“พี่ เคยฆ่าซอมบี้ไหม?” หูเหวินเลี่ยงหันไปถามหูเหวินจิ้ง
“เคยสิ!” หูเหวินจิ้งกลอกตา
วันสิ้นโลกดำเนินมานานขนาดนี้แล้ว จะมีใครไม่เคยฆ่าซอมบี้บ้าง ก็แค่ฆ่ามากหรือน้อยเท่านั้น
“งั้นก็ดี เธอขึ้นไปด้วย!”
“แต่... เยอะขนาดนี้...”
เมื่อเห็นฝูงซอมบี้แน่นขนัด หูเหวินจิ้งก็เริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่เป็นไร ฉันจะคอยดูเธอเอง ต่อให้บาดเจ็บ ฉันก็รักษาให้ได้”
“หน่วยดาวร่วงไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์ ถ้าเธอไม่กล้าฆ่า เดี๋ยวฉันส่งเธอไปนครดาวร่วง ที่นั่นเธอไม่ต้องฆ่าซอมบี้ แถมไม่ต้องกลัวอดตายด้วย” หูเหวินเลี่ยงกล่าวอย่างจริงจัง
“ใครบอกว่าฉันไม่กล้า!”
พอได้ยินว่าจะส่งเธอไป หูเหวินจิ้งก็ร้อนใจขึ้นมาทันที จากนั้นคว้าอาวุธแล้วพุ่งเข้าใส่ฝูงซอมบี้
เธออยู่ขั้นเจ็ด รับมือซอมบี้ขั้นห้าหรือขั้นหกย่อมไม่มีปัญหา ที่สำคัญคือจะฆ่าได้เร็วแค่ไหนเท่านั้น
อย่างหยางปินกับพวก แค่ลงมือก็สังหารได้ในคราวเดียว ซอมบี้ในรัศมีรอบตัวสองเมตรเข้าใกล้ไม่ได้เลย
ส่วนหูเหวินจิ้งรับมือซอมบี้หนึ่งหรือสองตัวได้สบาย แต่พอเจอซอมบี้จำนวนมาก ก็เริ่มรู้สึกว่าดูแลได้ไม่ทั่วถึง
เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป ฆ่าไปมาก ๆ เดี๋ยวก็ชินเอง อีกอย่างหูเหวินเลี่ยงคอยดูอยู่ ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ทุกคนบุกสังหารไปยังใจกลางชุมชน โดยปกติแล้วซอมบี้ขั้นสูงจะอยู่กลางฝูง
หยางปินสังหารไปพลาง มองหาร่องรอยของซอมบี้ขั้นแปดไปพลาง
แต่ไม่รู้ว่ามันถูกความแข็งแกร่งของพวกเขาข่มขวัญหรือเปล่า ซอมบี้ขั้นแปดตัวนั้นไม่ยอมโผล่หัวออกมาเลย