื่อไหร่ เขาจะรีบไปประจำหน้าทีวีกับเพื่อน ๆ เล่นซุปเปอร์มาริโอ พอเจอเห็ดที่ซ่อนอยู่ ความประหลาดใจนั้นทำให้เขาดีใจจนอยากเล่าให้ทั้งโลกฟัง
ยังมีรหัสลับคอนทรา บน บน ล่าง ล่าง ซ้าย ซ้าย ขวา ขวา บี เอ
ตราบทุกวันนี้เขาก็ยังจำท่าไม้ 30 ชีวิตนั้นได้ ตอนนั้นลุยไปด้วยกันกับเพื่อนจนจบ ใครตายก็ยืมชีวิตกัน เล่นกันสนุกเพลิดเพลินมาก
สมัยนั้นไม่มีแพ็กเกจเติมครั้งแรก ก็ไม่มีแพ็กเกจเติมเงินกิ๊บเก๋อะไรทั้งนั้น
มีแต่ความสุขแท้ ๆ ล้วน ๆ
เขาคิดว่าโตขึ้นต้องทำเกมแบบนี้ให้ได้ ให้ทุกคนได้สนุกไปด้วยกัน
หลังจากนั้นเขาสอบติดมหาวิทยาลัยที่ไม่เลว เรียนคอมพิวเตอร์ แล้วสุดชีวิตสุดชีวิตเพื่อฝ่าเข้าสู่วงการเกม คิดว่าตัวเองได้เข้าใกล้ความฝันอีกก้าว
ผลปรากฏว่าความจริงฟาดเข้าให้จัง ๆ
จบมาเข้าบริษัทเกมอันดับต้น 10 ของประเทศ มาห้าปี ทำโปรเจกต์ไปเจ็ดตัว ผ่านการรีไวซ์แผนงานมานับไม่ถ้วน
แต่จุดหมายสุดท้ายของทุกแผนคือวิธีรื้อเงินจากกระเป๋าผู้เล่นให้ได้มากขึ้น ไม่ใช่วิธีทำให้ผู้เล่นรู้สึกว่าเกมสนุกขึ้น
ตอนเข้าวงการใหม่ ๆ เขายังเถียงกับเพื่อนร่วมงานอยู่เลย พูดว่าอินดี้เกมฝรั่งนั่นเจ๋งแค่ไหน นวัตกรรมการเล่นสำคัญแค่ไหน
เพื่อนร่วมงานตบไหล่เบา ๆ ว่าให้ทำงานไปอีกสักหลายปีจะเข้าใจเอง
แล้วก็จริงจริง ๆ ทำงานมาได้ไม่กี่ปีเขาก็เห็นโลกความจริงชัดขึ้น คนทำเกมอย่างเขาที่ไม่มีทุน ไม่มีเทค ไม่มีสายสัมพันธ์ มีแต่ไอเดียล้วน ๆ นี่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำเกมออกมา
ในห้าปีนั้น เขาเปลี่ยนจากคนทำเกมที่อุ้มความฝันไว้ในอ้อมแขน กลายเป็นนักออกแบบที่เชี่ยวชาญแต่การออกแบบเล่ห์กลสกัดเงิน
เล่นกับความกระหายพลังตีสูงของผู้เล่น กับความกังวลเรื่องสกินขายจำกัดเวลา วงแหวนต่อวงแหวน ล้วนเป็นการเก็บเกี่ยวที่ตอกย้ำจิตวิทยาผู้เล่นแม่นยำ
ทีไรก็เหมือนผู้เล่นไม่ได้รู้สึกว่าเกมมันสนุกสักเท่าไร แต่ทุ่มเวลาเงินเข้าไปมากเกินจนถูกมัดตรึงไว้ กลายเป็นว่าเคี้ยวก็ไม่มีรส เลิกก็เสียดาย
เขาเคยคิดจะย้ายบริษัท เขาอยากทำเกมที่ดี อยากทำเกมแบบที่ทำให้คนได้สนุกจากใจจริง แต่ทั้งวงการกำลังแข่งกันว่าใครใช้มีดตัดผักชีได้เร็วกว่า
ความคิดสร้างสรรค์เรื่องเกมที่กองไว้เต็มหัวของเขา ดูเหมือนจะไม่มีวันได้เกิดเป็นจริงซะแล้ว
ถ้ามีชาติหน้า
ฉันต้องทำเกมที่สนุกจริง ๆ ให้ได้!