เช้าตรู่มาถึงบริษัท จี้ซูอี้ตั้งใจเอากาแฟมาฝากฉีหลิงแก้วหนึ่ง
เฮ้อ ช่วยไม่ได้
พวกวัวแรงงานที่ต้องตื่นเช้าก็ต้องดื่มอเมริกาโน่เย็นแก้วเบิ้มสิ!
เพิ่งจะเลื่อนกาแฟไปที่โต๊ะของฉีหลิง จี้ซูอี้ก็รู้สึกได้ถึงสายตาเพื่อนร่วมงานที่ผิดปกติอย่างมาก
ใจเธอสะดุ้งโหวง
คิดในใจ แย่แล้ว!
เมื่อคืน "ออกกำลัง" หนักไปหน่อย มีรอยอะไรบนคอให้คนเห็นรึเปล่า?
จี้ซูอี้ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดสังเกต
รีบล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง ใช้หน้าจอสะท้อนส่องดูว่าที่คอกับคางมีจุด "สวีท" ชัดเจนอะไรไหม
น่าเสียดาย พลิกไปพลิกมาดูหลายรอบ ยืนยันหลายรอบ ก็ไม่มีรอยแดงสักนิด
เมื่อคืนโย่วหนิงอ่อนโยนมาก แล้วก็ใส่ใจเรื่องความเป็นส่วนตัว เกรงใจว่าพรุ่งนี้เธอต้องไปทำงาน จึงไม่ทำอะไรมั่วซั่วที่หลังคอหรือใบหูเลย
ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ใต้กระดูกไหปลาร้าลงไป หน้าอก หรือที่อื่น ๆ ที่เธอพอมองเห็นถึงมีรอยอยู่บ้างนิดหน่อย
จี้ซูอี้คิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ สุดท้ายตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ
"หลิงหลิง พวกนั้นมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำไมเหรอ?"
"หรือว่าเจ้านายต่อว่าเราในกรุ๊ป?"
ในฐานะพนักงานใหม่ จี้ซูอี้ทำผิดก็ไม่เก็บมาคิดมาก แต่เธอแค่ทนสายตาของเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศที่มองเหมือน "สอบสวน" ไม่ค่อยได้
เปิดโทรศัพท์ จี้ซูอี้แปลงร่างเป็นนักสืบอ่านข้อความในกลุ่มอีกรอบ
ก็ไม่พบอะไรน่าสงสัย
ฉีหลิงส่งเสียงเย็นชา ประชดพวกนั้น "พวกนั้นมันอิจฉาแก"