เกาะญี่ปุ่น...
การต่อสู้ดำเนินตั้งแต่บ่ายจนถึงกลางคืน ระหว่างนั้นอาถู่กลับมาพักสองครั้ง ส่วนอาต๋ายไม่กลับมาเลย
มันไม่ใช้ทักษะ ร่างกายแข็งแกร่งจนน่ากลัว ต่อยทีเดียวตายหนึ่งตัว เพียงแต่ฆ่าได้ค่อนข้างช้า
อาถู่ฆ่าได้เร็ว แต่ก็สิ้นเปลืองพลังมาก
ศพคืนชีพทั้งสองตัวฆ่ากันอยู่ตลอดบ่าย สังหารอสูรผิวแดงไปกว่าครึ่งจากจำนวนหนึ่งล้านตัว ที่เหลือกระจัดกระจายหนีไปคนละทิศละทาง
เดิมทีอสูรผิวแดงเหล่านี้ตั้งใจจะสู้จนตัวตาย เพราะรู้ดีว่าหนีไปก็ยิ่งตายเร็ว สู้จนถึงที่สุดอาจอาศัยจำนวนสร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ได้
น่าเสียดาย หากช่องว่างห่างกันเพียงสองสามขั้น ก็อาจสร้างความเปลี่ยนแปลงได้จริง แต่ช่องว่างนี้มากเกินไป การโจมตีของพวกมันสำหรับศพคืนชีพทั้งสองตัวก็เหมือนเกาให้คัน ไม่อาจสร้างความเปลี่ยนแปลงได้แม้แต่น้อย
สุดท้าย เมื่อมองไม่เห็นความหวังแล้ว อสูรผิวแดงเหล่านั้นก็เลือกหนี
ช่วยไม่ได้ หนีไปยังมีชีวิตต่อได้อีกหลายวัน หากไม่หนี วันนี้ก็ต้องตาย
ฟ้ามืดลงแล้ว หยางปินไม่ได้สั่งให้อาต๋ายกับพวกไล่ตาม เพราะยังมีคริสตัลพลังเต็มพื้นให้เก็บ
หยางปินติดต่อเฉินห่าวกับคนอื่น ๆ ให้กลับมา
ไม่นานเฉินห่าวก็พาสมาชิกหน่วยพิทักษ์นครดาวร่วงบินกลับมา
ตลอดบ่าย พวกเขาใช้วิธีสกัดกั้นสังหารอสูรผิวแดงไปได้อีกกว่าสองแสนตัว
รวมยอดของวันนี้แล้ว พวกเขาสังหารอสูรผิวแดงไปเกินหนึ่งล้านตัว
หยางปินสั่งให้คนเริ่มเก็บกวาดสนามรบ
ที่นี่มีศพมากถึงหกแสนกว่าร่าง แม้มีคนอยู่กว่าสองหมื่นคน การค้นหาก็ยังลำบากไม่น้อย