“หัวหน้า วันนี้เราออกไปล่าซอมบี้ไกลหน่อยดีไหม แล้วค่อยจัดการเธอข้างนอก...” ชายที่อยู่ทางซ้ายของซูจิ่นทำท่าปาดคออีกครั้ง
“ทำไมคุณถึงคิดแต่จะฆ่าเธออยู่เรื่อย? คุณน่าจะรู้ดีว่าพลังพิเศษของเธอสำคัญกับทีมเราขนาดไหน!” ชายทางขวาขมวดคิ้ว
“ถ้าไม่ฆ่าเธอ แล้วเรื่องนี้เกิดน้องชายเธอรู้เข้า ทีมจิ้งจอกเงินของเราก็จบเห่กันพอดี!”
“งั้นก็อย่าให้เธอไปเจอน้องชายสิ เธอก็บอกเองว่าเพิ่งกลับมาจากม่อตู น้องชายเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่จินหลิง”
“อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าคนพวกนั้นคงไม่ได้อยู่ฐานที่มั่นนานนัก เผลอ ๆ อีกไม่กี่วันก็ไปแล้ว ขอแค่พวกเขาไป เรื่องนี้ก็จบไม่ใช่หรือไง?”
“คุณคิดง่ายเกินไปแล้ว เธอรู้แล้วว่ามีน้องชายอยู่ คุณคิดว่าเธอจะยังอยู่กับทีมจิ้งจอกเงินอย่างสบายใจอีกหรือ? ฉันรับรองได้เลยว่าตอนนี้เธอคิดแต่จะไปหาน้องชาย คุณขวางเธอไม่ได้หรอก”
“นี่...”
ทั้งสองเถียงกันอยู่นานแต่ก็คิดทางออกไม่พบ สุดท้ายต่างหันไปมองซูจิ่น
เวลานี้ซูจิ่นเองก็ปวดหัวแทบระเบิด เธอถึงกับเริ่มเสียใจที่ใช้วิธีแบบนี้ดึงอีกฝ่ายเข้าทีม
หลังครุ่นคิดอยู่นาน ซูจิ่นก็เอ่ยขึ้นตรง ๆ ว่า “แจ้งทุกคนในทีมจิ้งจอกเงิน ออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ไปจัตุรัสยุคสมัย เตรียมเสบียงให้พอ คราวนี้เราต้องค้างข้างนอกหลายวัน ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว!”
“รับทราบ!”
ทั้งสองพยักหน้า ก่อนลงไปแจ้งข่าว
ซูจิ่นหรี่ตาลง พึมพำว่า “ไม่ว่ายังไง ออกจากฐานที่มั่นก่อนค่อยว่ากัน หวังว่าเธอจะรู้จักดูสถานการณ์ ไม่อย่างนั้น ฉันคงต้องกำจัดภัยแฝงนี้ทิ้ง”