“เชี่ย! คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงจะมาไล่ให้พวกเราหาที่อยู่ให้พวกคุณ!?”
เซียวหานยังไม่ทันพูด ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ลุกพรวดขึ้นมา ชักดาบใหญ่ยาวสองเมตรออกมาด้วย เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหยางปินทำให้เขาโมโห
คนที่มาหลบภัยที่นี่ต่างซาบซึ้งบุญคุณกันแทบแย่ แต่พวกนี้กลับมาถึงก็จะยึดวิลล่าของพวกเขาเลย ใครจะทนไหวกัน!
เซียวหานรีบเข้าไปขวางอีกฝ่ายทันที
“อาเจ๋อ! ลืมที่ฉันบอกพวกนายไปแล้วหรือไง? มาถึงที่นี่ก็ถือว่าเป็นพี่น้องกัน อย่าขยับดาบใส่คนอื่นพร่ำเพรื่อ!”
“หัวหน้า พวกเรามองพวกเขาเป็นพี่น้อง แต่พวกเขามองพวกเราเป็นไอ้โง่ให้หลอกใช้ต่างหาก!”
“.......”
“กลับไปนั่ง!” เซียวหานพูดเสียงเข้ม
เมื่อเห็นเซียวหานโกรธ อาเจ๋อก็ยอมนั่งกลับไปอย่างไม่เต็มใจ ทว่าสายตาที่มองหยางปินกับพวกพ้องนั้นไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
คนอื่น ๆ ก็เป็นเหมือนกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่พอใจหยางปินและพรรคพวกอย่างมาก
“ขอโทษด้วยนะพี่ชาย เขายังไม่รู้จักกาลเทศะ แต่ที่นี่ให้พวกคุณไม่ได้จริง ๆ เอาอย่างนี้ไหม พวกคุณพักที่ที่พักชั่วคราวไปก่อน ถ้าหลังจากนี้ทำตัวดี ผมจะจัดห้องในวิลล่าให้พวกคุณ แบบนี้เป็นไง?”
หยางปินมองเซียวหานอย่างแปลกใจ ในวันสิ้นโลก ผู้นำฐานที่มั่นกลับสุภาพกับคนหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาอย่างพวกเขาถึงขนาดนี้
ทำแบบนี้แล้วฉันจะลงมือยังไงล่ะเนี่ย...
เดิมทีพอได้ยินว่าที่นี่มีผู้ใช้พลังสายฟ้า เขาก็คิดจะเข้ามาดูว่ามีวิธีถ่ายโอนพลังพิเศษไปให้ไอ้ดำหรือไม่
แต่ถ้านายสุภาพขนาดนี้ ฉันก็ไม่กล้าลงมือแล้วสิ