ม่อตู...
หยางปินและพวกพบอสูรผิวแดงที่พลัดหลงอยู่ตามลำพังอีกสี่ตัว ทุกคนร่วมมือกันสังหารพวกมัน ได้คริสตัลพลังขั้นสิบหกมา 4 เม็ด
หยางปินกินคริสตัลพลังขั้นสิบหกไปหนึ่งเม็ด พลังเพิ่มขึ้นจนถึงจุดสูงสุดของขั้น 16 จากนั้นก็ใช้คริสตัลพลังขั้นสิบเจ็ดอีกเม็ด พลังทะลวงขึ้นสู่ขั้น 17 ทันที
แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้ดีใจ ลิงผอมซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พลันกระอักเลือด สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“เกิดอะไรขึ้น!?” ทุกคนสะดุ้งและหันไปมองเขาพร้อมกัน
“ต้าป๋าย...ตายแล้ว!” ลิงผอมกล่าวด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
“อะไรนะ!?”
ทุกคนหน้าเปลี่ยนสีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา
“เป็นไปได้ยังไง ต้าป๋ายอยู่ขั้น 13 แล้ว ใครจะฆ่ามันได้!” ไอ้ดำเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
“ไม่รู้ เมื่อกี้รอยประทับวิญญาณของมันหายไปจากสมองฉัน มีแต่ถูกฆ่าตายเท่านั้นถึงจะเป็นแบบนี้!” ลิงผอมพูดเสียงเข้ม
“ดูท่านครดาวร่วงจะเกิดเรื่องแล้ว!” สีหน้าหยางปินเคร่งขรึมลงเช่นกัน
“กลับไป!”
“อืม!”
นครดาวร่วง...
“ท่านเย่ลู่เก่งสุดยอด!”
“ท่านเย่ลู่เก่งสุดยอด!”
เสียงสรรเสริญดังขึ้นจากฝูงชนในฐานที่มั่นเมืองหยาง ทุกคนมองร่างในชุดคลุมดำด้วยแววตาหวาดเกรง
“โฮก!!!”
เมื่อเห็นต้าป๋ายถูกฆ่า ลิงขาวตัวอื่น ๆ ก็คำรามด้วยความโกรธ ก่อนพุ่งเข้าใส่เย่ลู่อย่างบ้าคลั่ง!
“กลับมา!!!” ฟางซือเจี๋ยตะโกนลั่น
แต่ลิงขาวหลายตัวเสียสติไปแล้ว ไม่ฟังคำพูดของฟางซือเจี๋ยแม้แต่น้อย
เย่ลู่หัวเราะเยาะ ก่อนสะบัดมือตบลงไปตามใจ ฝ่ามือยักษ์สีดำคล้ำฟาดใส่ลิงขาวเหล่านั้นทันที
“ตูม...!”
ลิงขาวสองตัวที่พุ่งนำหน้าร่างแหลกละเอียดจากแรงฝ่ามือ คลื่นพลังอันรุนแรงยังซัดลิงขาวตัวที่เหลือกระเด็นไปกองกับพื้น กระตุกไม่หยุด
“!!!”
ภาพอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ทุกคนรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งมือทั้งเท้า
“ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้!?” ทุกคนในนครดาวร่วงต่างเผยสีหน้าหวาดผวา
“ฮ่า ๆ เมื่อกี้พวกแกไม่ได้เก่งนักหรือไง เอาสิ ลุยต่อ!” เจียงเป่ยหัวเราะอย่างกำเริบเสิบสาน