หลินหร่านถามขึ้นลอย ๆ ว่า “แม่ พี่สาม พวกพี่ขอบคุณเขาแล้วหรือยัง?”
เดิมทีเสิ่นเหวินฟางกำลังมองส่งสือเยี่ยนจากไป พอเห็นลูกสาวเดินเข้ามา ก็รีบคว้าแขนหลินหร่านแล้วเริ่มชมสือเยี่ยนทันที
“หร่านหร่าน ลูกไม่รู้หรอกว่าสหายสือคนนี้ดีจริง ๆ เขาช่วยชีวิตพี่สามของลูกไว้ นับเป็นบุญคุณใหญ่หลวงต่อครอบครัวเรา แต่เขากลับไม่ใส่ใจเลย บอกแค่ว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ช่วยได้ก็ช่วย”
“เราจะเอาเห็ดป่าไปให้ เขาก็ไม่รับ ชวนมากินข้าวที่บ้านก็ไม่ยอม ดูท่าคงไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรจริง ๆ หนุ่มที่กล้าช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนแบบนี้ จะไปหาจากที่ไหนได้อีก?”
“ที่สำคัญ สหายสือคนนี้ไม่ใช่แค่เป็นคนดี หน้าตายังหล่อมากด้วย! ไม่รู้ว่าหนุ่มหล่อขนาดนี้จะไปตกเป็นของสาวบ้านไหนในอนาคต!”
พูดถึงตรงนี้ เสิ่นเหวินฟางก็ชะงักเสียง แล้วหันมามองหลินหร่านที่อยู่ข้าง ๆ
จริงด้วย! หนุ่มเก่งอย่างสหายสือเหมาะกับหร่านหร่านของเธอพอดีเลย!
ชายหล่อหญิงงาม ช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน!
แค่คิดว่าสหายสือจะมาเป็นลูกเขยของบ้านตัวเอง เสิ่นเหวินฟางก็พอใจไปหมดทุกอย่าง จนกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่อยู่
แต่พอนึกอะไรขึ้นได้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเหวินฟางก็หุบลง แล้วรีบเปลี่ยนคำพูด
“จะไปตกเป็นของสาวบ้านไหนก็ช่างเถอะ แต่หร่านหร่าน ลูกห้ามไปชอบเขาเด็ดขาดนะ”
“ต่อให้สหายสือคนนี้ดีแค่ไหน เขาก็เป็นคนหนุ่มที่ลงชนบทมา ไม่แน่ว่าวันไหนอาจกลับเข้าเมืองไปก็ได้ เพราะงั้นเรื่องแต่งงานตลอดชีวิตของเราจะคิดผิดพลาดไม่ได้นะ!”