เมื่อเห็นหยางปินกลับเข้าไปในถ้ำอีกครั้ง เฉินห่าวก็พูดเสียงเบากับหูเหวินจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ
“จิ้งจิ้ง พี่ปินรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย?”
“เจ้าลิงรู้สึกว่านายอาจเจออันตราย พอหัวหน้าทีมได้ยินก็ออกจากการเก็บตัวแล้วรีบไปช่วยนายทันที” หูเหวินจิ้งตอบเสียงเบา
“ห่าวจื่อ หัวหน้าทีมเป็นห่วงนายมากจริง ๆ ตอนนั้นพอได้ยินว่านายตกอยู่ในอันตราย หัวหน้าทีมร้อนใจขนาดไหนนายไม่เห็นหรือไง คราวหน้าอย่าทำเรื่องเสี่ยงแบบนี้อีกนะ”
“เข้าใจแล้ว คราวหน้าจะไม่ทำอีก” เฉินห่าวพยักหน้า เขารู้ดีว่าพี่ปินเป็นห่วงเขา ครั้งนี้เขาวู่วามเกินไปจริง ๆ
จากนั้นเฉินห่าวก็หันไปมองลิงผอม แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ขอบใจนะ เจ้าลิง”
“ห่าวจื่อ พูดแบบนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้ว เราเป็นพวกเดียวกัน จะพูดอะไรแบบนี้ไปทำไม?” ลิงผอมพูดอย่างไม่พอใจ
“อืม” เฉินห่าวพยักหน้าอย่างหนักแน่น คราวนี้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายจริง ๆ เรียกได้ว่าเกือบก้าวเข้าไปในปรโลกแล้ว หากไม่มีลิงผอม ตอนนี้เขาคงตายไปแล้ว เพราะอย่างนี้ถึงได้ตั้งใจขอบคุณอีกฝ่ายขนาดนี้
“จริงสิ ห่าวจื่อ ฉันสงสัยมานานแล้ว ในเมื่อนายมีทั้งล่องหนและเลือนกาย ต่อให้สู้ไม่ไหว อย่างน้อยก็หนีได้นี่ ทำไมถึงเกือบโดนฆ่าล่ะ?” จ้าวคุนถามอย่างสงสัย
ทุกคนต่างมองเฉินห่าวด้วยความอยากรู้ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าพูดด้วยตัวเอง พวกเขาคงไม่เชื่อว่าเฉินห่าวจะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันถึงขนาดนั้น
“เฮ้อ ฉันประเมินเผ่าพันธุ์ชั้นสูงของทวีปชิงเซียวต่ำไป” เฉินห่าวยิ้มขื่นแล้วพูดว่า