หลังจากหน่วยใหญ่ตรวจแก้ข้อสอบเสร็จ ก็ถึงเวลาเลิกงานตอนเที่ยงแล้ว
จนถึงตอนนี้หลินเว่ยกั๋วยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป ลูกสาวของเขาเก่งขนาดนี้เลยหรือ?
ถึงกับสอบได้คะแนนเต็ม!
ส่วนสมาชิกในหน่วยที่เลิกงานแล้วต่างพากันมามุงอยู่หน้าที่ทำการหน่วยใหญ่ พูดคุยถามไถ่กันจอแจ
“หัวหน้าหน่วย ผลสอบออกหรือยัง? ใครได้ที่หนึ่งเหรอ?”
“ลูกสาวฉันหรือเปล่า?”
“ต้องลูกชายฉันสิ!”
“ใครพูดกัน? เมียฉันเรียนจบมัธยมปลายนะ ใครจะสอบชนะเธอได้?”
“……”
สามีภรรยาตระกูลหลินเว่ยเจียเองก็รีบร้อนตามหาหลินเมิ่ง
“เมิ่งยาโถว สอบเป็นยังไงบ้าง? ผ่านไหม?”
หลินเมิ่งส่ายหน้า
“คุณลุงใหญ่ยังไม่ได้ประกาศผลเลยค่ะ”
ตอนนี้เธอเองก็ไม่มั่นใจเลย เนื้อหาสอบครั้งนี้ไม่มีอะไรที่ได้เปรียบเธอสักนิด
แถมอาจจะยิ่งแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ
เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม จึงไม่คุ้นเคยกับคนอื่น ๆ ในหน่วยเลยสักคน ข้อแรกก็ทำเอาเธอติดแหง็กแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องประเภทงานกับแต้มแรงงานพวกนั้นเลย
เธออ่านนิยายเสียที่ไหนจะไปสนใจเรื่องพวกนี้ มัวแต่จับตาดูความคืบหน้าความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอกต่างหาก
ถ้ารู้แต่แรกว่าจะสอบเรื่องพวกนี้ เธอก็คงไปทำความรู้จักผู้คนไว้ก่อนแล้ว!
แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายเกินไปแล้ว เธอรู้สึกว่างานคนจดแต้มแรงงานครั้งนี้คงหลุดมือไปอีกแล้ว
เฮ้อ อะไรก็ไม่เป็นใจไปหมด หาสมบัติก็ไม่เจอ ตอนนี้แม้แต่งานคนจดแต้มแรงงานก็ยังไม่มีหวัง
หลินหร่านคนนั้นก็จริง ๆ เลย ทำไมป่านนี้ยังไม่ไปหาสมบัติอีกนะ?
หรือจะลองใช้เส้นทางของเจิ้งซานหยาดู?
หาทางตีสนิทกับเธอให้มากหน่อยดีไหม?