เมื่อรู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างกลับมาเป็นปกติแล้ว หยางปินก็พลันมีกำลังใจขึ้นมา
หูเหวินเลี่ยงฟื้นตัวแล้ว การต่อสู้ครั้งนี้ก็น่าจะไม่มีปัญหา
นี่คือความอุ่นใจที่ได้รับจากสุดยอดสายฮีลแห่งหน่วยดาวร่วง
“เลี่ยงจื่อ รีบไปช่วยรักษาอาเซินเร็ว”
“อืม แต่ขอพักหายใจก่อน ฉันฟื้นพลังกลับมาได้ไม่มาก” หูเหวินเลี่ยงตอบอย่างกระอักกระอ่วน
“ก็ได้...”
“นายไม่ต้องลงมือแล้ว รีบฟื้นฟูพลังให้เต็มที่”
หยางปินรับแกนท่อนเหล็กยกน้ำหนักจากมือหูเหวินเลี่ยง แล้วก้าวไปยืนขวางหน้าทุกคนอีกครั้ง
แกนท่อนเหล็กของเขาถูกเสือกลายพันธุ์ตบจนพังยับ จึงต้องยืมของหูเหวินเลี่ยงมาใช้
เวลานี้ เมื่อเสือกลายพันธุ์เห็นคนมากมาย แววตาของมันก็ฉายความลังเล
แม้มันจะรู้ดีว่าคนพวกนี้แค่ภายนอกดูแข็งแกร่ง แต่ตัวมันเองก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร
บาดแผลของมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ท้ายที่สุด เสือกลายพันธุ์จ้องทุกคนเขม็ง ก่อนหันหลังวิ่งขึ้นเขา
“แม่งเอ๊ย! อัดพวกเราซะยับ ยังคิดจะหนีอีกเหรอ!?”
หยางปินแค่นเสียงเย็นชา ก่อนใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาไปโผล่ตรงหน้าเสือกลายพันธุ์ เขาคว้าแกนท่อนเหล็กยกน้ำหนักแล้วฟาดใส่มันทันที
“ปัง...”
แกนท่อนเหล็กงออย่างแรง แต่ก็ขวางฝีเท้าของเสือกลายพันธุ์ไว้ได้ชั่วขณะ
เสือกลายพันธุ์ตวัดกรงเล็บฟาดหยางปิน กระแทกเขากระเด็นออกไป
แต่บางทีอาจเป็นเพราะสภาพของมันย่ำแย่เกินไป หยางปินเพียงกระอักเลือด กลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ ไม่นานก็ลุกขึ้นมายืนขวางหน้าเสือกลายพันธุ์อีกครั้ง