คริสตัลตรงหน้าเป็นสีดำสนิท ดำล้วนทั้งก้อน หยางปินเองก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ระดับไหน แม้แต่เนตรหยั่งเห็นของเขาก็ยังมองไม่ทะลุ
หยางปินอยากสัมผัสพลังงานภายในคริสตัล แต่กลับรับรู้ไม่ได้เลย เพราะทันทีที่พลังจิตของเขาแตะคริสตัลก้อนนี้ ก็ถูกกลืนหายไปในทันที
“ระดับคงไม่ต่ำแน่ ดูท่าจะได้ของดีเข้าแล้ว!” เฉินห่าวพูดอย่างตื่นเต้น
“อืม ฉันก็คิดแบบนั้น แต่ถ้าระดับสูงเกินไป พวกเราก็ใช้ไม่ได้เหมือนกัน เก็บไว้ก่อนเถอะ ไว้เจอซอมบี้ที่มีคริสตัลสีดำเมื่อไหร่ก็คงรู้เอง”
หยางปินพูดจบก็ปิดกล่อง แล้วเก็บกลับเข้าแหวนมิติ จากนั้นหยิบหนังสือสองเล่มออกมา
ทุกคนพากันเข้ามามุงดูหนังสือสองเล่มในมือเขาอย่างใคร่รู้ เพราะวัสดุที่ใช้ทำเล่มหนังสือนั้นพิเศษอย่างยิ่ง
หยางปินเปิดหนังสือเล่มหนึ่ง ทันใดนั้นสีหน้าก็หมองลง เพราะพบว่าตัวอักษรข้างในเป็นสิ่งที่เขาอ่านไม่ออก
คนอื่น ๆ ก็เป็นเหมือนกัน พอเห็นตัวอักษรเหล่านั้น ต่างก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา
“ทำไมดูเหมือนอักษรโบราณเลยล่ะ?” หลินอี้เฟยขมวดคิ้ว
“คุณพอจะรู้เรื่องพวกนี้ไหม?” หยางปินถามด้วยสีหน้าดีใจ
“ไม่รู้หรอก แต่ในห้องสมุดน่าจะมีฉบับแปลที่ตรงกัน”
“จริงด้วย งั้นพอออกไปแล้วค่อยไปหากัน ฉันว่าหนังสือสองเล่มนี้ต้องมีประโยชน์กับพวกเรามากแน่”
หยางปินเก็บหนังสือสองเล่มกลับเข้าแหวนมิติอีกครั้ง
“ไปกันเถอะ ออกไปได้แล้ว ข้างในนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว” หยางปินหันไปบอกทุกคน
“หัวหน้า ไม่ลองหาแหวนมิติแบบนี้อีกหน่อยเหรอ? เผื่อมีหลงเหลืออยู่ล่ะ?” ไอ้ดำมองหยางปินด้วยแววตาเป็นประกาย เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็อยากได้แหวนมิติสักวง
คนอื่น ๆ ต่างก็มองหยางปินอย่างคาดหวังเช่นกัน คงไม่มีใครไม่อยากได้ของแบบนี้