ตกกลางคืน หลินหร่านวุ่นวายอยู่พักใหญ่ กว่าจะอาบน้ำล้างหน้าเสร็จแล้วขึ้นเตียงได้
เมื่อถึงยามดึกสงัด เธอจึงเข้าไปในมิติ空间
เธอตั้งใจจะไปค้นดูในห้องเก็บของว่ามีหนังสือจากโลกของบรรพบุรุษหรือไม่
แต่ทันทีที่เข้ามา เธอก็เห็นผลไม้เต็มต้นในมิติ空间 พอเทียบกับบ้านที่ยากจนเสียจนแค่เธอกินไข่ไก่ไปฟองเดียวยังต้องทะเลาะกันอยู่นาน
เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะสนใจเรื่องพวกนี้ แต่กลับรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
สุดท้ายคุณหนูใหญ่สายตรงแห่งจวนโหว ผู้เติบโตมาโดยไม่เคยต้องหยิบจับงานใด ๆ ก็ได้แต่ยอมรับชะตากรรม หยิบตะกร้าไม้ไผ่มาเก็บผลไม้
ในมิติ空间มีตะกร้าไม้ไผ่อยู่มากมาย วางซ้อนกันสูงเป็นภูเขา
หลินหร่านทำตามที่บรรพบุรุษบอก ท่องในใจให้เก็บผลไม้ใส่ตะกร้าไม้ไผ่
แล้วสิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นจริง
ลูกท้อฉ่ำน้ำบนต้นท้อที่อยู่ใกล้เธอที่สุดทยอยหลุดจากกิ่ง ลอยมาใส่ตะกร้าไม้ไผ่ข้างตัวเธอเอง
จนกระทั่งลูกท้อบนต้นทั้งหมดถูกเก็บจนหมด
หลินหร่านทำตามแบบอย่างเดิม เก็บไข่ไก่ ไข่เป็ด และไข่ห่านจากฟาร์มปศุสัตว์มามากกว่าครึ่ง
จะปล่อยให้สัตว์เหล่านี้แพร่พันธุ์อย่างไร้ขอบเขตต่อไปไม่ได้แล้ว ฟาร์มแทบจะไม่มีที่ให้พวกมันอยู่แล้ว
เมื่อเก็บจนเสร็จ บริเวณรอบเรือนไม้ไผ่ก็แทบถูกตะกร้าที่วางซ้อนกันเป็นภูเขาเบียดจนเต็ม
หลินหร่านเหนื่อยจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก จึงเผลอคิดจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อ
แล้วถึงนึกขึ้นได้ว่าชาตินี้เธอไม่ได้มีนิสัยพกผ้าเช็ดหน้าติดตัว
ถึงอย่างไรบ้านก็ยากจน จะมีผ้าเหลือที่ไหนมาทำผ้าเช็ดหน้า
สุดท้ายเธอจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าที่เก็บมาจากห้องนอนในชาติก่อน
ผ้าเช็ดหน้าของเธอส่วนใหญ่ทำจากผ้าไหมหม่อนและผ้าโปร่งเนื้อบางอันล้ำค่า
ดูท่าพรุ่งนี้คงต้องหาเวลาทำผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสักสองสามผืน เอาออกไปใช้ข้างนอก
พูดตามตรง พอไม่มีผ้าเช็ดหน้าอยู่ในมือ เธอก็รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย
จัดการธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ เสร็จแล้ว หลินหร่านจึงเดินเข้าไปในห้องเก็บของ
ห้องเก็บของนี้มีขนาดราว 10 หมู่ ด้านในแบ่งออกเป็นสองส่วน