เมื่อเหล่าพลซุ่มยิงเห็นหยางปินปรากฏตัว ต่างก็เหนี่ยวไกพร้อมกัน
หยางปินเคลื่อนย้ายพริบตาไปข้างหน้าทันที ห่างออกไปกว่าสิบเมตร หลบกระสุนทั้งหมดได้อย่างหวุดหวิด จากนั้นก็รีบวิ่งลงไปหาฝูงชนด้านล่าง ระยะทางไกลเกินไป จึงไม่อาจเคลื่อนย้ายพริบตาลงไปถึงตรงนั้นได้โดยตรง
เวลานี้คนด้านล่างกลับไม่ยอมเชื่อ ยกเครื่องยิงจรวดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วยิงใส่กำแพงดินที่จงหย่วนเซินสร้างขึ้น
จรวดพุ่งแหวกอากาศขึ้นสู่เบื้องบนอย่างรวดเร็ว
แต่เมื่อบินไปได้ครึ่งทาง จรวดกลับหักเลี้ยวอีกครั้ง แล้วพุ่งย้อนลงมาด้านล่าง!
“แม่งเอ๊ย!”
หวังฮุยแทบอยากด่าคนให้มันรู้แล้วรู้รอด
“หมอบลง!”
ฝูงชนรีบหลบแล้วหมอบราบลงกับพื้น
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง พื้นดินถูกแรงระเบิดกระแทกจนเป็นหลุมใหญ่ และมีคนอีกหลายสิบคนถูกระเบิดตาย
“แม่งเอ๊ย นายกเทศมนตรีหม่าเอาของปลอมมาให้พวกเราหรือไง เครื่องยิงจรวดนี่มีปัญหาแล้ว!”
หวังฮุยแทบเสียสติ ทำไมแม่งถึงเลี้ยวได้วะ!?
อีกด้านหนึ่ง หยางปินชะงักไปครู่หนึ่งเพราะควบคุมจรวด ส่งผลให้ถูกยิงเข้าเต็ม ๆ สองนัด
นี่ไม่ใช่ปืนธรรมดา แต่เป็นปืนไรเฟิลซุ่มยิงอานุภาพสูง แถมยังใช้กระสุนเจาะเกราะ ต่อให้เป็นเขาก็ทนไม่ไหว
นัดหนึ่งยิงเข้าที่ไหล่ อีกนัดเข้าที่หน้าอก
กระสุนทั้งสองนัดฝังลึกเข้าไปในร่างหยางปิน ความเจ็บปวดทำให้เขากัดฟันกรอด
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวมาสนใจเรื่องเจ็บปวด หยางปินกัดฟันแน่น หลบซ้ายหลบขวาแล้วพุ่งลงไปด้านล่างอีกระยะหนึ่ง จนเข้าใกล้ฝูงชนด้านล่างเหลือเพียงราว 100 เมตร เขาจึงเคลื่อนย้ายพริบตาไปที่นั่นทันที