เสียงความเคลื่อนไหวในห้องถูกยามด้านนอกพบเข้าในทันที ไม่นานหน่วยคุ้มกันที่ประกอบด้วยผู้วิวัฒน์ขั้นเจ็ดกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามาในวิลล่า
เมื่อหน่วยคุ้มกันเห็นสภาพภายในวิลล่า โดยเฉพาะตอนเห็นฉินฮุยถูกคนหิ้วลอยอยู่กลางอากาศราวกับลูกไก่ แต่ละคนก็หน้าถอดสี
“หยุด!”
“ปล่อยผู้บัญชาการ!”
ตอนนี้ใบหน้าของฉินฮุยที่ถูกหยางปินบีบคอเปลี่ยนเป็นสีคล้ำแดงคล้ายตับหมู ขาทั้งสองข้างถีบไปมาไม่หยุด มือทั้งสองพยายามแกะมือหยางปินอย่างสุดแรง
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพละกำลังมหาศาลของหยางปิน การดิ้นรนของเขากลับดูไร้เรี่ยวแรงอย่างยิ่ง
หยางปินเหลือบมองหน่วยคุ้มกันกลุ่มนั้น ก่อนพูดเสียงเรียบว่า “ออกไปซะ ที่นี่ไม่มีธุระอะไรกับพวกนาย”
“...”
เหล่าทหารคุ้มกันถึงกับพูดไม่ออก...
หน้าที่ของพวกเราก็คือปกป้องผู้บัญชาการ แต่นายกำลังจะฆ่าผู้บัญชาการอยู่แล้ว ยังมาบอกว่าไม่เกี่ยวกับพวกเราอีกงั้นเหรอ!?
แต่เมื่อเห็นฉินฮุยอยู่ในมือหยางปิน พวกเขาก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือ
“ทั้งสองคนค่อย ๆ คุยกันได้ไหมครับ ปล่อยผู้บัญชาการก่อนจะได้หรือเปล่า?” หัวหน้าหน่วยคุ้มกันถามเสียงเบา
“ไสหัวไป!”
“ได้เลย ไปเดี๋ยวนี้!”
หัวหน้าหน่วยคุ้มกันกลัวหยางปินจะฆ่าฉินฮุย รีบพาคนถอยออกไปทันที
พอออกไปแล้ว เขาก็หันไปสั่งคนข้างกายทันทีว่า “แจ้งผู้วิวัฒน์ขั้นสูงทุกคนในฐานที่มั่น ให้มารวมตัวกันที่นี่!”
“รับทราบ!”
ภายในวิลล่า เมื่อเห็นหน่วยคุ้มกันถอยออกไปแล้ว ลิงผอมก็ปิดประตู ก่อนเดินมาหาหยางปิน