ในหุบเขาลึกแห่งหนึ่งของมณฑลกุ้ย มียอดฝีมือขั้นหลิงเหยียนกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกัน
เมื่อมองดูพวกพ้องที่ตอนออกเดินทางมีถึง 25 คน แต่ตอนนี้เหลือเพียง 8 คน ชายที่เป็นหัวหน้าก็โกรธจัด ทว่าทำได้เพียงเดือดดาลอย่างไร้ประโยชน์
พอนึกถึงภาพคนที่ต่อยทีเดียวล้มไปทีละคน เขาก็อดตัวสั่นไม่ได้
ในทวีปชิงเซียว เขาเคยพบคนเก่งมาบ้าง แต่ไม่เคยเจอใครที่เรียบง่ายและรุนแรงขนาดนี้
“หัวหน้า เราจะกลับไปไหม?” ชายคนหนึ่งถาม
“ตอนนี้กลับไปทำไม? ถ้าพาเจ้าหมอนั่นกลับไปด้วย คนในเผ่าเราจะมีใครจัดการมันได้!?” ชายผู้เป็นหัวหน้าพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“บ้าชะมัด ที่แบบนี้มีหุ่นเชิดแข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง!”
“แล้วพวกแกสองคนด้วย ฆ่ากันสองคนกับไอ้กระจอกขั้น 19 คนเดียว ทำไมถึงใช้เวลาตั้งนานแล้วยังฆ่าไม่ตาย!”
“หัวหน้า...โทษพวกเราไม่ได้จริง ๆ เขาไม่เพียงใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาในมิติได้ แต่ยังมีพลังพิเศษกาลอวกาศด้วย!” ชายสามพูดด้วยสีหน้าขมขื่น
“พลังพิเศษกาลอวกาศ!?” ยอดฝีมือเผ่าหลิงหินทุกคนเบิกตากว้าง
“เป็นไปได้ยังไง? พลังพิเศษแบบนี้หายสาบสูญไปนานแล้วไม่ใช่หรือ? ไอ้กระจอกขั้น 19 จะครอบครองมันได้ยังไง?”
“ผมก็ไม่รู้ แต่เป็นพลังพิเศษกาลอวกาศแน่นอน!” ชายสามรีบเล่าสถานการณ์เมื่อครู่ให้ฟัง
หลังฟังจบ ยอดฝีมือเผ่าหลิงหินทุกคนก็ขมวดคิ้ว
ตามที่ชายสามเล่า อีกฝ่ายมีโอกาสสูงจริง ๆ ที่จะครอบครองพลังพิเศษกาลอวกาศ
เรื่องนี้ทำให้หัวใจพวกเขากระตุกวูบ