เช้าตรู่วันถัดมา ณ คฤหาสน์หรูหราที่สุดในฐานที่มั่นม่อตู
สมาชิกหน่วยดาวร่วงต่างลุกขึ้นแต่เช้า เก็บข้าวของเล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้อง
หยางปินทำอะไรเด็ดขาดรวดเร็วมาโดยตลอด เมื่อคิดจะไปประเทศญี่ปุ่นแล้ว ก็ไม่มีทางมัวชักช้า
เพิ่งเดินออกมาถึงหน้าประตูก็เห็นเยวี่ยคุนกับพวกเดินสวนมา
“หัวหน้าทีมหยาง พวกคุณจะออกไปแต่เช้าเลยหรือ?” เยวี่ยคุนถามอย่างแปลกใจ
“อืม จะไปประเทศญี่ปุ่นสักเที่ยว” หยางปินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“อ้อ”
“หา... ประเทศญี่ปุ่น!?”
เยวี่ยคุนกับพวกชะงักไปครู่หนึ่งกว่าจะได้สติ แต่ละคนเบิกตากว้าง
“พวกคุณจะไปประเทศญี่ปุ่น!?”
“มีปัญหาอะไรหรือ?” หยางปินถามอย่างสงสัย
“มะ... ไม่มีปัญหาอะไร”
“เอ่อ... หัวหน้าทีมหยาง ผมขอถามได้ไหมว่าพวกคุณไปประเทศญี่ปุ่นทำอะไร?”
“ไปดูว่ายังมีอสูรผิวแดงให้ฆ่าอีกไหม แล้วก็ล้างประเทศญี่ปุ่นทิ้งไปด้วย!” หยางปินตอบสบาย ๆ
“!!!”
เยวี่ยคุนกับพวกเบิกตากว้างมองหยางปินอีกครั้ง
เขาพูดเรื่องล้างประเทศได้อย่างใจเย็นขนาดนี้ได้ยังไงกัน
“หัวหน้าทีมหยาง มั่นใจว่าจะทำสำเร็จไหม?” เยวี่ยคุนถามอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย
“คุณคิดว่ายังไงล่ะ?”
“เอ่อ... ผมคิดมากไปเอง ด้วยฝีมือของหน่วยดาวร่วง ย่อมไม่ต้องกังวลอยู่แล้ว” เยวี่ยคุนพูดอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะถูมืออย่างตื่นเต้น
“หัวหน้าทีมหยาง พาผมไปด้วยได้ไหม? ผมจะไปถ่ายวิดีโอ!”
“ไม่ได้ ฝีมือแค่นี้ของคุณ ถ้าเจออสูรผิวแดงเข้า โดนไฟเผาทีเดียวก็ไม่เหลือแล้ว”