"ชิงอวิ๋น ต่อจากนี้ค่าเล่าเรียนของเจ้า ค่ารักษาพยาบาลของแม่เจ้า ข้า ถานหัวหลี เป็นผู้รับผิดชอบเอง"
"ไอ้พวกสารเลวที่ป้อนข่าวลวงให้ข้า รอให้ข้าจับได้ก่อนเถอะ จะหักขาพวกมันให้หมด!"
ครั้งนั้น ถานหัวหลีผิดใจกับมารดาของถานชิงอวิ๋น ก็เพราะนางไม่ฟังคำทัดทานใด ๆ หนีตามชายหนุ่มยากจนขี้โรคไป
จนทำให้ตระกูลถานทั้งตระกูลกลายเป็นตัวตลกในสังคมชั้นสูง ภริยาของถานหัวหลีเองก็เช่นกัน เพราะบุตรสาวคนเล็กสุดที่รักทอดทิ้งครอบครัว หนีตามผู้ชายไป จึงล้มป่วยบนเตียงด้วยความโกรธแค้น
ตั้งแต่นั้นมา สุขภาพก็ทรุดโทรมไม่ฟื้น ยาใดก็รักษาไม่ได้
ที่ถานหัวหลีไม่ชอบหน้าถานชิงอวิ๋น ก็เพราะถานชิงอวิ๋นมีเค้าบิดาของนางอยู่บ้าง
แต่มาวันนี้ เมื่อพิจารณาดูดี ๆ เด็กคนนี้ก็มีแววบุตรสาวของเขาเช่นกัน
เขาคิดถึงบุตรสาวผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลม บางทีถานชิงอวิ๋นอาจสืบทอดสายเลือดอันล้ำค่านั้นมาก็ได้ หากถานชิงอวิ๋นตั้งใจและเก่งกาจพอ เขาก็จะสามารถไปพบบรรพชนได้อย่างหมดห่วง
ไปบอกข่าวดีนี้แก่พวกเขา
…
เมื่อเดินออกจากประตูใหญ่ ศีรษะของถานชิงอวิ๋นยังคงมึนงง นางไม่คิดเลยว่าท่านปู่จะยอมควักเงินช่วยรักษาแม่ของนาง
เช่นนี้ในที่สุดแม่ก็ไม่ต้องทนทุกข์กับโรคร้ายอีกต่อไปแล้ว
ความหม่นหมองในใจตลอดหลายวันที่ผ่านมาถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น นางเงยหน้าขึ้นจับแขนเสื้อของจี้ซูอี้ พลางเอ่ยขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า
"พอเถอะ ไปกินข้าวกันดีกว่า"
"ที่ฉันช่วยเรื่องพวกนี้ก็แค่ถือวิสาสะทำไป ไม่ต้องขอบคุณมากหรอก เมื่อกี้ฉันยังขอเครื่องหยกชิ้นเล็ก ๆ กับท่านผู้เฒ่ามาเป็นของขวัญปลอบใจเลย อันนี้ให้เธอแล้วกัน"