น้ำในบ่อเย็นเฉียบแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เสิ่นโย่วหนิงเคยเรียนว่ายน้ำ เธอจึงโอบจี้ซูอี้ที่สำลักน้ำสกปรกไปหลายอึกเข้ามาทันที
ใบบัวในสระถูกทำลายแหลกละเอียด เสิ่นโย่วหนิงมองนางด้วยความเป็นห่วง นิ้วมือคว้าเสื้อผ้าของจี้ซูอี้ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
ลำคอของเธอขยับขึ้นลง อยากจะร้องเรียกชื่อของนางเหลือเกิน
“คุณหนูใหญ่! คุณหนูใหญ่!”
เสียงตะโกนของคนรับใช้ดึงดูดผู้คนมากมาย เสิ่นโย่วหนิงปัดน้ำในบ่อ พาจี้ซูอี้ขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเล แต่ก็กลัวว่าหินแหลมคมจะบาดผิวขาวนวลของจี้ซูอี้
จึงถอดเสื้อคลุมที่เปียกชุ่มออกปูรองใต้ร่างของจี้ซูอี้
เสิ่นโย่วหนิงวางนางลงนอนราบอย่างช้า ๆ จี้ซูอี้แค่สำลักน้ำไม่กี่อึก นางก็อาเจียนออกมาหมด
เสิ่นโย่วหนิงเห็นนางไม่เป็นอะไร จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
น้ำเข้าหู จี้ซูอี้รู้สึกเพียงว่าสมองถูกคนไปหมดแล้ว โทรศัพท์มือถือของนางคงพังอย่างสมเกียรติ
จี้ซูอี้คลำนิ้วมือ ในใจพลันแน่นขึ้นมา
แหวนแต่งงานหายไป!!!
มือทั้งสองข้างควานหาบนพื้นอย่างไม่มีทิศทาง จี้ซูอี้ยังมีความหวังสุดท้ายที่จะหาแหวนที่หายไปกลับคืนมา
“แหวนแต่งงาน…แหวนแต่งงานหายไปแล้ว…”
ดวงตาของจี้ซูอี้ถูกน้ำปิดบัง ชั่วขณะหนึ่งลืมไม่ขึ้น นางก็ไม่รู้ว่าใครอยู่ข้างกายกันแน่
เสิ่นโย่วหนิงได้ยินนางยังคิดถึงแหวนแต่งงาน ก็หันกลับไปมองน้ำขุ่นสกปรก
นางวางจี้ซูอี้ลง ให้คนรับใช้ที่มาถึงพาจี้ซูอี้กลับขึ้นฝั่ง
เสิ่นโย่วหนิงไม่สนคำห้าม กระโดดกลับลงน้ำอีกครั้ง การกระทำนี้ทำให้คนรับใช้หลายคนตกใจแทบตาย