เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินหร่านก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า:
“พ่อแม่คะ ในเมื่อพี่สะใภ้รองไม่อยากเห็นหนูพักอยู่บ้าน งั้นหนูไปทำงานก็ได้ค่ะ แต่พ่อกับแม่ก็รู้ว่าหนูทำงานไม่เก่ง ในกองพลของเรามีงานเบา ๆ ที่หนูพอทำได้บ้างไหมคะ?”
พอเสิ่นเหวินฟางได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เดิมทีอยากเกลี้ยกล่อมลูกสาว แต่พอนึกถึงคำพูดแข็งกร้าวที่หวังเจาอวี้เพิ่งพูดไว้ ก็ลังเลขึ้นมา
แม้เธอจะไม่อยากให้ลูกสาวออกไปทำงานเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด แต่ถ้าหวังเจาอวี้เอาอย่างลูกสาวแล้วอ้างว่าพักอยู่บ้านไม่ไปทำงาน ครอบครัวลูกชายคนโตก็คงไม่พอใจแน่
แต่จะให้ลูกสะใภ้ทั้งสองคนพักอยู่บ้านพร้อมกันก็ไม่ได้ แม้ผู้ชายในบ้านจะเป็นหัวหน้ากองพล แต่ก็ได้แต้มแรงงานมาเพียงนิดเดียว คนในบ้านมีตั้งมากมาย ถึงตอนนั้นอาหารที่หาได้คงไม่พอกิน
หลินเว่ยกั๋วเองก็คิดถึงปัญหาเหล่านี้แล้วเช่นกัน เขาจึงเอาแต่ก้มหน้าสูบยาเส้น ไม่พูดอะไรสักคำ
หลินหร่านกอดแขนเสิ่นเหวินฟาง แล้วหันไปมองหลินเว่ยกั๋วด้วย
“พ่อแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้าเป็นงานเบา หนูทำได้ค่ะ”
ในที่สุดเสิ่นเหวินฟางก็ถอนหายใจยาว ยอมจำนน
“คงต้องทำแบบนี้แหละ ให้พ่อแกลองหาดูก่อนว่ามีงานอะไรที่แกทำได้บ้าง”
พูดจบก็หันไปมองหลินเว่ยกั๋ว
“ได้ยินไหม?”
หลินเว่ยกั๋วสูบยาเส้นอีกครั้ง น้ำเสียงหงุดหงิด
“คิดว่างานเบา ๆ หาง่ายนักหรือไง? คนอื่นแย่งจับจองกันไปหมดแล้ว”
เสิ่นเหวินฟางถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์
“ยังไงคุณก็เป็นถึงหัวหน้ากองพล แค่หางานเบา ๆ ให้ลูกสาวยังลำบากเลยหรือไง?”
พอถูกพูดถึงเรื่องนี้ หลินเว่ยกั๋วก็ยิ่งปวดหัว เขาดูดยาเส้นเข้าปอดแรง ๆ
อย่าเห็นว่าเขาเป็นหัวหน้ากองพลต้าซาน แต่เขาก็ไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาด เลขาฯ เจิ้งที่อยู่กองพลข้าง ๆ เอาแต่คอยขัดแข้งขัดขา รอจับผิดเขาอยู่ทุกวัน หวังจะฉวยโอกาสขึ้นมาแทนที่