ภายในห้องบัญชาการกลางของฐานที่มั่น..
เซียวจ้านกับผู้บัญชาการซุนกำลังหารือกันว่าจะรับมือซอมบี้ขั้นเก้าตัวนั้นอย่างไร
จู่ ๆ ประตูห้องบัญชาการก็ถูกเคาะอย่างรัวเร็ว
“ท่านผู้บัญชาการ! มีข่าวสำคัญมากมารายงานครับ!” เสียงร้อนรนดังมาจากด้านนอก
ทั้งสองคนในห้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงนั้น เซียวจ้านรีบเอ่ยว่า “เข้ามาเร็ว!”
เมื่อประตูเปิดออก คนสามคนก็รีบก้าวเข้ามา
“พวกนาย... ไม่ได้เฝ้าจับตาซอมบี้ขั้นเก้าตัวนั้นอยู่หรือ?” เซียวจ้านถามทั้งสามด้วยความสงสัย
“ท่านผู้บัญชาการ มีข่าวสำคัญครับ ซอมบี้ขั้นเก้าตัวนั้นอาจถูกฆ่าแล้ว!” ทั้งสามรายงานอย่างร้อนรน
“อะไรนะ!?”
เซียวจ้านกับซุนเหล่ยลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งทันที
“เกิดอะไรขึ้น!?”
“เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ...” ทั้งสามรีบเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
หลังฟังจบ เซียวจ้านกับซุนเหล่ยมองหน้ากัน ต่างเห็นแววตาตื่นตะลึงของอีกฝ่าย
ถ้าไม่ใช่เพราะรู้จักนิสัยลูกน้องตัวเองดี พวกเขาคงคิดว่าอีกฝ่ายกำลังล้อเล่น
“ทีมแปดคน ในฐานของเรามีทีมที่แข็งแกร่งขนาดนั้นด้วยหรือ?” เซียวจ้านหันไปมองซุนเหล่ย
ซุนเหล่ยทบทวนดูแล้ว แต่กลับนึกไม่ออกว่ามีทีมไหนบ้าง ด้วยฝีมือที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ไม่มีทางอยู่ในฐานอย่างเงียบเชียบได้
แต่ไม่นานเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“ท่านผู้บัญชาการ จำได้ไหมครับ เมื่อวานเหล่าเติ้งบอกว่ามีผู้วิวัฒน์ทีมหนึ่งเข้ามาในฐาน ทุกคนอยู่ขั้นหกกันหมด เหมือนจะมีแปดคนครับ”
“อ้อ ใช่ ฉันนึกออกแล้ว รีบไปตามเหล่าเติ้งมา!” เซียวจ้านเร่งร้อน
“ครับ”