“ไม่พอใจหรือไง? ไม่พอใจก็หุบปากทนไว้ แล้วรีบไสหัวกลับไป!” เติ้งฉางหลินตวาดอย่างเดือดดาล
หมอนี่สมองมีแต่อึหรือไง? มองสถานการณ์ไม่ออกสักนิดเลยหรือ?
แม่งเอ๊ย คิดว่าฉันกำลังเข้าข้างพวกนี้หรือไง? ฉันกำลังช่วยชีวิตแกต่างหาก ไอ้โง่!
คนพวกนี้ใช่คนที่แกจะไปหาเรื่องได้หรือไง!?
น่าเสียดายที่ความหวังดีมักถูกมองเป็นความร้ายกาจ
พอได้ยินคำพูดของเติ้งฉางหลิน สีหน้าของหมาป่าป่าก็ยิ่งแย่ลง ในใจยิ่งปักใจว่าอีกฝ่ายคิดจะเข้าข้างคนกลุ่มนี้ ถึงกับคิดว่าคนพวกนี้อาจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหัวหน้าแผนกเติ้งก็ได้
หมาป่าป่าเองก็หัวแข็งขึ้นมาเหมือนกัน เขาพูดเสียงเย็นว่า “หัวหน้าแผนกเติ้ง ในฐานะผู้ดูแลฐานที่มั่น ผมหวังว่าพวกคุณจะปฏิบัติอย่างเป็นธรรมจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงยากจะทำให้ทุกคนยอมรับ!”
“เรื่องวันนี้ ผมหวังว่าฝ่ายทหารจะไม่เข้ามายุ่ง ให้พวกเราจัดการกันเอง!”
“แกจะจัดการเอง? นอกจากจัดการตัวเองให้ตายแล้ว แกยังจะจัดการอะไรได้อีก!?”
เติ้งฉางหลินโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ หากไม่เห็นว่าหน่วยหมาป่าป่ายังพอมีฝีมืออยู่บ้าง เขาคงคร้านจะยุ่งไปแล้ว
เขาเหลือบมองหยางปินกับพวกอย่างระมัดระวัง เห็นทุกคนเพียงมองดูเรื่องสนุก ราวกับไม่ได้โกรธ จึงค่อยโล่งใจ แล้วหันไปมองหมาป่าป่าอีกครั้ง “ฟังฉัน กลับไป! เรื่องนี้จบแค่นี้!”
“ไม่มีทาง!” หมาป่าป่าดื้อรั้นไม่ยอมไป
พ่อแม่ของเขาตายไปในวันสิ้นโลกแล้ว เหลือเพียงน้องชายเป็นญาติคนเดียว
ที่เขาบ้าคลั่งพัฒนาความแข็งแกร่ง ก็เพื่อให้ตัวเองกับน้องชายได้ใช้ชีวิตเหนือกว่าคนอื่น
ตอนนี้เพิ่งจะมีความก้าวหน้าอยู่บ้าง น้องชายกลับถูกคนฆ่าตาย แล้วเขาจะปล่อยเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ต่อให้ต้องเอาชีวิตเข้าแลกก็ต้องแก้แค้นให้น้องชาย