เสิ่นอวิ๋นชางเอนกายพิงโซฟา
ในมือคีบบุหรี่ผู้หญิงมวนหนึ่ง กลิ่นมินต์อ่อนๆ ก็ไม่อาจคลายความอัดอั้นในใจได้
จี้ซูอี้เป็นอะไรไป?
เมื่อก่อนแค่เธอกวักมือเรียก จี้ซูอี้ก็แทบคลานเข่าเข้ามาหา
ประจบเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง
แต่ตอนนี้ จี้ซูอี้กลับบอกว่าจะไปดูแลเสิ่นโย่วหนิง ไอ้ใบ้คนนั้น ไอ้คนพิการที่ไร้ประโยชน์
ทำไมล่ะ?
เสิ่นโย่วหนิงโอนเงินเข้าบัตรให้อีกแล้วใช่ไหม ถึงได้รั้งตัวไว้ได้?
ยัยจี้ซูอี้ผู้หญิงเห็นแก่เงินคนนั้น ก็เลยไม่มารบกวนเธอ หันไปตามติดเสิ่นโย่วหนิงแทน?
หน้าด้านจริงๆ
รีบอาสาไปเป็นเด็กรับใช้
มองข้อความเขียวๆ ที่ส่งไปทีละข้อ ราวกับโยนหินลงทะเล ไม่มีการตอบกลับ
เสิ่นอวิ๋นชางทำได้เพียงอดทน บังคับตัวเองให้ "ง้องอน" จี้ซูอี้ต่อไป
[ซูอี้ มีฉันคนเดียวที่รู้ว่าเธอฝืนใจแค่ไหน เสิ่นโย่วหนิงไม่รู้หรอก เธอพูดด้วยก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ...]
ข้อความหลังจากนั้น เสิ่นโย่วหนิงไม่ได้เห็น
แต่คิดก็รู้อยู่แล้ว
คงไม่ใช่คำดีๆ แน่
มือของเธอแตะแผ่นผ้าก๊อซปิดแผลที่หน้าผากเบาๆ แล้วค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไป จนสัมผัสลำคอที่ขยับเบาๆ
เสิ่นโย่วหนิงก้มหน้าลง เงียบงัน
ผู้หญิงที่พูดกับภรรยาไม่ได้ จะไร้ประโยชน์มากจริงหรือ?
เตียงคนไข้ไม่กว้างไม่แคบ จี้ซูอี้ยื่นมือไปทางข้างๆ แต่กลับคลำไม่พบอะไร
ว่างเปล่า เหลือเพียงไออุ่นจางๆ
จี้ซูอี้คว้าๆ ปัดผ้าปูจนยับยู่ยี่ แล้วพึมพำเบาๆ
"โย่วหนิง..."
"เธอ... ไปไหนมา?"
จี้ซูอี้กำลังจะหลับอยู่แล้ว ลืมตาขึ้นก็เห็นเสิ่นโย่วหนิงยืนอยู่ที่หัวเตียง ในมือถือแก้วน้ำอุ่น
จี้ซูอี้: "!!!"
ตกใจหมดเลย
เสิ่นโย่วหนิงผมยาวปรกไหล่ หน้าซีดขาว นึกว่าเป็นวิญญาณผู้หญิงคลานออกมาจากห้องน้ำ จะมาคร่าชีวิตเธอ
แต่พูดไปแล้วกัน
คงไม่มีวิญญาณผู้หญิงที่ไหนสวยเท่าเมียเธอหรอก?
นิ้วเรียวยาวประคองแก้วน้ำ เสิ่นโย่วหนิงยื่นส่งไปข้างหน้าด้วยท่าทางประจบเอาใจ
ไฟหัวเตียงสลัวเปิดอยู่ จี้ซูอี้จะทนใจแข็งปฏิเสธความหวังดีได้อย่างไร
ไม่อยากตายเร็วนักใช่ไหม?
"โย่วหนิง ขอบคุณนะ เมื่อกี้ฉันคอแห้ง เธอก็ส่งน้ำอุ่นมาให้ ใจดีจังเลย"
สองมือรับแก้วน้ำอย่างนอบน้อม จี้ซูอี้ยกขึ้นจ่อริมฝีปาก สูดลมหายใจลึกอย่างเต็มที่อารมณ์
"โย่วหนิง แม้แต่น้ำที่เธอยื่นให้ก็ยังหอมเลย"
น้ำอุ่นชุ่มชื้นริมฝีปาก แก้อาการกระหายในลำคอ
เสิ่นโย่วหนิงเห็นดังนั้นก็หยิบโทรศัพท์ตรงหัวเตียงขึ้นมา แล้วค่อยๆ พิมพ์
[ไม่ต้องขอบคุณ ฉันเป็นภรรยาคุณ]
ประโยคนี้ คือคำที่จี้ซูอี้เคยพูดกับเธอในวันนี้
จี้ซูอี้เขินอาย ลูบหัวหัวเราะเบาๆ ดื่มน้ำหมดในสองสามอึก
วางแก้วไว้บนตู้หัวเตียง
ตอนนี้เองที่เห็นไฟแจ้งเตือนบนโทรศัพท์กระพริบถี่ มีคนส่งข้อความมา
ไม่ใช่ยัยเสิ่นอวิ๋นชางคนน่ารำคาญนั่นอีกนะ?
จี้ซูอี้เปิดผ้าห่มลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะ แล้วเดินไปหลังเสิ่นโย่วหนิง วางมือบนไหล่เธอ
"เอาล่ะ โย่วหนิง รีบนอนได้แล้ว"
"คนป่วยต้องพักผ่อนเยอะๆ หน้าตาถึงจะสดใส ร่างกายถึงจะดีขึ้น"
เสิ่นโย่วหนิงนอนลงในผ้าห่มอย่างว่าง่าย มือมีแผลจึงดึงผ้าห่มเบาๆ
จี้ซูอี้อยากดูข้อความในโทรศัพท์ แต่ไม่อยากดูให้เสิ่นโย่วหนิงเห็นหน้า ถ้าปล่อยให้เสิ่นโย่วหนิงรู้ว่าตัวจริงก่อนหน้านี้เพิ่มเพื่อนและคุยเดทกับเสิ่นอวิ๋นชางในวีแชท
คงต้องโกรธจนสลบบนเตียงแน่
เพิ่งสวมรองเท้าแตะก้าวไปก้าวหนึ่ง จี้ซูอี้รู้สึกว่ามีคนดึงข้อมือ
เธอหันกลับไปโดยสัญชาตญาณ ประจวบกับสายตาอันร้อนรนที่มองมา
ดวงตาคู่นั้นงดงามยิ่ง ราวกับสื่อสารภาษาได้
เสิ่นโย่วหนิงกระตุกแขนเสื้อจี้ซูอี้
จี้ซูอี้เข้าใจความหมาย
เธอกำลังเชื้อเชิญให้ขึ้นเตียงไปนอนด้วยกัน
"ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน"
"เดี๋ยวกลับมา"
ยื่นมือไปดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เสิ่นโย่วหนิง แล้วจี้ซูอี้ก็มุดเข้าห้องน้ำ เปิดโทรศัพท์
ให้ตายสิ เสิ่นอวิ๋นชางส่งข้อความมาถล่มทลาย
อ่านทีละข้อจนหมด จี้ซูอี้ขมวดคิ้ว
เสิ่นอวิ๋นชางนี่ฟังที่เธอพูดก่อนหน้านี้ไม่เข้าใจหรือไง?
กำลังจะตอบกลับ จี้ซูอี้หยุดมือ
เสิ่นอวิ๋นชางส่งข้อความมากขนาดนี้ สงสัยจะรีบร้อนจนกระทืบเท้าอยู่ที่บ้าน ให้เธอร้อนใจต่อไปอีกหน่อยดีไหม?
ขี้เกียจยุ่ง!
เพื่อป้องกันไม่ให้เสิ่นอวิ๋นชางส่งข้อความมาอีก จี้ซูอี้เปิดโหมดรบกวนห้ามรบกวนให้เรียบร้อย
ปิดตาปิดใจไปเสีย
รอให้เธอนึกถึงเสิ่นอวิ๋นชางได้เมื่อไหร่ค่อยว่ากัน!
...
จับจ้องแสงไฟในห้องน้ำ
จู่ๆ เสิ่นโย่วหนิงก็นึกถึงแหวนแต่งงานที่ถูกจี้ซูอี้โยนลงลิ้นชักหลังแต่งงาน
จี้ซูอี้ไม่อยากสวมแหวน เสิ่นโย่วหนิงไม่เคยมีข้อโต้แย้ง ทั้งคู่แต่งงานโดยการคลุมถุงชนตั้งแต่แรก
นี่คือสิ่งที่เธอติดค้างไว้
ก่อนพ่อแม่จี้ซูอี้จะเสียชีวิต ตอนนั้นเสิ่นโย่วหนิงยังเด็ก เธอเคยสัญญาจะปกป้องจี้ซูอี้ไปตลอดชีวิต
ส่วนแหวนแต่งงานของเธอ เสิ่นโย่วหนิงเก็บรักษาอย่างทะนุถนอม ทุกครั้งก่อนไปทำงานจะสวมใส่ที่นิ้วนาง
เรื่องนี้จี้ซูอี้เคยมาอาละวาดใส่เธอ
บอกว่าน่าขยะแขยง ว่าเธอสร้างภาพคนรักภรรยาต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน
ในความเป็นจริง เสิ่นโย่วหนิงก็แค่คนเห็นแก่ตัว ที่ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ
หลังจากนั้น เสิ่นโย่วหนิงหมดหวัง จึงเก็บแหวนไว้
ใส่ลิ้นชัก
ทั้งสองคนต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน เสิ่นโย่วหนิงถึงกับมีช่วงที่ไม่อยากกลับบ้าน เธอคิดว่าหากจี้ซูอี้ยื่นข้อเสนอหย่า เธอก็จะยอม
นับว่าเป็นการยุติวิบากกรรมครั้งนี้
นิ้วไล้สัมผัสนิ้วนางที่นุ่มนวลโดยไม่รู้ตัว เสิ่นโย่วหนิงไม่ได้แตะต้องวงแหวนโลหะเย็นๆ ทว่ากลับรู้สึกถึงพันธนาการของแหวนแต่งงานที่นิ้วนางอีกครั้ง
ซูอี้เปลี่ยนใจจริงๆ หรือ?
เราทั้งคู่จะเริ่มต้นดีๆ และเรียนรู้ที่จะเป็นภรรยากันตั้งแต่นี้เลยได้ไหม?
ในใจของเสิ่นโย่วหนิง อดมีความหวังปะทุขึ้นไม่ได้ แต่ก็หวั่นว่าจี้ซูอี้จะเพียงแค่หลอกเธอเล่นอีก เหมือนกับครั้งก่อนๆ ที่มองเธอเป็นตัวตลกในละคร
เธอบอกกับตัวเองว่า อย่าหวังไปเลย
เผื่อว่าถึงตอนนั้นความหวังมากเท่าไร ความผิดหวังก็จะมากเท่านั้น
ตอนนี้จี้ซูอี้ไม่อยากหย่า ก็แค่ชั่วคราว ผ่านไปสักไม่กี่เดือน นางอาจจะกลับมาอาละวาดอีก ข่มขู่จะหย่าเธอ
เสียงกดชักโครกในห้องน้ำดังขึ้น
เสิ่นโย่วหนิงหลับตาลง แสร้งทำเป็นหลับสนิท
สักพักหนึ่ง ก็รู้สึกถึงจี้ซูอี้ค่อยๆ ย่องเข้ามาข้างๆ จัดมุมผ้าให้
นึกว่าเสิ่นโย่วหนิงหลับสนิทแล้ว จี้ซูอี้พึมพำเบาๆ
"เสิ่นโย่วหนิง หายไวๆ นะ"
ตอนอ่านนิยาย จี้ซูอี้ก็รู้สึกสงสารเสิ่นโย่วหนิง
ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้เขียนนิยายเครียดจากการเลิกราเกินไปหรือเปล่า จึงจับเอาแฟนเก่ามาวาดเป็นปีศาจแบบนี้
แม้แต่เธอซึ่งเป็นแค่นักอ่านที่ดันมีชื่อ-นามสกุลเหมือนกับนางร้ายในเรื่อง ก็ยังทนดูพฤติกรรมของ "จี้ซูอี้" ในหนังสือต่อไปไม่ไหว
เปิดผ้าห่ม แล้วเอนตัวลงนอนบนเตียงที่อุ่นอยู่
จี้ซูอี้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของยาจากตัวเสิ่นโย่วหนิงอีกครั้ง เธอเอื้อมมือไปเสยปอยผมที่ปรกลงมาของเสิ่นโย่วหนิง เกี่ยวทัดไว้ที่หลังใบหูโดยไม่รู้ตัว
เธอพูดเบาๆ
"ต่อไปนี้ ฉันจะดีกับเธอเอง"
"เสิ่นโย่วหนิง ฉันจะทำได้จริงๆ"
คำอธิษฐานพึมพำเบาๆ พาเข้าสู่ห้วงฝัน จี้ซูอี้ปิดเปลือกตา จมหายไปในภวังค์นิทรา
อีกฟากหนึ่ง เสิ่นโย่วหนิงกลับลืมตาขึ้นอย่างเปล่งประกาย มีชีวิตชีวา สายตาจับจ้องเพดานห้องคนไข้ที่มืดมิด
หัวใจที่สงบนิ่งมานาน เต้นระรัวขึ้นเป็นครั้งแรก