สือเยี่ยนลงชนบทมาระยะหนึ่งแล้ว ย่อมรู้ดีว่าชื่อเสียงของหลินเหล่าซานในกองผลิตนั้นไม่ค่อยดีนัก
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยเกี่ยวข้องกัน เช้าวันนี้ที่ช่วยเขาไว้ก็แค่บังเอิญเดินผ่านมาเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าหลินเหล่าซานจะเป็นคนมีน้ำใจ ทั้งที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด ก็ยังเป็นห่วงคนอื่น
เมื่อคิดเช่นนี้ ประกอบกับเห็นแก่หลินเว่ยกั๋ว สือเยี่ยนจึงยอมยุ่งเรื่องชาวบ้านเป็นครั้งแรกในรอบนาน เขายื่นมือไปหาหลินเหล่าซาน
“คุณขายอะไรไป เอามาให้ฉัน ฉันมีวิธี”
เดิมทีหลินเหล่าซานร้อนใจจนเกาหัวเกาหู พอได้ยินสือเยี่ยนพูด สีหน้าก็ชะงักไป ก่อนจะดีใจขึ้นมาทันที
“สหายสือ คุณมีวิธีจริง ๆ เหรอครับ?”
“รีบเอามาให้ฉัน ถ้าช้ากว่านี้ก็ช่วยไม่ได้แล้ว”
สือเยี่ยนเร่ง
คราวนี้หลินเหล่าซานไม่กล้าชักช้า รีบหยิบผ้าไม่กี่ผืนในตะกร้าสะพายหลังออกมา
เมื่อเห็นว่ามีแค่ผ้าไม่กี่ผืน สือเยี่ยนก็โล่งอก
เขารีบเปิดห่อในมือ แล้ววางผ้าทั้งหมดไว้ใต้สุด
คราวนี้หลินเหล่าซานถึงเพิ่งสังเกตว่าในมือสือเยี่ยนยังถือห่อสีเขียวใบใหญ่เบ้อเริ่มอยู่
หลังจากสือเยี่ยนมัดห่อกลับดังเดิม ก็ส่งสัญญาณให้หลินเหล่าซานออกไปก่อน
หลินเหล่าซานยังอดเป็นห่วงไม่ได้ กลัวว่าตัวเองหนีรอดไปแล้ว แต่สือเยี่ยนกลับถูกจับได้จะทำยังไง?
ทว่าเมื่อเห็นแววตาหนักแน่นของสือเยี่ยน อีกทั้งวันนี้สือเยี่ยนยังช่วยเขาติดต่อกันถึงสองครั้ง เขาจึงเชื่อมั่นในความสามารถของสือเยี่ยนจากใจ
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทำตามคำพูดของสือเยี่ยน เดินออกจากตรอกไปก่อน
หลินเหล่าซานเพิ่งออกจากตรอกไปได้ไม่ไกล ก็ถูกคนจากคณะกรรมการปฏิวัติจับตัวไว้