ขึ้นรถ
จี้ซูอี้เปิดวีแชท ก้มหน้าหาแอคเคานต์ของเสิ่นโย่วหนิง เธอส่งสติกเกอร์น่ารักสไตล์คิวท์ไปให้ด้วยความกระตือรือร้น
[ที่รัก ฉันว่าจะหางานทำแล้วนะ เธอเห็นด้วยไหม รอคอย.jpg]
[ฉันรู้ว่าเธอยุ่งอยู่ รอเธอว่างแล้วค่อยตอบฉันก็ได้ จูบส่ง.jpg]
เสิ่นโย่วหนิงเป็นคนคุยง่าย
โดยพื้นฐานแล้ว จี้ซูอี้ขออะไรไป เธอก็ตามใจทุกอย่าง
แต่เรื่องหางานนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เมื่อมองการแต่งงานครั้งนี้ในระยะยาว จี้ซูอี้ก็ยังต้องบอกเสิ่นโย่วหนิงให้รู้
เธอไม่อยากเจอจุดจบอันน่าเวทนาของเจ้าของร่างเดิม และยิ่งไม่อยากเจอจุดจบที่ต้องแตกหักกับเสิ่นโย่วหนิง
การเริ่มต้นชีวิตใหม่ คือเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้
…
เพิ่งเลิกประชุมหนึ่งรอบ เสิ่นโย่วหนิงก็หยิบมือถือขึ้นมาดูโดยสัญชาตญาณ เห็นข้อความที่จี้ซูอี้ส่งมา
เสิ่นโย่วหนิงฉงน
[เงินไม่พอ?]
ต่อให้จี้ซูอี้จะรูดบัตรที่เธอให้จนแต้มเต็มวงเงิน ก็ไม่น่าต้องออกไปหางานทำ
ระหว่างที่กำลังฉงน ทางฝั่งจี้ซูอี้ก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะปล่อยให้เธอรอนาน
[ไม่ใช่หรอก ฉันว่างอยู่บ้านไม่มีอะไรทำ เลยคิดหางานทำเพื่อให้ตัวเองเติบโตขึ้นบ้าง ฉันจะให้เธอเลี้ยงอยู่ฝ่ายเดียวตลอดไปไม่ได้หรอก จริงไหม โย่วหนิง]
ส่งข้อความนี้ออกไป
จี้ซูอี้คิดไปมาก็รู้สึกไม่ค่อยดี ดูแข็งทื่อไปหน่อย
เธอพิมพ์อย่างระแวดระวัง เติมอีกประโยค
[อีกอย่าง ฉันก็อยากเก็บเงินซื้อของขวัญให้เธอ จะให้เธอเป็นฝ่ายให้ฉันอยู่เรื่อย แต่ฉันไม่มีอะไรให้เธอเลยได้ยังไง]
[จริงไหม ที่รัก]
ของขวัญ?