ต่างจากความอบอุ่นในห้องนอนของเสิ่นโย่วหนิง ห้องรับแขกสกุลเฉิ่นเวลานี้คนรับใช้ทั้งหมดถูกเรียกตัวมา
"เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ข้าว่าพวกเจ้าคงได้ยินกันหมดแล้ว สกุลเฉิ่นของเราไม่มีทางยอมให้เกิดความผิดพลาดเช่นนี้เด็ดขาด"
เสิ่นหลานเสวี่ยทำหน้าบึ้งตึง นางมองคนรับใช้ที่ทำงานในสกุลเฉิ่นมานานกว่าสิบปี คิ้วขมวดแน่น
ใครกันที่ใจคอโหดเหี้ยมนัก ถูกใครบงการให้มาหมายเอาชีวิตของซูอี้
เด็กคนนี้ปกติก็ดื้อรั้นไปบ้าง แต่นั่นก็เพราะโย่วหนิงตามใจเสียจนออกนอกหน้า ตอนนี้อุตส่าห์กลับตัวกลับใจได้
เหตุใดยังมีคนคอยคิดร้ายเช่นนี้!
เหล่าคนรับใช้ถูกสายตาเฉียบคมของเสิ่นหลานเสวี่ยกวาดผ่าน ต่างพากันก้มหน้า
"เสี่ยวจู เริ่มจากเจ้าก่อน"
"เล่ามาละเอียด ตอนที่ซูอี้ถูกคนผลักลงสระเกิดเรื่อง เจ้ากำลังทำอะไร"
ถูกเรียกชื่อ หญิงวัยกลางคนลูบมือกับผ้ากันเปื้อนอย่างประหม่า
น้ำเสียงนางยังสงบ เล่าไปตามลำดับ
"เรียนท่านผู้เฒ่า ช่วงนั้นข้ากำลังตรวจสอบรายการของที่จะซื้อพรุ่งนี้เช้า สมุดบัญชียังวางอยู่บนโต๊ะ ข้าเพิ่งเขียนไปได้ครึ่งเดียว..."
ได้ฟังดังนั้น เสิ่นหลานเสวี่ยก็กวาดตามองอีกครั้งไปยังกลุ่มที่ยืนอยู่แถวหลัง
หนึ่งในนั้นไม่รู้ว่าตื่นเต้นหรืออะไร ร่างกายสั่นเทาราวกับร่อนแป้ง
เสิ่นหลานเสวี่ยยกมือ: "หยุด เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้"
สายตาของท่านย่าช่างมีเป้าหมายนัก คนรับใช้ทั้งหลายมองไปยังคนผู้นั้น พลันเห็นเขาทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น
ศีรษะกระแทกพื้นไม่หยุด
"ท่านผู้เฒ่าไว้ชีวิตด้วย! ท่านผู้เฒ่าไว้ชีวิตด้วย! มือข้านี่เจ็บมาจากการขนของเมื่อวาน!"