“ถึงเวลาแล้ว”
“ต่อจากนี้บรรพชนจะถ่ายทอดพลังบำเพ็ญทั้งหมดให้เจ้า เพียงแต่เจ้าจะสูญเสียความทรงจำไปสักเล็กน้อย”
ส่วนลึกของถ้ำหยินหยาง สำนักเหอฮวน
บนแท่นพิธีสีเลือดสลักลวดลายอาคมเหอฮวนเอาไว้
เสิ่นชิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ร่างกายถูกโซ่พลังวิญญาณสีชมพูพันธนาการแน่นจนขยับไม่ได้
เบื้องหน้าแท่นพิธี เงาร่างชายชราที่ก่อร่างจากดวงจิตลอยอยู่กลางอากาศ
บรรพชนเหอฮวน
ปฐมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเหอฮวน เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าขั้นข้ามเคราะห์
เสิ่นชิงมองเงาร่างนั้น มุมปากกระตุกยิก
สามวันก่อน มีราชโองการของบรรพชนส่งลงมา บอกว่าจะชี้แนะเขาด้วยตนเองในถ้ำหยินหยางแห่งนี้
ตอนนั้นเขามีปฏิกิริยาอย่างไรนะ?
ตื่นเต้นจนแทบคุกเข่ากราบราชโองการเสียแล้ว
ต้องรู้ว่าเขาทะลุมิติมายังโลกบำเพ็ญเซียนแห่งนี้ได้สามปี จากศิษย์รับใช้สายนอกไต่เต้าขึ้นมาเป็นศิษย์เอกได้ ก็อาศัยพรสวรรค์ในการบำเพ็ญทั้งสิ้น
บรรพชนขั้นข้ามเคราะห์ชี้แนะด้วยตนเอง นี่เป็นโอกาสล้ำค่าเพียงใด!
เขาจึงรีบร้อนมาหาแทบไม่ทัน
ผลคือเพิ่งก้าวเข้ามา ก็ถูกโซ่พันธนาการเสียแล้ว
ชี้แนะหรือ?
ถ่ายทอดพลังบำเพ็ญให้?
นี่มัน夺ร่างชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
“อายุขัยของข้าใกล้สิ้นสุด เฝ้ารอมานานกว่าสามร้อยปี ในที่สุดก็รอพบกายาศักดิ์สิทธิ์หยินหยางเช่นเจ้า”
เงาร่างชายชราเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงเจือความพึงพอใจอยู่หลายส่วน
“กายาศักดิ์สิทธิ์หยินหยางที่พบได้เพียงครั้งในรอบพันปี เข้ากับคัมภีร์เหอฮวนไท่ซ่างในมือข้าราวกับสวรรค์ลิขิต”
“เจ้าจงวางใจรับพลังบำเพ็ญเสียก็พอ”
เสิ่นชิงกลืนน้ำลาย พยายามใช้เหตุผลโน้มน้าว
“บรรพชน ผู้น้อยเป็นศิษย์เอกของสำนัก ประมุขสำนักเคยกล่าวชมต่อหน้าว่าผู้น้อยเป็นอัจฉริยะที่พบได้ยากในรอบพันปี”
“หากท่าน夺ร่างข้า แล้วทางสำนักจะอธิบายอย่างไร?”
บรรพชนหัวเราะเบา ๆ
“อธิบายหรือ?”
“ข้าคือปฐมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเหอฮวน”
“เมื่อข้า夺ร่างคืนชีพ พวกเขาดีใจจนแทบไม่ทัน ใครจะกล้าพูดอะไร?”
“แต่เจ้าสิ...”
ชายชราโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองเขาจากที่สูงด้วยแววตาไร้คลื่นอารมณ์
“การได้มอบร่างกายให้ข้า นับเป็นวาสนาที่เจ้าสั่งสมมาถึงแปดชั่วอายุคน”
ใจของเสิ่นชิงค่อย ๆ จมดิ่งลง
ก็จริง
ผู้อาวุโสพวกนี้เห็นแต่บรรพชนเท่านั้น
ศิษย์เอกอัจฉริยะที่ใคร ๆ เรียกขานอย่างเขา ในสายตาบรรพชนก็เป็นเพียงเปลือกร่างหนึ่ง
ส่วนในสายตาของเหล่าผู้อาวุโส หากบรรพชน夺ร่างสำเร็จ ต่อให้เขาตายก็ยังนับเป็นเกียรติ
จะมีใครกล้าสงสัยปฐมาจารย์ผู้บุกเบิกสำนักหรือ?
“มาเถิด อย่าดิ้นรนเลย ยิ่งทำเช่นนั้นก็มีแต่จะเจ็บปวดมากขึ้น”
เงาร่างบรรพชนขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว กลายเป็นคลื่นดวงจิตมหึมาพุ่งเข้าใส่หว่างคิ้วของเสิ่นชิง!
“ข้าจะดูซิว่าเด็กน้อยขั้นสร้างฐานอย่างเจ้าจะก่อคลื่นลมอะไรได้...”
ตูม!
ดวงจิตเข้าสู่ร่าง
เสิ่นชิงรู้สึกเพียงว่าสำนึกถูกมือไร้รูปร่างกำไว้แน่น พยายามบีบเขาออกจากร่างนี้ทั้งเป็น
ความเจ็บปวดแสนสาหัส
เขาจึงดิ้นรนต่อต้านตามสัญชาตญาณ
และในชั่วขณะที่ดวงจิตของบรรพชนพุ่งชนทะเลสำนึกของเขา...
ส่วนลึกที่สุดในทะเลสำนึก วิญญาณที่ผ่านชีวิตมาถึงสองชาติพลันสว่างวาบ!
แทบจะในเวลาเดียวกัน กายาศักดิ์สิทธิ์หยินหยางที่สงบนิ่งอยู่ในร่างก็เริ่มหมุนเวียนขึ้นเอง กระแสพลังสีดำและสีขาวสองสายพวยพุ่งออกจากตันเถียน ตรงเข้าบดขยี้ดวงจิตบรรพชนที่บุกรุกเข้ามา!
“หืม?”
น้ำเสียงของบรรพชนแปรเปลี่ยนเป็นครั้งแรก
“ดวงจิตของเจ้า...ไฉนจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?”
“ดวงจิตจากสองชาติ...ยังมีพลังหยินหยางคุ้มครองดวงจิตอีก...นี่มันร่างกายอะไรกัน!”
เดิมทีเขาก็ใกล้หมดสิ้นพลังแล้ว ใช้ต้นกำเนิดที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด夺ร่างของเสิ่นชิง คิดว่าเรื่องนี้คงสำเร็จได้โดยง่าย
ใครจะคิดว่าจะพุ่งชนกำแพงเหล็กเข้าอย่างจัง
พลังหยินหยางทั้งสองสายบดขยี้อย่างรวดเร็ว ดวงจิตของบรรพชนก็สลายไปอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ไม่...เป็นไปไม่ได้!”
“ข้าวางแผนมาสามร้อยปี...ข้าไม่ยอม...อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนสะท้อนก้องไปทั่วถ้ำ
เงาร่างบรรพชนถูกพลังหยินหยางฉีกกระชากจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย วิญญาณก็สลายตามไปด้วย
เศษเสี้ยวดวงจิตส่วนหนึ่งที่มีความทรงจำติดมาด้วย ถูกกายาศักดิ์สิทธิ์หยินหยางหลอมรวมเข้าไปในทะเลสำนึกของเสิ่นชิง
ตูม...
ภาพนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามา
เคล็ดวิชาบำเพ็ญ ความลับของสำนัก เรื่องลับส่วนตัวของเหล่าผู้อาวุโส ความแค้นและความรักเมื่อสามร้อยปีก่อน และเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย
เสิ่นชิงเจ็บปวดจนขดตัวอยู่บนแท่นพิธี เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ความปวดตึงจึงค่อย ๆ สงบลง
“แกร๊ก”
โซ่พลังวิญญาณที่พันธนาการร่างกายแตกหักทีละท่อน ร่วงหล่นลงพื้น
เสิ่นชิงหอบหายใจถี่ ยืนก้มมองมือทั้งสองข้างที่สั่นระริก
“ตาย...ตายแล้วเหรอ?”
“บรรพชน夺ร่าง...ล้มเหลว จนตัวเองถูก夺ไปแทน?”
หลังจากยินดีได้เพียงชั่วครู่ ปัญหาใหญ่กว่าก็ถาโถมเข้ามา
เขาเพิ่งถูก夺ร่างต่อหน้าผู้มีอำนาจระดับสูงทั่วทั้งสำนัก
夺ร่างสำเร็จ ทุกคนก็ยินดีถ้วนหน้า
แต่หาก夺ร่างล้มเหลว บรรพชนดับสิ้นทั้งวิญญาณ...เหล่าผู้อาวุโสที่เห็นแต่บรรพชนจะเชื่อหรือว่าเด็กน้อยขั้นสร้างฐานอย่างเขากลืนกินบรรพชนขั้นข้ามเคราะห์ได้?
ไม่มีทาง
พวกเขามีแต่จะปักใจว่าเขาเป็นคนทำให้บรรพชนสิ้นชีพ
จากนั้นก็จะบดขยี้กระดูกเขาให้เป็นเถ้าถ่าน แล้วส่งไปฝังร่วมกับบรรพชน!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อไม่มีบรรพชนขั้นข้ามเคราะห์คอยคุ้มครองสำนัก สำนักกระบี่ไท่เสวียนที่จ้องตะครุบอยู่ภายนอกก็จะยกกำลังบุกเข้ามาทันที
ทั้งภัยในและภัยนอก ไม่มีทางหลีกหนีพ้นสักอย่าง
“ไม่ได้...ต้องหาทาง...”
ในตอนนั้นเอง
“เอี๊ยด...”
ประตูหินหนักอึ้งของถ้ำหยินหยางถูกคนผลักเปิดจากด้านนอก
ร่างงามสง่าเย็นชา มือประคองโคมสำริดโบราณ ก้าวย่างแผ่วเบาราวดอกบัว เดินเข้ามา
“บรรพชน ยามมงคลล่วงเลยแล้ว ประมุขสำนักนำประมุขยอดเขาทั้งหลายมาถึงด้านนอกถ้ำแล้ว”
“ศิษย์ซูหว่านชิง ขอคารวะบรรพชนที่ออกจากการปิดด่าน...”
เสียงพลันขาดห้วง
ผู้มาเยือนสวมชุดคลุมผ้าโปร่งสีขาวจันทร์ รูปร่างอรชร ใบหน้างดงามเย็นชาเหนือสามัญ ราวเทพธิดาฉางเอ๋อลงมายังโลกมนุษย์
เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเหอฮวน ซูหว่านชิง
นางคือผู้พิทักษ์พิธี夺ร่างที่สำนักกำหนดไว้ ทั้งยังเป็นคนสนิทของบรรพชนขณะยังมีชีวิต
นางเงยหน้าขึ้นมอง แล้วพบสภาพบนแท่นพิธี...
หยกวิญญาณประจำชีวิตของบรรพชนกลายเป็นผุยผงอยู่เบื้องหน้าแท่น
เสิ่นชิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นพิธี แววตากระจ่างใส ลมหายใจยาวสม่ำเสมอ
ซูหว่านชิงตัวแข็งทื่อ หลุดปากร้องออกมา
“บรรพชน...สิ้นแล้วหรือ?”
“夺ร่าง...ล้มเหลวหรือ?”
นางยื่นมือไปแตะยันต์หยกส่งสารที่ห้อยอยู่ตรงเอวโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นชิงว่องไวกว่า เขากระโดดลงจากแท่นพิธีทันที
“อย่าร้อง!”
ซูหว่านชิงถอยหลังไปครึ่งก้าว ทั้งตกใจทั้งโกรธ
“เจ้ากลืนกินบรรพชน ทำให้ปฐมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเหอฮวนสิ้นชีพ โทษสมควรตาย!”
“ข้าจะรายงานประมุขสำนัก แล้วจับเจ้ามาฝังร่วมกับบรรพชน”
เสิ่นชิงมองนาง รีบกล่าวว่า
“ฝังร่วมกันหรือ? หากข้าตายไปแล้ว เจ้ายังจะมีชีวิตรอดหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือของซูหว่านชิงก็ชะงัก
“เจ้าเป็นผู้พิทักษ์พิธี夺ร่าง บัดนี้บรรพชน夺ร่างล้มเหลว ผู้พิทักษ์พิธีย่อมเป็นคนแรกที่ต้องรับผิดชอบ...”
“เพลิงโทสะของเหล่าผู้อาวุโส คนแรกที่ถูกเผาก็คือเจ้า!”
“ในสายตาพวกเขา เจ้าและข้าล้วนเป็นคนบาปที่ทำให้บรรพชนสิ้นชีพ ไม่มีใครล้างมลทินได้ทั้งนั้น!”
ริมฝีปากของซูหว่านชิงขยับเล็กน้อย ครู่หนึ่งกลับไร้คำโต้แย้ง
เสิ่นชิงรีบฉวยโอกาสเกลี้ยกล่อม น้ำเสียงลดต่ำลง
“อีกอย่าง หากข่าวการตายของบรรพชนแพร่ออกไป ผู้คนในสำนักย่อมแตกตื่น สำนักกระบี่ไท่เสวียนที่อยู่ภายนอกก็จะบุกเข้ามาทันที”
“เจ้ากับข้า รวมถึงสำนักเหอฮวนทั้งสำนัก ล้วนต้องถูกฝังไปพร้อมกับบรรพชน!”
“ตอนนี้มีทางรอดเพียงทางเดียว”
เขายกมือชี้ตัวเอง
“บรรพชน夺ร่างสำเร็จแล้ว”
รูม่านตาของซูหว่านชิงหดเล็กลง นางอุทานด้วยความตกใจ
“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยปิดบังความจริง...แล้วปลอมเป็นบรรพชนหรือ?”