เมื่อเงาร่างมหึมาเคลื่อนเข้ามาใกล้ ไม่นานทุกคนก็สังเกตเห็นมัน สีหน้าของทุกคนพลันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“นี่มันสัตว์ร้ายอะไรกัน ถึงได้แผ่แรงกดดันน่ากลัวขนาดนี้!”
เหล่าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าที่เดิมก็ปั่นป่วนวุ่นวายเพราะถูกนกเผิงยักษ์โจมตีอยู่แล้ว พอเห็นเงาร่างนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างหนัก
“ทำไมมีสัตว์ร้ายโผล่มาอีกตัวแล้ว!”
“สวรรค์! สัตว์ร้ายตัวนี้น่ากลัวเหลือเกิน! น่ากลัวยิ่งกว่าเจ้านกยักษ์ตัวนั้นอีกมาก!”
ทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่สัตว์ร้ายตัวนี้แผ่ออกมา มันเป็นแรงกดดันที่พวกเขาไม่อาจต้านทานได้โดยสิ้นเชิง
ตัวมันยังมาไม่ถึง แต่แรงกดดันก็ทำให้เหล่าสิ่งมีชีวิตจากแดนมิติว่างเปล่าขวัญหนีดีฝ่อแล้ว
“ทำยังไงดี? หนีไหม?”
“อย่าเพิ่งตื่นตระหนก บางทีหมีขาวตัวนี้อาจตามล่านกยักษ์ตัวนั้นมาก็ได้ ยังไงพวกเราก็ไม่น่าจะไปหาเรื่องสัตว์ร้ายระดับนี้หรอก” ผู้อาวุโสเผ่าไม้คาดเดา
“งั้นก็ลองเสี่ยงดูสิ! ฉันไม่อยู่เป็นเพื่อนแล้ว” ชายคนหนึ่งแค่นเสียง ก่อนจะพาคนในเผ่าที่เหลือหนีไปไกลอย่างไม่ลังเล
สัตว์ร้ายระดับนี้ ต่อให้ไม่ได้มาหาพวกเขา แค่เฉียดโดนเข้า พวกเขาก็รับมือไม่ไหวแล้ว
เมื่อมีคนเริ่มหนี ผู้คนจากเผ่าอื่นก็พากันหนีไปเช่นกัน ต่อให้สิ่งล่อใจยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ต้องมีชีวิตรอดเสียก่อน พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงกับสัตว์ร้ายระดับนี้
พอเห็นเผ่าอื่นเริ่มหนี เผ่าไม้กับเผ่าหลิงหินก็ขมวดคิ้ว สุดท้ายจึงรีบหนีไปทางไกลด้วย
บนกำแพงเมือง มุมปากของฟาง ซือเจี๋ยยกขึ้นเล็กน้อย