หลงห้าวหรานพาหยางปินและคนอื่น ๆ เข้าไปในห้องรับรองแห่งหนึ่งภายในกลุ่มอาคารหรูหรานั้น
ขณะนี้หลงจ้านกั๋วนั่งชงชาอยู่ด้านใน ดูเหมือนกำลังรอใครบางคน
เมื่อเห็นหยางปินและพวกเดินเข้ามา หลงจ้านกั๋วก็รีบลุกขึ้น
“น้องชาย พวกคุณมาแล้ว เชิญนั่งเร็ว!” หลงจ้านกั๋วผายมือไปทางเก้าอี้ด้านหน้าอย่างสุภาพ
หยางปินและพวกเห็นหลงจ้านกั๋วแล้วก็อดประหลาดใจไม่ได้ เพราะพวกเขารู้จักชายคนนี้
จะพูดว่าพวกเขารู้จักก็ไม่ถูกนัก ควรพูดว่าทั่วทั้งหัวเซี่ยแทบไม่มีใครไม่รู้จักเขามากกว่า
เพราะชายคนนี้คือหลงจ้านกั๋ว ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพหัวเซี่ย! แม่ทัพใหญ่ผู้สร้างคุณูปการนับไม่ถ้วนให้หัวเซี่ย! เมื่อก่อนมักเห็นเขาปรากฏตัวทางโทรทัศน์และบนอินเทอร์เน็ตอยู่เสมอ
“สวัสดีครับท่านแม่ทัพหลง!” เมื่อเผชิญหน้ากับบุคคลระดับนี้ แม้แต่หยางโจรยังพูดจาสุภาพขึ้น
“ฮ่า ๆ ไม่ต้องเรียกแม่ทัพหลงอะไรหรอก นั่นมันเรื่องเมื่อก่อน ฉันอายุมากกว่าพวกเธอไม่เท่าไร ถ้าไม่รังเกียจ เรียกฉันว่าอาหลงก็พอ” หลงจ้านกั๋วกล่าวพลางหัวเราะ
“ได้ครับ อาหลง!” หยางปินพยักหน้า
หลงจ้านกั๋วเป็นคนใจกว้าง ตรงไปตรงมา ชวนให้คนรู้สึกดีด้วยได้ง่าย
หลังจากทุกคนนั่งลงแล้ว หลงจ้านกั๋วก็รินชาให้พลางถามขึ้น
“พวกคุณมาถึงฐานที่มั่นวันนี้หรือ?”
“ครับ เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน”
“ขี่สัตว์พาหนะบินมาหรือ?”
หยางปินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า