ลมหายใจเดียวของหมีขาวพ่นไอขาวเย็นจัดออกมา แช่แข็งพื้นที่เป็นแถบ ความแข็งแกร่งของมันราวกับสาดน้ำเย็นใส่หัวเหล่าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าทุกตน
ความกล้าที่เพิ่งรวบรวมขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก พลันมอดวูบลงอีกครั้ง
ขั้นเทียนเสวียน! ขั้นเทียนเสวียนของจริง!
พวกเราก็แค่พวกกระจอกขั้นเทียนเฉวียนกลุ่มหนึ่งเอง จำเป็นต้องใช้สัตว์ร้ายขั้นเทียนเสวียนด้วยหรือไง?
นี่มันต่างอะไรกับเอาปืนใหญ่ยิงยุง!?
ตอนนี้เหล่าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าพากันสิ้นหวัง พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า แค่บุกโจมตีเมืองมนุษย์เมืองหนึ่งจะถึงกับเรียกสัตว์ร้ายขั้นเทียนเสวียนออกมาได้
“พวกคุณมีสัตว์ร้ายขั้นเทียนเสวียนก็พูดกันแต่แรกสิ! ถ้ารู้แต่แรก ต่อให้มีความกล้าหมื่นเท่าพวกเราก็ไม่กล้ามาหรอก” เหล่าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าร้องโวยวายในใจ ก่อนจะทรุดลงคุกเข่าพรึ่บเป็นแถบ
“พวกเราผิดไปแล้ว ผิดไปจริง ๆ ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้ จะไม่เหยียบเข้ามาในโลกนี้อีกแล้ว”
“ใช่ ๆ พวกเราผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราสักครั้งเถอะ พวกเรายอมเป็นทาสรับใช้พวกคุณก็ได้”
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำวิงวอนของพวกเขา ทุกคนกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง
หมีขาวยิ่งไม่สนใจว่าพวกนั้นจะร้องขอชีวิตหรือไม่ การที่กล้าลงมือกับหูเหวินเลี่ยงก็ล้ำเส้นของมันแล้ว
กรงเล็บมหึมาตบลงอย่างแรง ภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ถล่มลงมาจากฟ้า บดขยี้สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่ากลุ่มใหญ่ในพริบตา
สิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าที่เหลือหวาดกลัวจนขวัญหนี รีบลุกขึ้นแล้วหนีไปทุกทิศทาง