อีกด้านหนึ่ง...
“หัวหน้า เมื่อกี้เป็นคนของทางการเหรอ?” จ้าวคุนถามอย่างสงสัย
“อืม”
“แล้ว...ฆ่าคนของทางการไปแบบนี้ จะมีปัญหาไหม?”
“มีแน่ แต่ถ้าไม่ฆ่า ปัญหาจะยิ่งมากกว่าเดิม”
“ก็ได้ แต่แบบนี้เราก็เท่ากับล่วงเกินทางการเข้าเต็ม ๆ ต่อไปคงต้องระวังตัวหน่อยแล้ว” จงหย่วนเซินกล่าว
“กลัวหรือไง?” หยางปินมองจงหย่วนเซินกับจ้าวคุนและคนอื่น ๆ
“จะเป็นไปได้ยังไง? ก็แค่ทางการไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ไม่ใช่เมื่อก่อนแล้ว จะไปกลัวบ้าบออะไร!”
“ก็ดี จำไว้ วันสิ้นโลกนี้ใครแข็งแกร่งกว่าก็เป็นใหญ่ ขอแค่พวกเราแข็งแกร่งพอ ทางการก็ต้องเกรงใจเรา”
“อีกอย่าง ตอนนี้ทางการมีเรื่องให้จัดการตั้งเยอะ คงไม่ถึงกับระดมกำลังเพราะเจียงเทียนหมิงคนเดียวหรอก เว้นแต่ว่าทางการจะเริ่มรับใช้คนบางกลุ่มเป็นการส่วนตัวแล้ว”
“พี่ปินหมายถึง...” เฉินห่าวเบิกตากว้าง
“อืม การที่เจียงเทียนหมิงไปโผล่ในทีมของถังเวยเวยก็น่าสงสัยอยู่แล้ว คนที่ต้องการความช่วยเหลือมีอยู่ทั่วทุกแห่ง ทางการจะว่างขนาดนั้นได้ยังไง แต่ถ้าเป็นเรื่องที่คนบางคนสั่งการเป็นการส่วนตัวก็ไม่แปลก”
“มีคนบางกลุ่มคิดจะสร้างกองกำลังส่วนตัวของตัวเอง”
“หรือว่า...” คนอื่น ๆ ต่างเบิกตากว้างเช่นกัน
“เอาละ เรื่องนี้อย่าเพิ่งคาดเดากันไปเอง สรุปคือระวังตัวไว้ก็พอ”
“อืม”
หยางปินพาทุกคนไปยังย่านการค้าอีกแห่ง จากนั้นก็ปีนขึ้นไปบนตึกสำนักงานที่สูงที่สุด
การใช้ทัศนวิสัยจากตึกสูงเพื่อค้นหาซอมบี้ขั้นสูงเป็นวิธีที่ได้ผลที่สุด และยังเป็นจุดแข็งที่สุดของหยางปินด้วย วิธีนี้ใช้ได้ผลทุกครั้ง