“หัวหน้า พวกเราลงไปสู้บนพื้นดินไหม?” ทุกคนหันไปมองหยางปิน
“ต่อให้ลงไปก็สู้ไม่ไหว สัตว์ประหลาดพวกนี้มีอย่างน้อยหลายหมื่นตัว แถมยังใช้พลังธาตุไฟได้ทั้งหมด ถ้าพวกมันหลายหมื่นตัวพ่นไฟใส่พวกนายพร้อมกัน ต่อให้มีโล่ของเลี่ยงจื่อก็รับไม่อยู่!”
“หา... แล้วจะทำยังไง!?”
“พวกนายพาเสี่ยวซวิ่นกับพวกมันถอยไปก่อน หาที่หลบซ่อน ฉันจะจัดการพวกมันเอง!”
“หัวหน้า นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ สัตว์กลายพันธุ์ขั้นสูงมีตั้งหลายหมื่นตัว ในหมู่พวกมันยังมีขั้น 17 อยู่ไม่น้อย แถมยังบินได้อีก นายอาจรับมือไม่ไหวก็ได้นะ!” ทุกคนขมวดคิ้ว
“อืม เพราะงั้นพวกนายต้องกลับมาช่วยด้วย”
“เอาคริสตัลพลังพวกนี้ไป เดี๋ยวฉันจะฆ่าพวกขั้น 15 ก่อน พอถึงตอนนั้นห่าวจื่อ นายล่องหนเข้ามาเก็บคริสตัลพลัง แล้วพวกนายก็ไปหลบซ่อนเพื่อเพิ่มพลัง รอจนถึงระดับอวี้เหิงแล้วรีบกลับมาช่วย!”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์กลายพันธุ์ขั้นสูงหลายหมื่นตัวที่บินได้และมีพลังพิเศษ หยางปินเองก็อดหวั่นใจไม่ได้
“ได้!”
ทุกคนไม่ใช่พวกโอ้เอ้ จึงให้เสี่ยวซวิ่นกับพวกมันพาบินลงไปด้านล่างทันที
ด้านล่างมีภูเขาหลายลูก พอจะช่วยบดบังสายตาได้
ส่วนหยางปินใช้เคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตัวบนยอดเขาที่สูงที่สุด
ทันทีที่ทุกคนจากไป ฝูงสัตว์ประหลาดสีแดงก็พุ่งมาถึง
พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายเทอราโนดอน แต่ตัวเล็กกว่าเล็กน้อย ทั่วร่างเป็นสีแดงคล้ำ ปากยาวแหลม กรงเล็บก็ดูคมกริบอย่างยิ่ง
เมื่อพวกมันบินเข้ามา ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลง คลื่นร้อนที่โถมเข้าปะทะทำให้หยางปินขมวดคิ้ว
หยางปินสะบัดมือ กระบี่สั้นนับร้อยเล่มพุ่งออกไปพร้อมกัน แทงใส่นกยักษ์สีแดงที่บินนำหน้าอย่างรวดเร็ว