“ไปกันเถอะ ไปเผ่าวารีก่อน” สุ่ยหว่านเอ๋อร์เอ่ย
หยางปินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า..
“ช่างเถอะ พวกนั้นเห็นพวกเราแล้ว ถ้าไปแบบนี้ เผ่าวารีของเธอต้องเดือดร้อนแน่”
“ไม่ต้องห่วง ที่เขตใต้ เผ่าพวกนี้ยังต้องไว้หน้าเผ่าวารีของฉันอยู่แล้ว” สุ่ยหว่านเอ๋อร์พูดอย่างมั่นใจ
“แล้วถ้าในนั้นมีคนจากเขตอื่นอยู่ด้วยล่ะ?”
“.....”
“คงไม่หรอก ทรัพยากรในเขตใต้มีน้อย ถ้าไม่มีเรื่องใหญ่ เขตอื่นก็คงไม่มาที่นี่”
“แล้ว...เรื่องรอยแยกมิติถือเป็นเรื่องใหญ่บนทวีปชิงเซียวไหม?”
“......”
สุ่ยหว่านเอ๋อร์พลันเงียบไป เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ แถมยังใหญ่ไม่ใช่เล่น
เห็นสีหน้าของสุ่ยหว่านเอ๋อร์ หยางปินก็เข้าใจทันที
“พวกเธอกลับไปเถอะ พวกเราไม่ไปเผ่าวารีแล้ว เรื่องนี้ฉันว่าเผ่าวารีของพวกเธอรับมือไม่ไหว”
เดิมทีหยางปินชวนสุ่ยหว่านเอ๋อร์กับพวกมาด้วย เพราะคิดว่ามีคนท้องถิ่นอยู่ด้วยจะทำอะไรสะดวกขึ้น ทั้งยังจะได้ถามข้อมูลเกี่ยวกับทวีปชิงเซียวจากเผ่าวารี เผื่อจะมีโอกาสดี ๆ ให้ลองเสี่ยงดู
แต่ถ้าทำให้เผ่าวารีถูกล้างเผ่าพันธุ์เพราะเรื่องนี้ ก็ช่างมันดีกว่า
ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับสุ่ยหว่านเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ยังดีอยู่ อย่าไปทำให้พวกเธอเดือดร้อนเลย
“นี่...” สุ่ยหว่านเอ๋อร์อยากแสดงน้ำใจสักหน่อย อย่างไรเสียตอนอยู่โลกสีคราม นครดาวร่วงก็เป็นฝ่ายต้อนรับพวกเธอมาโดยตลอด ตอนนี้หยางปินกับพวกมาถึงแล้ว อย่างน้อยเธอก็ควรทำหน้าที่เจ้าบ้านให้เต็มที่