ราตรีสงบเงียบ
เสิ่นโย่วหนิงนอนตะแคงตัวอย่างระมัดระวัง น้ำเกลือของเธอหมดไปนานแล้ว ที่ทำเช่นนี้ก็เพราะไม่อยากรบกวนจี้ซูอี้ที่กำลังหลับใหล
เธอจ้องเพดานด้วยแววตาเลื่อนลอย
เสิ่นโย่วหนิงคิดในใจว่า ฟ้าคงใกล้สว่างแล้ว
ก่อนหน้านี้เธอใช้แอปฯ ฝากข้อความถึงมารดาไว้ หากคุณย่าและคุณแม่สืบหาตัวผู้ร้ายได้ เสิ่นโย่วหนิงก็จะได้รับข่าวในทันที
เมื่อก่อนที่สกุลเฉินจะเกิดเรื่องเช่นนี้ เสิ่นโย่วหนิงไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวด้วยซ้ำ เธอถึงขั้นคิดว่าร่างกายอ่อนแอขี้โรค พูดก็ไม่ได้ แบบนี้จะมีใครสักกี่คนที่อยากให้เธอตายเร็วๆ
ก็ถือเป็นเรื่องดีไม่น้อย
เธอเกลียดชังตนเองจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
วันนี้ที่พูดออกมาได้ เสิ่นโย่วหนิงรู้ดีว่าเป็นเพียงชั่วคราว
ทุกครั้งที่เธอมีความคิดแรงกล้าอยากจะพูดกับจี้ซูอี้ให้ได้ เธอถึงเปล่งเสียง "อือออ" เป็นพยางค์เดียวซ้ำๆ ได้
จนบัดนี้ พยางค์เหล่านั้นกลายเป็นคำพูดที่ฟังไม่ชัด
แต่เมื่อความคิดนั้นจางลง
เสิ่นโย่วหนิงก็กลับเป็นเหมือนเช่นทุกที พูดอะไรไม่ออกสักคำ
"อือ... โย่วหนิง... ตัวเธอหอมจังเลยนะ..."
ขาเรียวยกขึ้น จี้ซูอี้ก็ทำเป็นไม่สนใจ "เส้นแบ่งแดน" ที่เสิ่นโย่วหนิงจงใจเบี่ยงตัวหนี เธอวางขาลงบนตัวเสิ่นโย่วหนิง ทั้งร่างเบียดเสียดเข้ามาใกล้
บางทีอาจเป็นเพราะกำลังฝัน
บางทีอาจเป็นเพราะฝันว่าอยู่บ้าน
จี้ซูอี้จับปกเสื้อของเธอไว้ แล้วซุกซบลงที่ซอกคอพลางสูดดมไม่หยุด
อืม... หอมจังเลย...
หอมจริงๆ...
สันจมูกของเธอโด่งได้รูป ทั้งที่ร่างของเสิ่นโย่วหนิงก็ร้อนระอุอยู่แล้ว ยิ่งถูกเสียดสีก็ยิ่งร้อนมากขึ้น
ยามป่วยเสิ่นโย่วหนิงก็ไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือได้แต่คว้าเสื้อคลุมอาบน้ำเนื้อนุ่มลื่นของจี้ซูอี้ไว้หลวมๆ เนื้อผ้าไหลร่วงจากฝ่ามือไม่หยุด