เมื่อเห็นพวกเดียวกันตายกันหมด อสูรผิวเขียวสองตัวที่เหลือก็แตกตื่นอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะพุ่งหนีเข้าไปในฝูงชนทันที
น่าเสียดายที่พวกมันไม่หนียังจะดีกว่า พอหนีก็เท่ากับเปิดหลังให้โจมตี
จ้าวคุนเร่งความเร็ว ไล่ตามทันในพริบตา แล้วฟาดพลองใส่หัวอีกฝ่ายจนแตกกระจาย
อีกด้านหนึ่ง หูเหวินจิ้งก็ไล่ตามไปทันทีเช่นกัน กระบี่ยาวแทงเข้าที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายอย่างแรง
เสียงใสกังวานดังขึ้น โล่ไม้จิตวิญญาณถูกแทงทะลุ กระบี่ยาวของหูเหวินจิ้งแทงเข้าไปในแผ่นหลังของมัน
“โฮก...”
อสูรผิวเขียวคำรามด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเหวี่ยงกระบองใหญ่ในมือฟาดใส่หูเหวินจิ้งอย่างฉับพลัน
หูเหวินจิ้งยกกระบี่ยาวขึ้นรับ ถอยหลังไปสองก้าว แล้วแทงสวนอีกครั้ง
คราวนี้โล่สีเขียวปรากฏขึ้นบนร่างของอีกฝ่ายอีกครั้ง จากนั้นแสงสีเขียวก็แผ่ออกมาจากตัว บาดแผลฟื้นตัวด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
“เอ๊ะ เจ้านี่มีพลังพิเศษรักษาด้วยเหรอ?” ทุกคนต่างประหลาดใจ
“จิ้งจิ้ง อย่าฆ่าตัวนี้” หยางปินเอ่ยขึ้น
“เจ้าลิง ไปจับมันไว้”
เดิมทีพวกนี้หน้าตาอัปลักษณ์จนชวนคลื่นไส้ หยางปินไม่คิดจะควบคุมพวกมันอยู่แล้ว
แต่พลังพิเศษรักษานั้นหายากมากและมีประโยชน์อย่างยิ่ง จับตัวไว้แล้วค่อยพากลับนครดาวร่วงก็ดีเหมือนกัน
“ได้” ลิงผอมรีบเข้าไปช่วยหูเหวินจิ้ง ไม่นานก็จับอสูรผิวเขียวตัวนั้นกดลงกับพื้นได้
จากนั้นลิงผอมใช้พลังพิเศษควบคุมสัตว์อสูร สะกดอสูรผิวเขียวตัวนั้นไว้ได้อย่างรวดเร็ว