ค่ำคืนนี้ ปฏิบัติหน้าที่ระหว่างภรรยา
สำหรับเสิ่นโย่วหนิงแล้ว นี่คือความคิดที่แน่วแน่หลังจากใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วน
คนที่พูดไม่ได้อยู่แล้ว หากแม้แต่เรื่องเหล่านี้ก็ทำไม่เป็น จี้ซูอี้ก็ไม่มีเหตุจำเป็นต้องแต่งงานกับนาง
ความต้องการทางวัตถุเป็นพื้นฐานที่สุด สิ่งเหล่านี้ที่นางให้ได้
เป็นเงื่อนไขเบื้องต้นของการแต่งงานด้วย
เช่นนั้นแล้วด้านความต้องการทางอารมณ์และทางร่างกาย เสิ่นโย่วหนิงก็ไม่อยากด้อยกว่าคนปกติ
นางก็ให้ได้เช่นกัน
…
จ้องมองแววตาเจิดจ้าของเสิ่นโย่วหนิง
จี้ซูอี้รู้สึกเพียงว่าร่างกายของตนแทบจะถูกเผาให้เป็นรูโหว่
หากปฏิเสธตอนนี้จะทำให้หัวใจน้อย ๆ ของเสิ่นโย่วหนิงบอบช้ำหรือไม่?
แม้ว่าเสิ่นโย่วหนิงจะพยายามเก็บซ่อนอย่างเต็มที่ว่านางไม่สนใจความต่างระหว่างตนกับคนปกติ
จี้ซูอี้เข้าใจดีว่าที่นางยอมรับการรักษาในช่วงไม่กี่วันนี้
ก็หมายความว่า หัวใจของนางมิได้ตายด้าน และก็มิได้เหมือนที่โลกภายนอกกล่าวว่า นางไม่สนใจว่าจะพูดได้หรือไม่
การจงใจลบเลือนความเจ็บปวดทางจิตใจที่เสิ่นโย่วหนิงแบกรับ จี้ซูอี้ไม่เห็นด้วย
บางครั้งนางเข้าใจว่าคนที่เก็บกดไว้นานจำเป็นต้องระบายออก ดังนั้นในด้านนี้ นางจึงปฏิเสธโย่วหนิงไม่ได้
เขย่งปลายเท้า สวมรองเท้าแตะ
เสียงฝีเท้าแทบหายไป
จี้ซูอี้เอามือไพล่หลัง ค่อยๆ เข้าใกล้ ในด้านนี้นางไม่นับว่ามีประสบการณ์ แต่การแสร้งเป็นผู้นำทาง น่าจะยังเหลือเฟือใช่ไหม?
“เอาบนโซฟาไหม?”
“โย่วหนิง เราไปบนเตียงดีกว่า”
ทำใจให้สงบพลางหยิบกล่องกระดาษเล็กๆ
จี้ซูอี้ถึงกับทึ่งในตัวเอง ตอนนี้หน้านิ่ง ไม่แดง และใจเย็นได้อย่างน่าทึ่ง
เมื่อเผชิญข้อเสนอของจี้ซูอี้ เสิ่นโย่วหนิงไม่สงสัย