เช้าตรู่วันถัดมา หยางปินกับพวกก็ไปหาสุ่ยหว่านเอ๋อร์และคนอื่น ๆ
เมื่อได้ยินหยางปินบอกว่าจะพาพวกเธอกลับไป สุ่ยหว่านเอ๋อร์กับคนอื่น ๆ ก็เบิกตากว้างทันที
“คุณหยาง ตอนนี้รอยแยกมิติปิดหมดแล้ว จะกลับไปยังไงคะ?” สุ่ยหว่านเอ๋อร์ถามอย่างสงสัย
“ผมมีวิธี แต่พากลับไปได้ไม่มาก คุณเลือกมาสักหลายสิบคน อีกเดี๋ยวเราจะออกเดินทางกัน” หยางปินพูด
“ได้ค่ะ” สุ่ยหว่านเอ๋อร์พยักหน้า แม้จะรู้สึกเหลือเชื่อ แต่คนตรงหน้าทำเรื่องเหลือเชื่อมามากเกินไป เธอจึงชินชาไปแล้ว
ไม่นาน สุ่ยหว่านเอ๋อร์ก็เลือกคนมากกว่าสามสิบคน แล้วพาพวกเธอมาหาหยางปินกับพรรคพวก
“ไปกันเถอะ”
หยางปินสะบัดมือ รอยแยกมิติก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ มุดเข้าไปก่อนเป็นกลุ่มแรก
แม้สุ่ยหว่านเอ๋อร์กับพวกจะเคยเห็นหยางปินใช้วิชาทะลวงมิติสุญตา แต่ยังไม่เคยสัมผัสด้วยตัวเอง แต่ละคนจึงทั้งตื่นตะลึงและประหม่า
ในที่สุด สุ่ยหว่านเอ๋อร์ก็เป็นคนนำมุดเข้าไปก่อน หญิงสาวเผ่าวารีอีกสามสิบกว่าคนก็ตามเข้าไปติด ๆ
เมื่อหยางปินเป็นคนสุดท้ายที่มุดเข้าไป รอยแยกมิติก็หายวับตามไปด้วย
ฟางซือเจี๋ยมองพื้นที่ว่างเปล่าแล้วถอนหายใจอย่างหนักใจ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
พวกเขามีกันเพียงน้อยนิด แต่กลับมุ่งหน้าไปยังโลกอื่น แถมโลกนั้นยังมีผู้แข็งแกร่งอยู่มากมาย อันตรายที่ต้องเผชิญย่อมคาดเดาได้ไม่ยาก
แต่เขาก็ห้ามพวกนั้นไม่ได้
อีกเดือนกว่า ๆ รอยแยกมิติก็จะเปิดขึ้นอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะเป็นทางตันของจริง พวกเขาต้องออกไปเสาะหาโอกาส มิฉะนั้นก็ได้แต่รอความตาย