รออยู่ราวห้านาที สิ่งนั้นดูเหมือนจะคลานวนอยู่แถวนี้ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น
เพื่อรวบรวมความกล้า เธอเปิดหน้าต่างแชตขึ้นมา
【โรมิโอกับหมูนอนค้าง: มีใครอยู่ไหม! เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเกาเปลือกไม้อยู่ข้างนอกถ้ำของฉัน! น่ากลัวชะมัด!】
【โดนัท: ของฉันก็เหมือนกัน เหมือนมันกำลังจะเข้ามาแล้ว ช่วยด้วย!】
【เทียนเต้าโจวฉิน: ห้ามออกไปเด็ดขาด ในคู่มือบอกไว้ว่า ขอแค่เราไม่ออกจากที่พักพิง เจ้าสิ่งนั้นก็ทำอะไรเราไม่ได้】
【เตาผิง: ในชุดของขวัญมือใหม่ไม่ได้ให้ไม้ขีดไฟมาหรือไง ทำไมไม่จุดกองไฟล่ะ】
【จอมขี้แพ้: พี่คะ จุดไฟแล้วเพิงจะไม่ไหม้เหรอ!】
【เตาผิง: พูดไม่ออกเลย พวกแกนี่โง่จนตายกันหมดจริง ๆ...】
ซ่งสวี่ตบหน้าผากตัวเอง
เอาแต่คิดจะทำคบเพลิง เมื่อกี้ทำไมเธอถึงนึกไม่ออกว่าจะจุดกองไฟไว้ข้างนอก
มีทั้งหินทั้งไม้ ก่อกองไฟใหญ่สักกองย่อมใช้งานได้ดีกว่าคบเพลิงตั้งเยอะ
แต่ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว พลังความอดทนของเธอเหลือแค่สิบแต้ม ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
เธอขดตัวพลางพึมพำว่า “ฮึ ไม่ว่าแกจะเป็นตัวอะไร จะเข้ามาฆ่าฉันก็เชิญ ไม่งั้นฉันจะนอนแล้วนะ...”
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงกรนของเธอก็ดังขึ้นแล้ว
ต่อให้สัตว์ประหลาดข้างนอกส่งเสียงน่ากลัวสารพัด เธอก็ไม่ได้ยินแม้แต่นิดเดียว
พอสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝัน เธอถึงได้พบว่าข้างนอกสว่างแล้ว
เธอมองเวลาของระบบ ตอนนี้แปดโมงเช้าแล้ว!
เธอหลับไปเกือบเจ็ดชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่ลูกสาวเกิดมา เธอก็ไม่เคยนอนนานขนาดนี้อีกเลย
ซ่งสวี่รวบผมขึ้น ก่อนตรวจดูแผงค่าสถานะ
พลังความอดทนฟื้นเต็มแล้ว ส่วนพลังชีวิตอยู่ที่ 35/50
เวลาในเกมผ่านไปสิบสี่ชั่วโมง ในโลกจริงคงเพิ่งผ่านไปหนึ่งชั่วโมงยี่สิบสี่นาที
ลูกสาวใส่ผ้าอ้อมไว้แล้ว กลางคืนก็นอนหลับสนิท ถ้าไม่มีเหตุผิดปกติก็คงไม่ตื่น
เธอรีบเคี้ยวเห็ดไปสองสามดอก แล้วมุดออกจากเพิงมายืดแขนขา
พอเปิดแผงระบบ เธอก็ชะงักไปชั่วขณะ
จำนวนผู้เล่นออนไลน์ในช่องภูมิภาคลดลงแล้ว!
ออนไลน์ขณะนี้: 901 คน
คืนเดียวหายไปเกือบร้อยคนเลยหรือ?
เธอเลื่อนดูบันทึกแชตเมื่อคืนอย่างเงียบ ๆ ข้อความร้องขอความช่วยเหลือด้วยความตื่นตระหนกที่ส่งกันรัว ๆ หลายข้อความจู่ ๆ ก็ขาดหายไป
มีคนไม่มีที่พักพิง ถูกสัตว์ประหลาดตัวเย็นเฉียบพันรอบคอในยามดึก จนถูกรัดตาย
มีคนหิวโหยเกินไป พลังชีวิตลดฮวบในอัตรานาทีละสิบแต้ม
มีคนพลังความอดทนต่ำกว่าสิบแต้มแล้วปวดหัวแทบระเบิด นอนแน่นิ่งขยับไม่ได้ ทำได้เพียงร้องขอความช่วยเหลือในช่องแชต
ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครรายงานพิกัดเพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่ทั้งที่พิกัดของคนสองคนอยู่ไม่ไกลกัน แถมภูมิประเทศรอบตัวก็เหมือนกันเป๊ะ พวกเขากลับหากันไม่เจอเลย
โดยเฉพาะคนที่จุดกองไฟแล้วเผาป่าใกล้ ๆ โดยไม่ตั้งใจ
ข้อความสุดท้ายของเขาบอกว่าทุกทิศทางเต็มไปด้วยแสงไฟ ควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นฟ้า ไม่มีทางหนี
แต่กลับไม่มีใครพบว่ามีไฟป่าเกิดขึ้นตรงไหน
ทุกคนคาดเดากันว่าหุบเขามือใหม่เป็นพื้นที่อิสระ ซึ่งมีโลกคู่ขนานหลายแห่งดำรงอยู่พร้อมกัน
ซ่งสวี่รู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง
ที่นี่ไม่ใช่เกม แต่เป็นนรก
เธอต้องแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด
เธอไม่รู้ว่าชายชราขอทานคนนั้นเป็นใครมาจากไหน ทำไมจู่ ๆ ถึงเอาการ์ดสกิลสำคัญขนาดนั้นมาให้เธอ
เธอได้เปรียบคนอื่นไปแล้วเพราะเรื่องนี้ ไม่มีเหตุผลที่จะท้อแท้เด็ดขาด
ในแผงภารกิจเหลือเพียงภารกิจเดียว คือสังหารคางคกตาแดง
ดูท่าถ้าไม่ทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ ก็จะไม่มีภารกิจใหม่ปรากฏขึ้น
ซ่งสวี่เปิดแผนที่ที่ระบบมีให้
บนแผนที่มีพิกัดของตัวเองแสดงอยู่ พื้นที่ที่สำรวจแล้วจะสว่างขึ้น
ส่วนพื้นที่ที่ยังไม่ได้สำรวจยังคงเป็นสีดำ
เธอตัดสินใจมุ่งหน้าไปทางใต้ ป่าแถบนั้นมีหมอกคลุ้ง ดูชื้นแฉะกว่า
เธอตรวจสอบสถานะของตัวเอง
【ไอดีผู้เล่น: ซ่งสวี่】
【ระดับ: 0】
【พลังชีวิต: 47/50】
【พลังความอดทน: 70/70】
【ค่าประสบการณ์: 3/100】
【ค่าสถานะพื้นฐาน】
【พลังจิต: 5】
【พลังปราณ: 7】
【โชค: 10】
อุปกรณ์: ขวานหินหัก ไม้ขีดไฟ ธนูคันเก่าแบบง่าย x1 คบเพลิง x1 พิมพ์เขียวหม้อปรุงอาหาร x1
เสบียง: ขนมปังดำ x1 น้ำสะอาดประมาณ 300 มิลลิลิตร เห็ดเหลืออีกกว่าครึ่งก้อน เนื้อหอยทาก 3 ชิ้น เปลือกหอยทากสมบูรณ์ 2 อัน
แต้ม: 30
พิมพ์เขียวหม้อปรุงอาหาร?
ตอนนั้นเองซ่งสวี่ถึงนึกขึ้นได้ว่ามีรางวัลนี้อยู่ หลังจากทำภารกิจเมื่อคืนในความมืด
บนพิมพ์เขียวระบุว่าต้องใช้หิน 0/3 ซ่งสวี่จึงเก็บหินใกล้ ๆ มาสองสามก้อน
เมื่อกดสร้าง หม้อหินสีเทาขาวขนาดพอ ๆ กับกะละมังก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า มีฝาปิดด้วยและค่อนข้างหนัก
แผงระบบกะพริบวาบขึ้นมา
【ยินดีกับผู้เล่นที่สร้างอุปกรณ์ทำครัวพื้นฐานสำเร็จ เปิดใช้งานชุดภารกิจทักษะการใช้ชีวิต】
【ภารกิจที่รับได้: ปรุงอาหารครั้งแรก】
【เงื่อนไขภารกิจ: ปรุงอาหารหนึ่งอย่างด้วยตัวเอง โดยต้องมีระดับความอร่อยอย่างน้อย ★】
【รางวัลภารกิจ: แต้ม +5 น้ำสะอาด 500 มิลลิลิตร】
【คำแนะนำ: เมื่อทำภารกิจนี้สำเร็จ จะปลดล็อกหน้าทักษะ “ปรุงอาหาร” อย่างเป็นทางการ และเปิดใช้งานสูตรอาหาร】
ซ่งสวี่รีบรับภารกิจทันที
เธอไปห่างจากป่าแล้วกวาดรวบรวมฟืนแห้งมากองหนึ่ง ขนหินมาวางล้อมไว้ จุดกองไฟแล้วนำหม้อปรุงอาหารไปตั้งบนไฟ
มีวัตถุดิบอยู่แค่สองอย่าง เธอจึงค่อย ๆ หักรากเห็ดออกมาเล็กน้อย แล้วเลือกเนื้อหอยทากชิ้นหนึ่งโยนลงหม้อ
ขณะที่กำลังลังเลว่าจะเติมน้ำลงไปสักหน่อยดีหรือไม่ จู่ ๆ ก็มีข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือหม้อปรุงอาหาร
【เห็ดมังกรดิน + เนื้อหอยทากหินเทา = อาหารผัดแห้งปริศนา ระดับความอร่อย ???】
ซ่งสวี่ทั้งตกใจทั้งดีใจ!
หม้อปรุงอาหารนี้มีระบบแนะนำในตัวด้วย!
เธอรีบปิดฝาหม้อ
มีตัวนับเวลาถอยหลังสิบนาทีปรากฏขึ้นเหนือหม้อปรุงอาหาร
ไม่รู้ว่าสุดท้ายจะทำออกมาเป็นอะไร ซ่งสวี่ถูมือด้วยความคาดหวัง
เธอจิบน้ำเล็กน้อยให้ชุ่มคอ จะเอาแต่นั่งรอเฉย ๆ ก็ไม่ได้
เธอหยิบธนูคันเก่าแบบง่ายที่ได้เป็นรางวัลจากภารกิจออกมา
พอธนูเข้ามาอยู่ในมือ ซ่งสวี่ก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้
ธนูคันนี้เรียบง่ายจนน่าขัน
ตัวคันธนูทำจากกิ่งไม้เหนียวเส้นหนึ่งที่พอดัดให้โค้งได้ มีปุ่มปมขรุขระเต็มไปหมด
ลูกธนูมีแค่สิบดอก เป็นกิ่งไม้เรียวตรง ๆ ที่ปลายด้านท้ายเสียบขนนกไว้ลวก ๆ ไม่กี่เส้น
เธอลองดึงสายธนู
มันใช้แรงมากกว่าที่คิด เส้นใยหยาบ ๆ บาดปลายนิ้วจนเจ็บ
เธอเล็งไปยังต้นไม้ลำต้นบิดงอที่อยู่ไม่ไกล กลั้นหายใจ แล้วปล่อยมือ
ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างเฉออกนอกทิศ เฉียดขอบลำต้น ก่อนตกลงบนดินด้านหลัง
【ความชำนาญวิชาธนู +1】
ข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงขอบสายตา
ความชำนาญ?
ซ่งสวี่รีบเปิดแผงระบบ แล้วก็พบไอคอนใหม่ปรากฏขึ้นในหน้าทักษะจริง ๆ
【สกิลติดตัว: วิชาธนูขั้นต้น】
【ความชำนาญ: 1/1000】
ต้องมีความชำนาญหนึ่งพันแต้มถึงจะเลื่อนระดับได้หรือ?
ซ่งสวี่สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
เวลาเหลือน้อย ช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่ยังเหลืออีกห้าสิบสองชั่วโมง
ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อพ้นช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่แล้วจะต้องเจอกับอะไร
มีคนในช่องแชตบอกว่าอาจมีสัตว์ประหลาดระดับสูงกว่าโผล่มา
บางคนก็บอกว่าอาจถูกส่งไปยังสถานที่อันตรายยิ่งกว่า
ส่วนผู้เล่นที่เคยเจอคางคกตาแดงบอกว่า เจ้าตัวนี้เคลื่อนที่เร็วมาก แค่โดนมันเลียทีเดียวก็เสียพลังชีวิตสิบแต้ม เข้าไปสู้ประชิดไม่ได้ ทำได้แค่โจมตีจากระยะไกล
เธอต้องรีบเพิ่มระดับวิชาธนูให้เร็วที่สุด