"อะแฮ่ม... โย่วหนิง หนูมาแล้วเหรอ?"
"เมื่อคืนหลับสบายดีไหม เป็นยังไงบ้าง?"
เสิ่นเจียอี๋ไม่ได้เอาความเหนื่อยล้าจากงานและอารมณ์หงุดหงิดมาแสดงต่อหน้าลูกสาว
พอเห็นเสิ่นโย่วหนิง นางก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่เมื่อครู่คุยเรื่อง "ที่ไม่ควรคุย" กับจี้ซูอี้ไปมากมาย
แต่ก็จนใจ นางในฐานะแม่ก็แค่เป็นห่วง
เสิ่นโย่วหนิงยกนิ้วขึ้นทำภาษามือ เสิ่นเจียอี๋ดูออกว่าลูกพูดว่า "คุณแม่ เมื่อคืนหนูสบายดีมาก"
"แม่อย่าไปถามเธออีกเลย"
ทุกครั้งที่เห็นเสิ่นโย่วหนิงทำท่ามือ เสิ่นเจียอี๋ก็ปวดใจ นางตามหาแพทย์ทุกทาง อ้อนวอนศาลเจ้าทุกแห่ง
แต่ก็ไม่เคยรักษาอาการของเสิ่นโย่วหนิงได้เลย เสิ่นเจียอี๋จึงยิ่งรู้สึกผิดหนักขึ้น
เมื่อก่อน โย่วหนิงที่ร่าเริงเคยโผกอดนาง แนบแก้มกับใบหน้านาง พูดอ้อแอ้เหมือนเด็กทุกคนบนโลกว่า "คุณแม่... มามี้..."
เห็นท่าทางเสิ่นเจียอี๋ไม่ปกติดี จี้ซูอี้จึงรีบส่งสายตาให้เสิ่นโย่วหนิง
มีแค่ให้พวกเธอสองคนหวานชื่นรักใคร่กันไปนานๆ เสิ่นเจียอี๋ถึงจะวางใจได้กระมัง
เพียงแค่แวบเดียว เสิ่นโย่วหนิงก็อ่านออกว่าจี้ซูอี้ต้องการสื่ออะไร นางนึกขึ้นได้ว่าตอนเด็กๆ จี้ซูอี้ก็เคยทำท่าทางประกอบ แถมยังใช้ภาษามือแบบนี้กับนางเหมือนกัน
พยายามบอกนางเต็มที่ว่า นางหมายความว่าอะไร
เมื่อเห็นเสิ่นโย่วหนิงเหม่อ จี้ซูอี้ก็ลุกขึ้นยืน เกี่ยวแขนเสิ่นโย่วหนิงไว้ทันที แล้วจูงคนมานั่งบนโซฟา
"อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้วละ ลำบากพวกหนูสองคนต้องอยู่คุยเป็นเพื่อนแม่"
พอเห็นทั้งสองแนบชิดเหมือนนกคู่รัก เสิ่นเจียอี๋ก็พึงพอใจมากขึ้น
จี้ซูอี้รับคำทันที ปากหวานเหมือนชโลมน้ำผึ้ง