อีกด้านหนึ่ง หยางปินใช้เคลื่อนย้ายพริบตาหลบฝ่ามือของอีกฝ่าย จากนั้นควบคุมกระบี่ยาวเล่มหนึ่งให้ร่วงลงใต้เท้า แล้วเหินหนีไปยังที่ไกล
แรงปะทะจากการต่อสู้แถวนี้น่ากลัวเกินไป รีบออกไปให้ห่างดีกว่า
เหล่าเก้าที่ลงมือคว้าหยางปินไม่ทัน ผุดขึ้นมาจากใต้ดินด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะพุ่งตามหยางปินไปอย่างรวดเร็ว
หยางปินเหินเวหาด้วยกระบี่ได้รวดเร็วมาก แต่ทักษะย่นปฐพีเหลือเพียงนิ้วของอีกฝ่ายกลับเร็วกว่าเขาเสียอีก
ไม่นาน เงาร่างของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเขาไม่ไกล แรงโน้มถ่วงมหาศาลพลันกดทับร่างหยางปิน จนตัวเขาร่วงดิ่งลงเบื้องล่าง
อุกกาบาตนับไม่ถ้วนบนฟ้าพุ่งถล่มใส่เขา หนามดินเป็นแถว ๆ บนพื้นก็พุ่งแทงเข้าหาเขาเช่นกัน
“โหดขนาดนี้เลย!” เปลือกตาหยางปินกระตุก รีบใช้เคลื่อนย้ายพริบตาหลบไปทันที
“บ้าชะมัด อยากประหยัดพลังจิตหน่อยก็ไม่ได้” หยางปินพูดอย่างจนใจ
การเคลื่อนย้ายพริบตาระยะไกลสิ้นเปลืองพลังจิตมากกว่าการเหินเวหาด้วยกระบี่หลายเท่า
เดิมทีหยางปินคิดจะใช้แค่การเหินเวหาด้วยกระบี่พาอีกฝ่ายวิ่งไล่กันเล่น ๆ ใครจะคิดว่ามันใช้ไม่ได้เลยสักนิด
ยังดีที่เคลื่อนย้ายพริบตาได้เร็ว ไม่อย่างนั้นคงยุ่งยากไม่น้อย
ทั้งสองฝ่ายไล่ล่ากันไปมา ไม่นานก็ห่างจากสนามรบออกไปมาก
ขณะนั้นเอง หยางปินที่กำลังหนีอยู่ข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน
เหล่าเก้าที่ไล่ตามมาติด ๆ มาถึงอย่างรวดเร็ว
“ว่าไง รู้แล้วว่าหนีไม่พ้น เลยเลิกหนีหรือไง?”
“ไอ้โง่!”
หยางปินแค่นเสียง จากนั้นเปิดใช้ตรึงกาลอวกาศทันที แล้วเคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏข้างตัวอีกฝ่าย ง้าวฟางเทียนในมือฟาดใส่ศีรษะของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง