หลังจากหยางปินกับพวกจากไป ฟาง ซือเจี๋ยก็เดินไปหาผู้วิวัฒน์ที่เหลืออยู่กว่าสองร้อยคน
เดิมทีในฐานที่มั่นมีผู้วิวัฒน์อยู่ทั้งหมดกว่าห้าร้อยคน เฉินห่าวฆ่าไปประมาณสองร้อยคน ส่วนคนอื่น ๆ ฆ่าไปอีกกว่าร้อย ตอนนี้จึงเหลืออยู่เพียงสองร้อยกว่าคน
ผู้วิวัฒน์สองร้อยกว่าคนนี้ขวัญเสียจนแทบสิ้นสติ แต่ก็ไม่กล้าหนี ทำได้เพียงยืนอยู่กับที่ รอรับการตัดสินชะตา
“อยากมีชีวิตอยู่ไหม?” ฟาง ซือเจี๋ยเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“อยากครับ!” เหล่าผู้วิวัฒน์พยักหน้ารัวราวกับไก่จิกข้าว
“ดี ฉันให้โอกาสพวกนายมีชีวิตต่อได้ แต่มีแค่ครั้งเดียว จะคว้าไว้ได้หรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกนายเอง”
“ต่อจากนี้พวกนายอยู่ทำงานในฐานที่มั่นไปก่อน ฉันจะดูผลงานแล้วค่อยตัดสินใจว่าจำเป็นต้องเก็บพวกนายไว้หรือเปล่า”
“แน่นอน พวกนายจะเลือกต่อต้านหรือหนีก็ได้ ขอแค่หนีรอดไปได้ นั่นก็ถือว่าเก่งพอตัว”
“แต่ขอเตือนไว้ก่อน สมาชิกหน่วยดาวร่วงทุกคนอยู่ขั้นหก หัวหน้าทีมยิ่งสูงกว่านั้น แถมทุกคนยังเป็นผู้มีพลังพิเศษ!”
“ก่อนจะเลือกต่อต้านหรือหนี ก็ลองคิดให้ดีว่ามั่นใจแค่ไหนว่าจะหนีจากพวกเราไปได้ ถ้าหนีแล้วไม่รอด ผลที่ตามมาก็จะเป็นแบบเขา”
ฟาง ซือเจี๋ยชี้ไปยังพี่ไห่ที่อยู่ไม่ไกล ร่างกายซีกหนึ่งเหลือเพียงโครงกระดูก
ผู้วิวัฒน์ทุกคนอดตัวสั่นไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าชะตากรรมของพี่ไห่คือฝันร้ายของพวกเขา เพราะพวกเขาเห็นกับตาว่าโครงกระดูกนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร
“วางใจเถอะ พวกเราไม่หนีแน่นอน จะตั้งใจทำงานให้ดีครับ” เหล่าผู้วิวัฒน์รีบแสดงจุดยืน