หลินหร่านกวาดตามองไปรอบ ๆ นอกจากวัชพืชกับพุ่มไม้แล้ว ยังมีดอกไม้ป่าสีม่วงและสีขาวแซมอยู่ประปราย
ส่วนบนเขาน่ะหรือ?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต้นไม้เขียวชอุ่มปกคลุมไปทั่ว ในนั้นต้องมีของกินอยู่แน่ แต่ก็มีอันตรายซ่อนอยู่ด้วย ไม่ใช่ที่ที่เด็กสาวอย่างพวกเธอสองคนจะขึ้นไปได้เลย
สุดท้ายเธอจึงหันไปมองเจิ้งซานหยา
“ซานหยา ที่นี่มีผักป่าจริง ๆ เหรอ?”
เจิ้งซานหยาพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ที่นี่ก็หาได้เหมือนกัน แค่มีไม่ค่อยเยอะ แต่ฉันรู้จักที่หนึ่ง ที่นั่นมีเห็ดเยอะมาก แถมเหมือนยังไม่มีใครเจอด้วย ฉันไปเก็บเห็ดที่นั่นบ่อย ๆ”
“พี่หร่านหร่าน ตามฉันมาเลย”
หลินหร่านลังเลขึ้นมา
ที่นั่นเห็นชัดว่าเป็นแหล่งลับของเจิ้งซานหยา เธอเองก็ไม่ได้ขาดของกิน แล้วยังจะไปแย่งเก็บเห็ดกับเด็กคนนี้อีก แบบนั้นไม่ค่อยดีหรือเปล่า?
ตอนแรกเธอคิดว่าบนเขามีผักป่ากับเห็ดเยอะ ถึงได้ตอบตกลงมาเก็บด้วยกัน
แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เจิ้งซานหยาก็เหมือนจะอ่านความลังเลของหลินหร่านออก จึงคว้าแขนเธอแล้วลากเดินไปทันที
“พี่หร่านหร่าน เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนมาเล่นกับฉัน พี่ไปด้วยกันนะ”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินหร่านก็ใจอ่อนลง ไม่ปฏิเสธอีก ปล่อยให้เจิ้งซานหยาจูงไปข้างหน้า
อย่างมากเธอก็เก็บให้น้อยหน่อย ถือว่าเป็นน้ำใจตอบแทนอยู่แล้ว เธอไม่ได้ขาดผักป่ากับเห็ดแค่นี้ กลับไปค่อยลอบเอาของในมิติมาเติมก็ได้
จากนั้นเจิ้งซานหยาก็พาหลินหร่านเดินวนเชิงเขารอบหนึ่ง พูดก็พูดเถอะ พวกเธอขุดผักป่าอ่อน ๆ ได้เต็มตะกร้าจริง ๆ