“ลู่หราน หกโมงหนึ่งนาทีแล้ว นายยังไม่ไปอีกเหรอ?”
ที่โต๊ะข้างๆ ของลู่หราน อ้วนหวังยื่นหัวมาทำหน้าสอดรู้สอดเห็น พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
ในตอนนี้ ในออฟฟิศ กลุ่มนักเปียโนยังคงพิมพ์คีย์บอร์ดกันอย่างขะมักเขม้น ไม่เพียงแต่ไม่มีใครลุก แต่ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่เงยหน้าขึ้น
ลู่หรานยืดเส้นยืดสาย หยุดจากอาการพิมพ์อย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
ไม่เหมือนกับคอมพิวเตอร์ของคนอื่นที่มีแต่คลิปวิดีโอที่ตัดต่อไว้ พื้นที่หน้าจอของลู่หรานมีเพียงไฟล์เวิร์ดเดียว
ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าบนนั้นเขียนอะไรทำนองว่า “สามสิบปีตะวันออก สามสิบปีตะวันตก อย่ามองข้ามหนุ่มจน” และอื่นๆ
ลู่หรานเล่นน้ำอย่างเปิดเผย จนกลายเป็นเรื่องปกติในบริษัทไปแล้ว และพอถึงเวลาเลิกงาน เขาก็จะสแกนบัตรออกตรงเวลาทุกครั้ง
บันทึกไฟล์ที่เขียนเสร็จ ลู่หรานมือซ้ายถือแก้วน้ำ มือขวาถือโทรศัพท์ เท้าก็เตะปุ่มปิดเครื่องที่เคสคอมอย่างเท่ คอมพิวเตอร์ก็ปิดลงทันที
ชุดการเคลื่อนไหวลื่นไหล ใช้เวลาแค่ 5 วินาที
ชาติก่อน เขาไม่กล้าทำกับคอมพิวเตอร์แบบนี้หรอก แต่ชาตินี้ คอมเครื่องนี้ไม่ใช่ของตัวเอง จะว่าไปก็ไม่เห็นเป็นไร
เขาลุกขึ้นตบไหล่อ้วนหวัง ยิ้มบางๆ: “ขอบใจมากพวกนาย พรุ่งนี้จะซื้อข้าวเช้าไปฝากให้ เอาล่ะ วันนี้ขอกลับก่อนนะทุกคน”
พูดจบ ลู่หรานก็โบกมือลาออกจากบริษัทท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาและเกลียดชังของเพื่อนร่วมงาน ทิ้งให้พวกเขากระซิบกระซาบข้างหลัง
“เชอะ เก่งอะไร? ก็แค่พวกมีเส้นสาย!” อ้วนหวังพูดประชดก่อนเป็นคนแรก
“เขาน่ะเรียกว่ารู้จักใช้ชีวิต ดูสิว่าใครเป็นคนแนะนำมา นั่นคือผู้กำกับใหญ่เซินจื้อเวย” เพื่อนร่วมงานอีกคนพูดเสริม: “ถ้าฉันมีเส้นสายแบบนั้น ฉันจะนอนกลิ้งยิ่งกว่าเขาอีก จะมาสแกนบัตรอะไรให้เสียเวลา”
...
สำหรับเสียงกระซิบข้างหลังของเพื่อนร่วมงาน ลู่หรานไม่รู้และไม่อยากรู้ สรุปคือพวกเขาทำได้แค่อิจฉา
แต่มีจุดหนึ่งที่พวกเขาพูดถูก นั่นคือ...ลู่หรานเป็นพวกมีเส้นสายจริงๆ และยังเป็นคนข้ามมิติที่ข้ามมายังโลกคู่ขนานนี้ได้สองเดือนแล้วด้วย
ชาติก่อน เขาเป็นแค่โปรแกรมเมอร์ที่เห็นท้องฟ้ายามตีสี่ทุกวันตอนเลิกงาน ข้ามมิติมาก่อนหน้านั้นยังทำงานล่วงเวลาอยู่เลย
เดิมทีคิดว่าข้ามมาอยู่ในโลกที่คล้ายกับโลกเก่า เขาคงต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบมนุษย์เงินเดือน 996 อีกครั้งในต่างโลก แต่ไม่คิดว่าเพิ่งเริ่มต้นก็มีรุ่นพี่นักร้องดังอย่างเซินเยว่เกอมาหาที่
“ช่วยฉันหน่อย แต่งงานปลอมๆ ปีหนึ่ง แก้ตัวให้พ่อแม่ฉันหน่อย”
“หนึ่งปีต่อมา รับเงิน 10 ล้าน”
ถึงแม้ลู่หรานจะไม่รู้ว่ารุ่นพี่ดาราคนนี้มาหาเขาทำไม
แต่เขาจำได้
ตอนนั้นแดดดีมาก ใบหน้าของเซินเยว่เกอสวยมาก คำพูดของเธอก็เพราะมากด้วย
10 ล้าน
ศูนย์เยอะขนาดนี้ ชาติก่อนเขาเห็นแค่ในป้ายทะเบียนรถ...เอาเถอะ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า
สรุปคือจำนวนเงินนี้ สูงกว่ารายได้ของเขาที่ทำงานมาสิบปีในชาติก่อนเสียอีก
ลู่หรานรู้สึกว่า ตราบใดที่ไม่ใช่ไปโดนขายไตที่เมียนมา นี่มันเป็นเรื่องที่ตอบตกลงได้โดยไม่ต้องใช้สมองเลย
เพราะยังไงก็ไม่เหมือนพวกโฆษณาหลอกเงินที่ต้องวางมัดจำล่วงหน้า
“……ขอโทษนะ 10 ล้านนี่หักภาษีแล้วใช่ไหม?”
...
แล้วเขาก็ได้จดทะเบียนสมรสกับเซินเยว่เกอ แถมยังได้ย้ายเข้าไปอยู่ในวิลล่าที่เซินเยว่เกอแทบไม่เคยกลับที่เซี่ยงไฮ้ ได้ขับบีเอ็มดับเบิลยูที่เธอให้มา
พร้อมกันนั้น พ่อตาสุดแสนจะสะดวกของเขา ผู้กำกับระดับท็อปของประเทศอย่างเซินจื้อเวย ก็ยังใช้เส้นสายส่งเขาเข้าบริษัทชั้นนำของวงการ——แผนกบทรายการอย่างซิงเหยว์เอินเทอร์เทนเมนต์
เพียงแต่ลู่หรานไม่คุ้นเคยกับพวกนี้เลย ถึงแม้ชาติก่อนจะดูซีรีส์และเน็ตดราม่าไปเยอะ แต่การดูกับการทำ เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
ลู่หรานก็เลยกลายเป็น “หนุ่มกินเส้น” และ “คนเล่นน้ำ” ที่โด่งดังในบริษัทไปโดยปริยาย
ลู่หรานไม่เคยคิดที่จะเขียนเพลงขายเพื่อความมั่งคั่งทางการเงิน
เพราะตอนที่เขาเพิ่งมายังโลกนี้ เขาก็ลองค้นหาออนไลน์ดูแล้ว
นอกจากตอนค้นหาพี่คุนแล้ว ในภาพมีชุดเอี๊ยมสุดคุ้นเคย เพลงของโจว เถา หวัง หลิน ที่คุ้นหูจากชาติก่อน เขาไม่เห็นแม้แต่เพลงเดียวที่นี่
แม้แต่เพลงธีมหลักบางเพลง โลกนี้ก็ยังมีน้อยจนน่าแปลก
เพียงแต่ตัวเขาเองก็ร้องเพลงไม่เป็น จะให้ลอกเลียนแบบเพลงหนึ่งให้ครบถ้วน เขาก็ไม่มีความสามารถขนาดนั้น
โชคดีที่ชาติก่อนลู่หรานเป็นหนอนหนังสือมากว่าสิบปี ด้วยความจำอันน่าทึ่ง เขาก็เลยจำโครงเรื่องของ “ดาบพิฆาตอสูร” ได้ไม่ผิดเพี้ยน
สำหรับนิยายเน็ตคลาสสิกจากชาติก่อน ลู่หรานรู้ว่า ต่อให้ฝีมือการเขียนของเขาจะห่วยสักหน่อย ก็ไม่มีผลต่ออิทธิพลของมัน เพราะนิยายเน็ตในยุคนี้ ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นเท่านั้นเมื่อเทียบกับชาติก่อน
ลู่หรานสมัครเข้าเว็บนิยายหลิ่วเหมา เปิดบัญชีนักเขียนในนาม เทียนเฉินหมู่หลิง
เวลาทำงานตอนกลางวัน ลู่หรานใช้หมดไปกับการพิมพ์นิยาย แถมยอดอัปเดตเดือนนี้ เขาอัปเดตล่วงหน้าตั้งแต่ต้นเดือนแล้วด้วยซ้ำ
วันนี้เขายังเพิ่มอีก 3 ตอน เพราะมีเศรษฐีใจบุญทิปให้
ระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกงาน ลู่หรานรอไฟแดง พลางใช้โทรศัพท์ตรวจยอดเงินในบัญชี ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เว็บนิยายหลิ่วเมามีข้อเสียอยู่อย่างเดียว คือค่าต้นฉบับจะโอนเข้าบัญชีได้สิ้นเดือนหน้าเท่านั้น ตอนนี้ในมือของลู่หรานเหลือยอดเงินแค่สามหลัก
“ให้ตายสิ ช่วงนี้เพราะเรื่องหมีใหญ่หมีน้อย น้ำมันเบนซิน 95 ก็ขึ้นราคาอีก แบบนี้ต่อไปบีเอ็มก็คงขับไม่ไหวแล้ว...หรือว่าจะต้องไปขอเงินเซินเยว่เกอ?”
พอคิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะต้องเอ่ยปากขอเงิน “คุณแม่ใจบุญ” ลู่หรานก็รู้สึกไม่สบายกายไปหมด ถึงแม้เซินเยว่เกอจะสัญญาว่าจะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เขา แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างจริงจัง บอกว่าเดี๋ยวคิดบัญชีรวมกันทีเดียวตอนครบปีก็แล้วกัน
ดูเหมือนว่าดูละครวัยรุ่นมากไปก็ส่งผลต่อเชาวน์ปัญญาจริงๆ เขาจำได้ว่าตัวเองเคยเป็นคนฉลาดมาก่อน
“ไม่ได้ ฉันลู่หรานถึงจะอดตาย ถึงจะกระโดดลงไปจากตรงนี้ ก็ไม่มีทางขอเงินเธอก่อนเด็ดขาด! หรือลองดูบัตรรายเดือนจักรยานแชร์ดี?”
ตอนที่ลู่หรานเปิดแผนที่ดูเส้นทางจากบริษัทกลับบ้าน ต้องปั่นจักรยานหนึ่งชั่วโมง เขาก็เลยล้มเลิกความคิดเพ้อเจ้อนี้
“ทำไมชาติก่อนฉันไม่เรียนดนตรีไว้บ้างนะ จะได้มีอาชีพเสริม ทำอะไรไม่ได้เลย พอข้ามมิติมาก็ทำได้แค่ขอทานอยู่บนเว็บนิยาย” ในตอนนี้ลู่หรานถึงได้เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมถึงบอกว่ามีวิชาติดตัวไม่เคยจน พลางบ่นในใจ: “สรุปว่าเขียนนิยายไม่มีอนาคตจริงๆ”
“หรือว่าจะขอ...ยืมเงินเซินเยว่เกอก่อนดี? พอครบปีเธอให้เงินฉันแล้ว ค่อยคืนให้เธอ?”
“หรือไม่ก็เขียนซอฟต์แวร์เล็กๆ ขายประทังชีวิตไปก่อน? อย่างน้อยทักษะเขียนโปรแกรมของฉันก็ยังใช้ได้”
ระหว่างที่สมองซีกซ้ายขวากำลังต่อสู้กันอยู่——
[ติ้ง! ตรวจพบความปั่นป่วนทางอารมณ์อย่างรุนแรงของโฮสต์และความต้องการที่ซ่อนเร้นต่อผลงานบันเทิง...]
[ระบบเผยแพร่บันเทิง กำลังเปิดใช้งาน...]
[1%... 50%... 100%! เปิดใช้งานสำเร็จ!]
[ระบบนี้มีจุดประสงค์เพื่อเผยแพร่ผลงานบันเทิงอันยอดเยี่ยมของโลก โฮสต์สามารถแลกเปลี่ยนได้โดยการเผยแพร่ผลงาน (รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงเพลง บทละคร นิยาย การ์ตูน ฯลฯ) และได้รับค่าความนิยม]
[ตราบใดที่เป็นผลงานที่โฮสต์มีส่วนร่วมสร้างสรรค์ ในระหว่างการเผยแพร่ จะได้รับค่าความนิยม]
[ค่าความนิยมปัจจุบัน: 0]
[แพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่ถูกส่งแล้ว เปิดใช้งานหรือไม่?]
ลู่หรานเหยียบเบรกกะทันหัน รถคันหลังแทบจะชนท้าย
ไม่สนใจคำด่าของคนข้างหลัง ลู่หรานยังคงจมอยู่กับเสียงแจ้งเตือนเมื่อครู่
ระบบ?!
ของแถมมาตรฐานสำหรับคนข้ามมิติ มันมาช้าแต่ยังไงก็มา!
เมื่อกี้พูดว่าขาดอะไรไปนะ! นี่คิดอะไรก็ได้อย่างนั้นเลยเหรอ?
“เปิด!”
ลู่หรานไม่ลังเล รีบพูดในใจทันที
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ: เครื่องมือค้นหาผลงานบันเทิงโลก (ถาวร), ทักษะ·ความจำไม่ลืม (พาสซีฟ), ทุนเริ่มต้น: เพลง “ความฝันแรกเริ่ม” โน้ตเพลง เนื้อร้อง และแนวคิดการเรียบเรียงที่สมบูรณ์]
[การค้นหาแต่ละครั้งต้องใช้ค่าความนิยม 10,000 แต้ม]
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบ กลิ่นอายมหัศจรรย์ไหลเข้าสู่สมองของลู่หราน
ลู่หรานไม่เคยรู้สึกว่าความคิดของตัวเองจะแจ่มชัดขนาดนี้มาก่อน ผลงานบันเทิงนับไม่ถ้วนที่เคยดูและฟังในชาติก่อน แค่คิดในใจ ก็สามารถค้นหาและนึกออกได้อย่างชัดเจนในสมอง
เพียงแต่ที่จำได้ออกมามีแค่ชื่อเท่านั้น
แต่เพลง “ความฝันแรกเริ่ม” เพลงนี้ กลับฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขา
ตั้งแต่ทำนองจนถึงเสียงประสาน ตั้งแต่เนื้อร้องทำนองจนถึงการเรียบเรียง
ในวินาทีนี้ ดวงตาของลู่หรานเป็นประกาย สว่างกว่าตอนเลิกงานเมื่อกี้เสียอีก
“มีระบบพ่อแบบนี้ ฉันจะต้องกลัวไม่มีเงินใช้เหรอ?”
ลู่หรานหมุนพวงมาลัย มุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตซีซีที่อยู่ข้างถนน
“คืนนี้เพิ่มมื้อพิเศษให้ตัวเองหน่อย ล้างสมองให้รางวัลตัวเอง”
ส่วนเรื่องเงินเหรอ?
หาโอกาส ขายเพลงออนไลน์ เงินก็จะไหลเข้ามาเป็นกอบเป็นกำไม่ใช่เหรอ?
“เห็นไหมล่ะ ผู้ชายต้องพึ่งตัวเอง”
“แน่นอน ผู้ชายก็ไม่ควรเหนื่อยเกินไป ถ้ามีเงิน 10 ล้านให้รับตอนครบปี ใครจะไปเป็นมนุษย์เงินเดือนในต่างโลกกันล่ะ”
...