ในที่สุด หลังจากยื้อกันอยู่นานสองสามนาที แววขัดขืนในดวงตาของเสือกลายพันธุ์ก็ค่อย ๆ เลือนหาย ดวงตาของมันเริ่มพร่าเลือนและสับสน
เมื่อมองไปทางลิงผอม ความสับสนในแววตาก็เปลี่ยนเป็นความเชื่องอย่างรวดเร็ว
“เฮ้อ... สำเร็จแล้ว!”
ลิงผอมทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น ยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“สำ... สำเร็จแล้วจริง ๆ เหรอ!?”
ทุกคนต่างมองเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“อืม สำเร็จแล้ว ฉันรู้สึกได้ถึงสายสัมพันธ์ระหว่างมันกับฉันในหัว แค่ฉันออกคำสั่ง ต่อให้สั่งให้มันไปตาย มันก็ปฏิเสธไม่ได้”
“มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลย!?”
“ใช่ แต่สิ่งที่อยู่ในหัวนี่คอยสูบพลังจิตของฉันอยู่ตลอด อัตราการใช้พลังมันเร็วกว่าที่ฉันฟื้นฟูได้เสียอีก ถ้าไม่กินคริสตัลพลัง ด้วยกำลังของฉันตอนนี้ อย่างมากก็อยู่ได้ 24 ชั่วโมงก่อนพลังจิตจะหมดเกลี้ยง หลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“……”
“งั้นนายต้องคอยรักษาพลังจิตให้เต็มไว้ล่ะ อย่าให้หมดเอาตอนคับขัน ถ้าเจ้านี่เกิดทรยศขึ้นมาจะซวยกันหมด”
“อืม ฉันจะระวัง คิดไม่ถึงว่าควบคุมมันแล้วก็ยังต้องใช้พลังจิต ดูท่าคงเป็นไปไม่ได้แล้วที่จะควบคุมกองทัพสัตว์กลายพันธุ์ทั้งกอง” ลิงผอมพูดอย่างเสียดาย
“พอเลย เสือตัวนี้ก็โหดมากพอแล้ว ยังจะคิดถึงกองทัพสัตว์กลายพันธุ์อีก นายจะขึ้นสวรรค์หรือไง?” จ้าวคุนตบหัวลิงผอมไปทีหนึ่ง