ค่ำคืนนั้น ภายใต้การยืนกรานอย่างแข็งขันของจี้ซูอี้ เสิ่นโย่วหนิงจึงยอมตกลงตามที่เธอขอว่าจะไม่มารับ
แต่เงื่อนไขในการตกลงก็คือ จี้ซูอี้จะต้องไม่ไปเบียดรถเมล์
จี้ซูอี้ที่เตรียมบัตรรถเมล์ไว้อย่างดีแล้ว และกำลังจะขึ้นรถได้แต่ถอนหายใจ
ก็ได้ เธออุตส่าห์คิดจะเซฟเงินไว้ซื้อของขวัญให้โย่วหนิงแท้ ๆ
ในเมื่อภรรยาจอมบงการจะตามใจแบบบงการ
งั้นเธอก็สนอง 'ความอยากเป็นประธานบงการ' ของเสิ่นโย่วหนิงสักหน่อยก็แล้วกัน
เธอใช้นิ้วโป้งกดปุ่มอัดเสียง และจงใจทำเสียงอ่อนหวานขึ้นนิดหนึ่ง
"โอเค ๆ โย่วหนิงไม่ต้องห่วงนะ ทุกอย่างที่เธอพูดฉันจะฟังให้หมด ฉันจะรอคนขับรถอยู่ที่นี่อย่างเรียบร้อย ไม่ไปไหนเลย ใช้ได้ไหม"
ข้อความเสียงส่งสำเร็จ จี้ซูอี้ถือกระเป๋า กัวชงที่เดินมาข้างหลังยกกุญแจรถในมือขึ้นมาให้ดู
"ซูอี้ วันนี้ภรรยาเธอไม่มารับเหรอ งั้นให้ฉันไปส่งเธอกลับเป็นไง"
"รถฉันก็ไม่ได้แย่นะ"
ท่าทางพยายามอวดตัวเองของกัวชง ทำให้จี้ซูอี้ได้แต่ถอยกรูด
เธอยังไม่ไว้ใจคนในออฟฟิศ คนเดียวที่พอจะไว้ใจได้ก็มีแค่ฉีหลิง
แต่จี้ซูอี้ก็ไม่อยากจะลากฉีหลิงให้ต้องมายุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างเธอกับพวกเขา
จี้ซูอี้กอดอกข้างหนึ่ง น้ำเสียงสุภาพแต่ห่างเหิน "ไม่ล่ะ เดี๋ยวมีคนมารับฉัน"
ถูกปฏิเสธ กัวชงก็ไม่โกรธเคือง
เขาทำท่าสบาย ๆ หยิบบุหรี่ออกมาตัวหนึ่ง จุดด้วยไฟแช็ก ในลานจอดรถใต้ดินมีแสงไฟสีแดงวาบ ๆ
จี้ซูอี้ขมวดคิ้วอย่างที่แทบไม่ทันสังเกต
เธอไม่ชอบคนที่สูบบุหรี่ตามที่สาธารณะแบบนี้ เพราะมันไร้มารยาทจริง ๆ