«เอ่อ... ขอถามหน่อยได้ไหม ฐานที่มั่นของพวกคุณมีคนชื่อเฉินตงหมิงอยู่หรือเปล่า?» เฉินห่าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดเอ่ยถามไม่ได้
«เหล่าเฉินเหรอ?»
พอได้ยินคำถาม ชายวัยกลางคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ก็ร้องขึ้นอย่างประหลาดใจ
«คุณรู้จักเขาเหรอ!?» เฉินห่าวพุ่งเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น คว้าไหล่ชายคนนั้นไว้แน่น
«เอ่อ... ในฐานที่มั่นมีคนชื่อเฉินตงหมิงอยู่จริง แต่ไม่รู้ใช่คนที่คุณตามหาหรือเปล่า»
«ถ้าอย่างนั้น... ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าเขาอายุเท่าไร หน้าตาเป็นยังไง?» เฉินห่าวถามอย่างระมัดระวัง
«เอ๊ะ พอพูดถึงหน้าตา คุณกับเขาดูคล้ายกันอยู่หลายส่วนเลย หรือว่าคุณเป็นลูกชายเขา?»
«ใช่ครับ ผมเป็นลูกชายเขา พ่อผมอยู่ในฐานที่มั่นจริง ๆ เหรอ?» เฉินห่าวถามอย่างตื่นเต้น
«เขา...»
«พี่หลี่!» พี่หลี่เอ่ยขัดชายวัยกลางคนขึ้นกะทันหัน
«ปัง...»
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ร่างพี่หลี่กระเด็นลอยออกไปทันที
«แค่ก...»
เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนร่างจะกระแทกพื้นอย่างแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อมองไปยังหยางปิน ผู้ลงมือ
«พูดอีกคำ... ตาย!» หยางปินกล่าวเสียงเย็น
เขาอดทนกับหมอนี่มามากแล้ว แต่หมอนี่ยังไม่รู้จักพอ
«พี่หลี่!»
คนอื่น ๆ รีบเข้าไปพยุงพี่หลี่ขึ้นมา สายตาที่มองหยางปินกับพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
โชคดีที่พี่หลี่ยังพอมีสติ ไม่ได้สั่งให้คนอื่นลงมือ เขามองหยางปินกับพวกพ้อง แววตาฉายประกายแปลกประหลาดวูบหนึ่ง