ในเวลานี้ เจิ้งเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างเติ้งฉางหลินรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อน่องกำลังสั่นระริก
เขารู้สึกเหมือนเพิ่งเดินเฉียดประตูนรกมา
หากไม่ได้เติ้งฉางหลินช่วยไว้ ตอนนี้เขาคงกลายเป็นหนึ่งในเถ้าถ่านใต้ผืนดินไปแล้ว
“หะ...หัวหน้าแผนกเติ้ง ขอบคุณครับ!” เจิ้งเยี่ยนกล่าวขอบคุณจากใจ
เติ้งฉางหลินพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ลงมือสังหารจนหมดไม่เหลือ
เดิมทีเขาคิดจะรอให้พวกนั้นจัดการหน่วยหมาป่าป่าเสร็จ แล้วค่อยหาทางขอความเมตตาให้คนอื่น ๆ
ตอนนี้ดูท่าจะไม่จำเป็นแล้ว
ส่วนหยางปินและคนอื่น ๆ กลับทำเหมือนเพิ่งจัดการเรื่องเล็กน้อย สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่นิด
“หัวหน้าแผนกเติ้ง พวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ”
พูดจบ หยางปินก็พาทุกคนเดินกลับไปยังที่พัก
คนที่มุงดูอยู่เบื้องหน้าต่างพากันถอยแยกไปสองข้าง เปิดทางให้พวกเขา
กระทั่งหยางปินและคนอื่น ๆ ลับสายตาไป ทุกคนจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ตอนที่พวกเขาอยู่ตรงนั้น ผู้คนถึงกับไม่กล้าหายใจแรง
ชั่วขณะนี้ ทุกคนเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคนกลุ่มนี้จึงฆ่าคนในฐานที่มั่นได้โดยที่กองทัพไม่ทำอะไรพวกเขา ซ้ำผู้บัญชาการยังปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างให้เกียรติ
ทั้งหมดเป็นเพราะพลัง
พลังระดับนี้มากพอจะทำลายกฎเกณฑ์ใด ๆ ได้
ท่ามกลางฝูงชน จางถิงซาน หัวหน้าหน่วยเจิ้นซานก็กำลังขาสั่นไม่ต่างกัน
เขาเป็นคนแรก ๆ ในฐานที่มั่นที่เข้าไปใกล้หยางปินและพวก อีกทั้งยังเป็นคนบอกข้อมูลของพวกเขาให้หน่วยหมาป่าป่ารู้