ภายในพระราชวังขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในฐานที่มั่นซออุล มีกลุ่มอสูรผิวเขียวกำลังเอนกายนอนกินผลไม้อย่างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟาในท้องพระโรง
ข้าง ๆ ยังมีหญิงสาวกลุ่มหนึ่งคอยปรนนิบัติอย่างหวาดกลัว
ทันใดนั้น อสูรผิวเขียวตนหนึ่งก็แสยะยิ้ม ก่อนจะกระชากหญิงสาวคนหนึ่งเข้าหาตัวแล้วเริ่มเสพสังวาสอย่างป่าเถื่อน
อสูรผิวเขียวตนอื่นเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มตาม พวกมันดึงหญิงสาวที่อยู่ข้างกายเข้าหาตัวทีละคน ไม่สนเสียงร้องไห้ของอีกฝ่าย แล้วเริ่มลงมืออย่างหื่นกระหาย
เสียงคร่ำครวญปะปนกับเสียงแปลกประหลาดดังระงมไปทั่วท้องพระโรง
เหล่าทหารเกาหลีที่เฝ้าอยู่ด้านนอกพระราชวังต่างเผยสีหน้าอัปยศอดสูและคับแค้นใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
อีกด้านหนึ่ง พัคจือคุน ผู้นำเกาหลีในปัจจุบัน กำลังหารือบางอย่างกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงกลุ่มหนึ่ง
สำหรับพวกเขาแล้ว การใช้ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งแลกกับการให้อีกฝ่ายหยุดเข่นฆ่า นับว่าคุ้มค่ามาก
ถึงขั้นที่ตอนนี้พวกเขากำลังหารือกันว่า จะทำอย่างไรให้อสูรผิวเขียวเหล่านี้อยู่ในฐานที่มั่นต่อไปได้ในระยะยาว
อสูรผิวเขียวพวกนี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง หากพวกมันยอมอยู่ในฐานที่มั่น พวกเขาก็ไม่ต้องหวาดกลัวซอมบี้อีก
ยังสามารถอาศัยกำลังของอสูรพวกนี้กำจัดซอมบี้ทั่วประเทศให้หมดสิ้น ถึงตอนนั้นวันสิ้นโลกก็จะคลี่คลายไปไม่ใช่หรือ?
“ทุกคนคิดยังไงกับข้อเสนอนี้?” พัคจือคุนหันไปถามคนอื่น ๆ
“ผมว่าได้ แค่ให้พวกเธอเสียสละเรือนร่างนิดหน่อย ไม่ถึงกับตายสักหน่อย พวกเธอไม่ใช่บูชาคนแข็งแกร่งกันหรอกหรือ? พวกนี้ต่างหากที่แข็งแกร่งจริง ๆ ส่วนหน้าตา ผมว่าไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”